لاله های حسرت

مرزاغلام محی الدین خادم

به کوشش ومقدمه یی :

 فضل الحق  فایق

 

 

شــناسـنامه :

 

.........................

 

نا م کتــا ب  :  لا له های حسرت

شـا عـــــــر :   مرزاغلام محی الدین خا د م

کمپیوترکـار :   قا ضی عین الد ین یـوســفی

شـــمـارگا ن :    1000  جـلـد

سـا ل چا پ  :     زمستا ن   1387

نو بت چا پ :     او ل

 

بسم الله  الرحمن الرحیم

 

 

مقـد مــه

شرح حا ل ودرونما یه های شعری خا دم :

 

     مرزا غلا م محی الد یـن خا د م فـرزند ملامحمد موسی قوم یا رفولاد،دردهکدۀ موسوم به ســـــه گوشــک ازتوابع روســتا ی صـوفک مربوط مــرکزچغچــــــران ولایت غوردرسا ل 1230 هـ . ش. دریک خا نوادۀ متدین پا دربساط هستی نهاد. وی قسمتی ازآموزش ابتدایی رادرهمین قریه فراگرفت. سپس ازانجــــا ی که جولا نگۀ محدود زندگی شا ن مواجه به دشواری های بود،یا بروی کــدام عوامل دیگری ،خانواده اش درولسوالی چها رسده غورسکنا پذیرشد ند.

خا دم قسمت زیا د زند گی را بخصوص درعهد سا لها ی میا نین عمرش در دهکد ه ها ی ده حا جی و کرپی از توابع ولسوالی چها رسده سپری نمود.  بقول حاجی عبدالرحمن خان جا فی با شندۀ قریه ده حاجی که به عمربیش ازصدسا ل رسیده؛ می گوید:« خادم درس های ابتدایی اش رادرهمینجا نزدپدرش فراگرفت وازهما ن آوان آثارنبوغ وتلا لوی ذهنی اش بدرستی به مشا هده می رسید». وی درآغازنوجوانی بنا به روایت بزرگان دردره ها وغارهای مربوط به قریه های ده حـا جی وکرپی بعضی ازشبها وروزهاراسپری می نمود وهنگام که خا نواده اوومردم ازین جریان با خبـر می شدند ازخادم سخنا ن عجیب واسرارآمیزرامی شنیدند گویا که وی با انسا ن دیگری نشست وبرخاست داشته چیزهای تازۀ با لاترازسطح اندیشۀ عوام راازآن میا موخته است. چنین مسایل دریک نگرش عام شاید چندان مقبولیت نداشته باشد؛ اما با بیا ن روایی بعضی بزرگــان منطقه ،چنین اتفا قا ت بهرعنوان که باشد ازانسا نهای خا رق العا ده  بظهورمی پیوندد. کسا ن که نزد یک به آن وقت زندگی می کردند همچواثرات را تصد یق می نما یند .

اگرچه به اســـا س مشــــکلا ت وعدم مراکزتعلیمی وتحصیلی د رمحیط  زند گی اش ،نتوانست ازآموزش مسلکی ویا مراحل بلند تری ازعلوم متداول بهره مند شود. بازهم وی با نبوغ واستعداد سرشاروخدادادی که داشـت سرمایۀ بزرگ ازمعلومات را درعرصۀ علم وادب بدست آورد.که این گنجینۀ  اشعا رش نما یا ن گرتراوش  ذهنی ودانش من لدّ نی اوست:

نظم خادم لطف یزدان است وفیضا ن کما ل

                                نه زخواندن نه ززوروقوت وبازوست این

      موصـوف بنا به اشــــارات خودش دست بیــعت با مرشد بنا م کما ل الدین داده  بود که ما ننــد صحبت شمسـی که درزندگی مولا نا دیگرگونی را ایجـــاد کرد اورا نیزمتحول ساخته تا ثرات عمیــق با لای اوما نده است واین ابیـا ت را بعد از وفات آن سروده است :

ایا نســــیم سحـــــرگه زفیض لم یزلی     تودرپیــا م غــریبا ن چه پیک بی بد لی

رسان به روضۀ مولای ماکما ل الدین     ســلام من که بود مهــربا ن خفی وجلی

  وی در سا لها ی بعد از  1247  هـ . بخـــــا طر اشـعا ر شــیوا وخـط زیبـا ی که داشت به امیرعبدالرحمن خا ن پادشا ه افغا نستا ن معرفت پیدا نمود حتا درزمان که یک سلسله کشید گی وجنگ  دربین اقوام زای رضـــا ودولت وقت ایجاد شد وآمدن اردوی ظفرشکوه افغا ن ودرراس الجیش رستم علی خا ن به امرامیرمذکور کسا ن که شورش نموده بودند ازطرف دولت مغلوب واسیربه کا بل برده شدند امیراسیران را که درکا بل به زندان قـــــرارداده بود همه را به آبروومعــــرفت خا دم آزاد کرد به چغچران ( فیروزکوه ) باز فرســـتا د. موصوف را بحیث حسا بدار کل(عا مل ) دردفتربولک مقررنمودکه کا تبا ن زیا دی در کا بل و هرات زیر نظر آن درامر ما لیا ت کارمی کردند .

 خادم ازسا ل 1256  ببعد عــزلت وگوشه گیری را اختیار نمود  انجا م زند گی خا دم نیزدر زادگــــاه آبا یی اش بوده پس ازگــذراندن یک دوران که مملوازاوج عشق وشا عری بود بعد از پنجا ه ودو سـا ل عمرگرانبها یش درسا ل 1282 درروستا ی صوفک دیده ازدیداراین جهــــان واگرفت و با ســـــکنا پذیری به منزلگا ه خاک به سیرابدی شتا فت. که فعلا مقبرۀ آن درهمین  قریه قراردارد.

      جنا ب خا دم شا عرقرن بود که درمحیط زنده گی اش با وجودکه انســا ن های خوبی هم وجود داشــتند بازهم بصورت عموم عـــــلم ودانش ومسا یل هنری وادبی ازجایگاه چندان برخوردارنبود، یعنی بطور همگا نی فراگیری آن دشواربوده  است بخصوص دسترسی در فنون ادبی در همان زمان نا ممکن به نظـر می رسید بیشتر شا عران آن دوره از ذوق وقریحۀ خویش کارمی گرفتند ومتاثر ازمظا هـــر طبعی گردیده با جذ با ت عشق ومحبت وسرانجام رو آوردن به دنیای تصوف وعــــرفا ن نیرویی ویژۀ درونی خودرا تقویه می بخشید ند

سـامع ارجوینده شد واعظ شود گوینـده تر      ســبزه از باران اردی رونـق د یگر گرفت

خـــادم سر حد نشین بی زیورعـــلم وعمل      برزبان ازنعت شــاه مر سلین زیور گرفت 

همه می دانند که جــــــا معه ما در کل با پیوند در یک قوۀ برتر معنوی با اسـتناددر آیات واحادیث وتقاضای سا لم فطرت انسـا نی باورمند هســـتند که این رابا تحلیل و تجـزیه از دیدگا ه عرفا ن میتوان با تما م خصوصیات کا مل انســـا نی پیوند داد که آغازش ازدایره محبت وتحـــــرک با طنی ســـــــر چشمه گرفته به تدریج در وادی های رضا ورغبت  ، توکل ، یقین ، فقروفنا و بقا می انجا مد .

اشعارخادم درقا لب های مختلف ادبی کــه درزمان خودش معمول بوده از قبــــیل : قصـیده ، غزل ، ربا عی ، دوبیتی (چهاربیتی) مثنوی وهمچنـــــا ن مخمس ، مربع وغیره سروده شده است. متا ســــــفا نه بعضی ازآنهـــــا درطی سا لیـــا ن متما دی وبخصوص دوران انقلا ب یا بطورکلی ازبین رفته اند ویا تعدادمحدودازآنهــا با قی ما نده است. ولی به اسا س سعی وتلا ش یک تعداد دوستداران وعلاقمندان آن جمع آوری گردیده که این مجموعه حــاضرحـا صل آ نست .علاوه ازین کتاب ،سیرراکه نوشتۀ در نثربنا م معــــــارج ا لنبوت اثرمولانا معین الدین چشــتی یکی از پرورده ها ی دوران امپرا توری درخشـــــان غوری ها ست با اضا فا ت و تحلیل و تحقیق لازم به قا لب مثنوی درآورد که  با نظــــم شیوا ومتا ثرازسبک فردوسی می باشد.   زحمات فراوان شان درحقیقت یک خــــــدمت بسیاربزرگ دربخش عـــــلم وادب ومعلومات سیرت پیا مبر(ص) است که بتوفیق خـــداوند وکمک بزرگان برای طبع آن با دستیا بی به امکا نات لازم همت خواهیم گما شت .

 دفترشعری ودیگرنوشته های خـــــادم درمسا یل گونا گون وحقیقت های اجتما عی وعرفانی می پردازدکه می توان گفت که اودر موارد فـــراوان اجتماع بطورمستقیم تماس گرفته جلوه های از فرهنـــــگ وادب مردم خویش را به زیبــــا ترین کلما ت وتصویر ها ی تقلیدی وبکرارایه داده است . تما م اشعار خا دم روح آزادی ومحبت به خدا وپیا مبر (ص) و انسا نهاراتعـلیم می دهد .اگرچه نا م ازمعشوقۀ مجازی اش رفته و در واقعیت بازتابهـــای از عشـق حقیقی دران نما یا ن است . بهــــرصورت دراشــــعارخادم نام بیشتر ازبزرگان غورآمده که با هرکدام ارتباط داشته مکا تبا ت واشعار درمیان شان تبا دله گردیده است ونیز با شـــاعران همزما نش خیلی روابط نزدیک داشته است که هــــرکدام وضعیت اجتما عی را دران زمان به زبا ن مجمل ونتیجه گیری مفصل بیان می نما ید .

   درمجموع اشعاروی ازلحا ظ وزن  وقا فیه وآرایش هــا ی کلامی نسبت به زمان وسویه تحصیلی شا عریک برتری وبرجستگی خاص داردکه ازروند تصویرسازی  هم جا یگا ه اش بنا به محیط وتقاضای زمان که شـــــاعر زندگی می کرده محفوظ است .اما اشـــــکالات نیــز کم وزیا د دران وجودداردکه ممکن به اثر عوامل دست بدست شدن ونسخه برداری وتغیــــرات وارده دران باشد ویا اینــــکه مشکلات فنی دربعضی اوزان سخت عـــــروضی بوده یاازعدم ژرف نگریهای شاعربمیا ن آمده  است .

  درتصحیح این مجموعه تاجا ی تعمق صورت گرفته ولی به اســـــا س مشکلات وعدم امکانات تخنیـکی ونکردن تصرف دربرخی موارد حا لت اولی آن حفظ شده است ،تا اندیشه ها وکلمات که درگذشته هـا اهمیت داشته با قی بما ند این موضوع به عقیده من کدام کا ســتگی درروان استواروسخنـــــان متین شاعر بوجود نخواهد آورد.

     دراخیرسپا سگذاری می نما ییم ازمحترم حـا جی فضل الحق خان احسان یکی ازنواده گان مرزاغلا م محی الدین خادم ومولوی  عطا محمــــــد فضلی فرزندشان باشندۀ قریۀ ده حا جی ولسوالی چهارســــده که با کمـــــا ل همت هـــزینۀ چاپ این اشعارراازوجه ما لی شخصی خویش متقبــل شده اندو برای ماندگـاری این اثربیش ازهمه اهتمام ورزیدند موفقیت های مزیدرا برای شــــان ازخـــداوند پاک آرزومی نماییم .

  وهمچنان ازبرخی دوستان که درگردآوری نسخه های این اشعارهمکاری نمودند بویژه ملانورالله نحیف  تشکری می نما ییم .

 

فضـل الحق فا یق

بسم الله الرحمن الرحیم

الاَ یاایُهــــــــا الســــــا قی منــورازتومحفـلها      بده جامی که شُد خشک ازعطش بنیاد ساحلها

شب تاراست وره دشوارطی ناچــارودریا بار     بجُـــزلطف تو نا پیـــدابود اقصــــــای منزلها

بمســـتی نرد با ن عشـــــق رابالاروی ورنـه      بســـادرگــام اول زیر لغــــــزیدند عــــا قـلها

بمیــــدان غمــش بی هـمـت پیــــغمبر توفـیـق      بصــدیقا ن ره هـــریک ابوجهلست جا هلهــا

جهادنفس عاصی فرض دان ازوی مباش ایمن     که ازمکروحـیـل زاده هزاران عا ص وایلها

دمِ تیغ سُتم خون می چـــکد درهــرقدم تاحشر      جــــــزاپی می برد آهستـه تادرگـاهِ قــــاتلهـا

درین مشــهـدمروبی باک وبکشادید ۀ عبـرت       که زیرهــرقـدم گلچهـــرۀ خفته است درگلها

مذاق لعــل نوشینت غـــذای جـــان مشتاقـــان      خیـــا ل زلف مشکینت کمنــــــد گــردن دلها

هوای بسمل خـــادم اگردارند بســـــم الله

بشوق نشـه وصل تو رقصــا نند بسملها

ای شـاه معـــــلا جــــاه کزغایت احسانها            همـــچوتوندارد یاد افـــــــلاک بدورانها

شاهان جهان یکسر درپیش توچون چا کر           جبــــــریل ترابردرایســـتـاده بدر با نها

ازروم وحبش خلقی وازشام وحلب جمعی           آیند به جانبـــــازی ســـازند فــــداجانها

کـو خسرو پرویزش گلـــگونه وشـبدیزش            شد آن همه ناچیـزش ازهیبت فـــرمانها

میدان سمند ت نیست این عــرصۀ ناسوتی           لاهـوت مگر ســــازد آرایش میــــدانها

دونیمه زکلکـت شـد آمد به گریبــــــان مه            این طــرفه که نامدمه هرگزبه گریبانها

رایات تو ازیثرب ازمشـرق واز مغــــرب           بر جمله جهان غا لب آمد به همه شانها

نام تو محـمــــد شد اوصــاف تو احمد شد           ای دین تو ســــرمد شد بر جمله ادیانها

خادم سپس از شعــرااین نعت توکرد انشا

باشـد که دهی اش جـا  در بزم سخنـدانها

ای چشم نگار ینت بهر شـــدن  جـــــانها          بکشاده دوصد پیکان ازناوک مژگانها

هـرناوک مژگانی بنشسته بصـــــد جانی          زه انت کمان رانی احسنت به پیـکانها

زنّارزکـفــــا ری ترســـابمیان بستــــــــه         ای تارســر زلفـت زنا ر مســـــــلمانها

ســـّری زتو لیـــلا چـون د یـدو رخ آورد         مجنون به هـوای تودر کـوه وبیـا بانها

چون دید قــد سـروت،سرو ازهمه آزادی         گردید ترابنــــده درصحـن خـــــیابانها

بلبـل زغمت نا لــد شمع ازهوست سوزد          این یک به محافلهاوآن یک بگلسـتانها

ای شوخ ببـازار آی تا خلق به یک دید ن         درپات برافشــــا نند ســــرمایه دکـانها

میـثاق مسلمــا نهـا، شد آن صنم کافـــــــر         بگسست بیک عشوه سررشتۀ پیمانها

ازبهــر حق ای دربا ن ما نع نشوی زان در

این خـــادم سـا یل را بر شـــــــــیوۀ دربانها

یلا نا م داراجهـــــــا ن مهـترا               ســـراپردلا نا مورســـــرورا

جهــــا ن پهــــلوانا دلاورمهـا                شجا عت شـــعا رانیکواخترا

بفـــرق همه نیکخواها ن تویی               پنا هــــا معینا ،سرا افســــرا

ترافـــرّ فــــرزانگی می سـزد               بزرگــا شـجاعت خجسته فرا

نیـــا مد مثـــــا ل چوتوپردلی              زچند ین ســــپاه وازین لشکرا

چه گویم زوصف توای نا مور              جهــــا ن پشتبا نا فلک یا ورا

زنام توچارحــــرف اند راست              همی خواستم شرح سازم ورا

ولیـــکن رفیق چوتعجیــل کرد             ازان روی کردم سخن قاصرا

ورافـرّ فـرهنگ وفتــح فتــوح              زتوخـواهـــــم ای دادگرداورا

یقین ، خادمی کمترین خا دم است

هـواخواه یاران به هــــــرد وسـرا

 

چه خـوبرویی بدین نکویی نســــا خت گویی قــدیریکـــــتا

  به عرش و سکّان به خلد رضوان ملک بکیوان پری بدنیا

                                      اگربه بستان بت غزلخوان به زلف پیچان رودخرامان

                                      طــراوت ازگـل سخـن زبلبـل سواد سنبـل روند یکجا

اگـــر زخــــــانه بد ین ترانه برآید آن مه برآید آن گـــه

نوازبلبل تبــــسم ازگل زلاله خنـــــــــده زکبــک قـا قـا

                                  ببــاغ خوبا ن چو شمع سوزان شود فروزان زپا ی افتد

                 صنوبرازجوگل ازرخ وبوسمن زگــرد ش سهــی زبا لا

زلوح ســـاده نقـــــا ب داده کند کشاده شود زیا ده

جنون زمجنون جمال لیلازعشق وامق عذارعذ را

                                   شبی که برزین بنـــــازو تمــکین برآیدآن مه زپا درآید

                   نهــــال سدره زچرخ زهره، مه ازسیا حت خورازتجلا

کنند ازجان تمام خوبان گهی ســـواری رکاب داری

یکی چوچاکر یکی چو مهتر یکی زیمنا یکی زیسرا

                                    به نیـم جولان بسوی کیـــوان چوره نوردد بدور گردد

                                    فـلک زسرعت سما زرفعت ثری زتسکین خم از ثریا

 فغان که روزی زدست هجرت رویم ازجا بجا بماند

ســـخن زخادم ســــــــتم زظالم جفا زدلبـــربدار د نیا

جلیس صـــــدر بدر آمد مـۀ نواز خمیـد نها        به خاک تیره پنهان گشت برق ازسرکشیدنها

عرق گیرخجـــا لت چهـرۀ ظا لم نمی گردد        نشــــد مقـــراض راسردی زگرمی بُرید نها

هجـوم ســــرزنش رابد سیـربیند نشـد ما نع       تلاطـــم هــای دریا موج را از خویش دیدنها

تردُد هـــای بی مقدار مظـلومان عجب نبوّد        کــه گردد با عث آرام بســـمل ازطپیــــد نها

مبین اشک مرابا اختیــــار طــــاقت سوزان       که شـمع شُعله دل راچـاره نبودازچکــــیدنها

تحـرک های شورعشـق یاران حکمتی دارد       نگردد بی هـوایی سـروسـرمست ازچمـیدنها

فغـانم برهوای روی رنگین تومعـــذوراست       به بُســـتان بلبل شوریده ازافغـــــان کشیدنها

بیـــــاد نارپسـتا نش چـوجنبــــانم لبی ،گردد       شـکرآســـا مذاق طفــــل جــــانم ازمکیـدنها

بران عزمم که درعزلت نشینم خـــادما زین پس

کـــه بس درد وجفــــا دیدم بســـر ازدرد ویدنهـا 

یارقصــــــــد من نمود اندر بلا                زود بســـــــم الله گفتــــم اولا

این به نســـل آدم آورده خـــد ا                 سنت جــــــــد بزرگـم ابتـــلا

من کیــــــم ای پادشـاه داوران                 آزمـایشـــــــم مــکن اندر بلا

ازفغان بر ما مگیراز مارسان                 رّبنــــا تا ذروۀ عـــرش اعلا

کامم ازنام تو شیرین می شود                  وقتـی تلخی در عنــا ودربلا

دربـلاها انبیــــــا واولیـــــــــا                  فــکرهــا کردند تامل کن دلا

درصــــراط المستقیم عاشـقان                 جـوشش رنج وبلاباشد صـلا

سنت فخـررسا لت مانده است                 جورقوم وغربت قحط وجــلا

خادما! درهجر وداغ اهـــــل بیت

یــــا د آورتـــوزروز کـــــــربـلا

لُطف بی پایان ببین کان خُسروما لک رقا ب    دی نمود اوبنـــده ام امروزحُـــرامشب خطا ب

ازکمــــا ل بنــده پروردن نبـــاشـد این عجب    دی بکـوه امروز بردربودم امشـب فتــــح با ب

ازظهـور پرتوحُسنـش وجود ســــــــا لکـا ن    دی غـبــــــاری بود آنـدم ذره اینـــــدم آفتـــا ب 

عــــــاشقان صاد قش را رُتبه آمد فی المثــل    دی شها دیشب چوکوکب درنظـرامشب شــهاب

نیست بریک شیوه دایم عـشـق اوکزعشق او    دی صبـوری داشــتم امروزامشـب درشـــتـا ب

جان ما درذکرتن ازقطره های فیض دوست     شب صدف امروزگوهـربوددی همچون حبا ب

آتـش شوقــش بجــــان مستمنـــــدان وصا ل     دی که سوزی داشت امشب تاب امروزالتها ب

مُفتیــان عـشق آن مـــه درمحـــاکم خـون ما     دی مبا حش خـواندندامروزش رواامشب ثواب

هـمـت خـــــادم ببیـن کــانـدر طـلـب درراه او

دی هوای داشت امروزعجلت وامشب شتا ب 

عــارض یاراست یارشــک قمـر یا آ فـتـا ب       کاکلست این یارسن یا سنبـل پرپیــــچ وتا ب

یا دهـن یاحـقۀ لـولـوست یا تنــــگ شــــــکر       یا رب این یا قـوت رمّـا نیست یا جام شراب

تیغ خون ریزاست یا ابروست یاقوس قـــزح        یاکمـــان رســــتم ویا خنجــــــر افـراسیـا ب

این خط سبزاست یا هـا له است برماه رخش        یا بنفــشه یا بود ریحــــا ن تریا مشـــکنـا ب

یا لـب یا راســت یا یا قـوت یا برگ ســـمـن       این صدف یا عقد دندان است یا درخوشــا ب 

یارب این چشمست یاجادوست یا آهوی چین        یادو بادام ســـــیه یا فتـنه هـــــا ی نیم خواب

قامتست این یا قیـــامت یاســــهی سروجنا ن        پنجه گلگون ازخون عشا ق یارنگ خضا ب

دست او دریا ست یابحراست و یا کان شـکر       ابرنوروزاست باران یا کـلیــــــد فتــــح با ب

یا جهـان چون چاه زندانست یا دریای غــــم         خــادم انس است یا دریا ست یا شکل حبا ب

خــــادم شـاهـم به حصن مغفرت بردم پناه

خود ندارد عاصی اندرجنب آمرزش عذاب

تنـــــم دربزم مســـــتان است امشب              دلـم دربـام عـــــــرفان است امشب

هــــــــــزاران بارک الله ازســــمواة              نثــــار راه ســلطــــا ن است امشب

چه فـرخ شهسواراست اینـکه یا رب              کــه تابالاشـــــــــتابا ن است امشب

فــــــــــرازنُـه رواق وهفـت پیـــــکر             زبهـــــر اوچـــــراغان است امشب

هــمه خـوبا ن لاهـوتی ســـــــراســر             بپـا یش خـــاک میــدان است امشب

تلاطـــــــم میــــکـنـد دریا ی رحمت              یقـین محـو گنـــــاهـا ن است امشب

زدیوان قضـــــــا ازکـلــک قـــد رت             برات عـفـو عـصیــــان است امشب

ســــــروش ازغـیـب مــی آید دمــادم              کـــه دور عشـــقبــازان است امشب

فــــراقش عشـرت ازجــان دورکرده              خیـا لش فـــرحت جان است امشب

زآب چشــــم عاشق خــــــاک گِل شد              نمیـــدانم چـه طوفـا ن است امشب

مگر خــوابی نمـی آمــد بـه چشــــمم              خیــا ل شوخ چشــمان است امشب

بیــــا ای مـه زغـوغـــــای رقیبـــا ن              چو صبح ازروزپنهـان است امشب

که ازبهـــــر نثــــــار مقـــــدم دوست             دو چشمم گوهــرافشان است امشب

خـوش آمـد یار کـز وی خــــانــۀ د ل             چـو نـورشـــمع تابا ن است امشب

بـه رخســـــــــــاردلــم ازتـا رزلـفـش              چـو بســـم الله عنـوان است امشب

لـبش لعـل است وخود لعل بدخشـــان              دهـــا نـش آب حیـوان است امشب

اگر روزاست واجب عیــــد قـــربا ن

به خـــادم عیـــــد قربا ن است امشب

عجب فضل خـــدارادیدم امشب             نگــار مه لقــا را دیدم امشب

زیمن شــــاه ولی الله صــا حب             که فیض دلکشا رادیدم امشب

بخودازبرکت شـــــیخ معـظـــم              گل بســتا ن سرارادیدم مشب

تمام ســـا لکان رامست شــــیدا              که جذب دلربا رادیدم امشب

بوجـدرقص جمله عـــا لمـی را              بخـودانوارهـــارادیدم امشب

ازین آتـش که ا ندرجـان ما بود              که خــلق مبتلا رادیدم امشب

به فیض آن شهی عا لی مراتب              همه شـاه وگـدارادیدم امشب

ببخش برخــــادم مشتاق حیران

شهی مشکل کشا رادیدم امشب

ای رخت برطرف زلفیـن شبت چون آفتا ب     ماهتــــا بت ازد ل عشـــا ق، شـــبها برُده تا ب

ازکــلامت می تراود رشحه شق القــمــــــر      ازبیــــا ض روت پیـــــدا صــفحه ام الکتــا ب

پیش تیغ ابرویت سد سکنـدر بی ثبـــــــا ت       نزد خیــل ابرویت برهـــم صف افـــراســیا ب

ترک چشمانت به قتــل بیگنا هان خشـمناک      د ست رنگینت زخون عاشـــقان بسـته خضا ب

آخرای ظــــا لم حسا ب بی حســابی تا بکی      بهر حق اندیشه کن ازمعــرض یـوم الحســا ب

 رخ نمــا باردیگرمـردم تغـــــــا فـل تا بکی      خـوش نبـــا شد آفتـــا ب عـا لـم آرا درحجـا ب

خـواب نوشینت بســر آمد خـــــداراسر برآر     چون سگ اصحاب کهف تامن نهم سربرجنا ب

موج بازاز بهـــــــر استغنا تلاطـــــم میکند       طا قت تسکین چه داردجز کـله بازی حبـــا ب

عجز وزاری خوی خــادم کبرونخوت کار تو

تا چه باشـــد کار حق والله اعـــلم با الصـواب

صبحـدم درگـوش من آمـد نوای عنـد لیب       خواستم تا جان دهم برنغمه ها ی عند لیب

کـوه اگر باشـد به سختی پای او ازجارود        گر بگـوش هـوش دریابد صـدای عند لیب

نغمه الله اکبر ازمؤذن هـــــــــــــر سحــر       هست ای جان یک ندااز صدنوای عند لیب

ازندای جـــانفزای ارجعی دارد خـــــــبـر       می برد ره تابه جنب هوی هـــا ی عند لیب

جای هــرمرغ نواخوان طرف بستان آمده       هست قصر جنت الفـرد وس جای عند لیب

مرغ عشـــقم جــز نوا دیگر ندارم طاعتی       کـــار من مــدح ومحبت شد برای عند لیب

وقت مردن ســـا زیارب ای خدای لایموت       جـــــان مـارا هست پروازازبرای عند لیب

می د مد برخسته خـادم ازنفخت فیه روح

بردهان کیست یارب اصــل نای عند لیب

ای جمـــــا لت آفـت صــــــــد آفتــــا ب            آفتــــــا ب ازماه رویت درحجــــا ب

خـط چـو بیضــــا ازبرخـطت کــــه دید           ای عجـب خورشیــد را از خط تنا ب

زلف بررویت فتــــــــاده ای شـــگـفت            تکیـــــه کرده ســـــــایه اندر آفتــا ب

زلف ورخسـارت شب وصبح صفاست           صبحــــــدم ذکر لبت صهبــــای نا ب

شـــــاب رابیــــــم فــــــراقت کرده پیـر          شیخ دریاد وصـــــا لت گشته شـــا ب

دوســــــتان از نـور رویـت درنعـیـــــم           دشمنـــان از نارقهــــــرت درعــذاب

خصـــــــم بی مهـــــر رخت فـــردازند           نعــــــــــــره یا لیـتــــنی کـُنت تـراب

وای بر من گــر نخـوانی عــــاشــــــقم           من کجـــــا ولاف عشـق آن جنــــا ب

خواب خا دم را سحــــــرگا ه  بسته کرد

سِحــــــــر چشـــــمان سیـــاه نیم خواب

ببرج حمـــل خیــمه زد آفتــــــا ب            ســـــری شـاه اردی درآمد زخـواب

ســـــــرازدوزخ دی بهـشت ربیـع            بـرآورد هــــــــــذا الشـــی عجــا ب

عــــــروس بهــا ر ازبر تخت گل            نشست وبرانــداخــت ازرخ نقـــا ب

دگر بار بلبـــل ســــــرآغــاز کرد            نـوای د ل آرابچـنـــــــــگ وربـا ب

بنفشـــه ســـــــر زلف را تـاب داد            بتـــــاراج بُـرد ازدلـــم صبرو تا ب

سمن جــــام گردان شد اندر چـمن           زمان نشــــــا ط است ودورشــراب

صبــــاازهـوا مشـــــــــــکبـارآمده           ســهی مـی نماید برقص اضطـراب

زخــــاک عروسان شـقایق شگفت           لب لالـــــه نوشــــیـد ازشبنـــــم آب

گـل وسبزه ازخــــاک طفلان دمید           دلـم گشت ازنار حســرت کبـــــا ب

چودلتنـــــــگی غنــــچه دیده دلــم            به تـنـــگ آمد ازدهـــــر پرانقلا ب

بهــــاری چنا ن حسرتی این چنین           برای خـــــداســــا قیـــا کن شــتا ب

بیک جرعه درد مرا چـــاره بخش           توآنـی کـــه آباد ســـــازی خـــراب

زفـــــکر خودی خــادمی رارهان

که نعـــــم القـرینی ونعـــــم المآ ب

درجهان هرگزنخواهدکردکاری راست چپ   هرکه داندراست وچپ هرگزنخواهد خواست چپ

مرد کجـــرو درجهالت اززن بد کمتر است    جــــا نمی یا بد بد ل هــــــرجا بود بیجا ست چپ

آفــــــرین برمرد صــرافی کریمی کز کرم     راست را افــــزود قــدر وجاه وعزت کاست چپ

مسخــــــــره براحمقی کـز نا کسی وابلهـی     زینـت عــــــزت دریغ ازراست کرد آراست چپ

نعمت نان و نمک برناکسی باشد حــــــرام     کو بمثل سگ مگس بنشست وکج برخــاست چپ

راستان رادار حُــرمت تاکه گردی رستگار    وای بر مردیکه ترک راست کـرد وخواست چپ

شعـــــر من کج خواند نا مُلا به رغم مُدعی    قاضی رشوت ستان را فطــــــرت فتوا ست چپ

راست وچپ ازجمله عالم فرقها دارد عظیم    غیر یار ماکـه اورا هست خوش زیبـــا ست چپ

راست آید خلعت سلطـــــان مابرراســــــتان

گربه خادم راست ناید دان که قدما ست چپ

خطّ مشکین دوررخسـارتو تامحـــــکم گرفت       هـا له زینسا ن دورما ه چهـارده را کم گرفت

نقطه آســـاخـــــا ل برلعـــل لبـت سـاکن شود        هنـــــدوی بد کـیش دور چشـمۀ زمزم گرفت

ازقیــــــام قـــــامـتت وقـت توقـف درچــــمن       پا ی درگل ماند ســروازغـم بدل مـاتم گرفت

اشــک من بر یادروی لاله گونت کم مبـــــاد       درگلســـتان گل طـــــراوت ازنم شبنم گرفت

صبــروآرام که درهجــران مرابود ،آن صنم      عا قبت آن صبروآرام ازد ل خـــــــرم گرفت

تیـــرمـــژگا نت د ل بیمار من مجــروح کرد      باز چشمت ازنگاهی بردلم مـرهــــــم گرفت

خـــــــانه عـیش مراعشـق بتـــــا ن درباد داد      کشـورآبادرا یکســـــــر سپــــاه غــــم گرفت

کـوکـب طـــــا لع اگر یاورشـود ای مه جبیـن      بازدردسـت اراد ت دامنت خـواهــــم گرفت

تارزلفـت شــــــد نگــــــارا رشــته اُمیـــد من

ای خوشاخادم که این حبل المتین محکم گرفت

کـا کل ازبا لانشــــینی جا بفــــــرق ســر گرفت     زلف از افتـا د گی خورشیـد رادربر گرفت

صـنعـت مشــــاطــۀ روی جهـــــا ن آراش بیـن     دورماه چهـــــارده راها لـه ازعنبــر گرفت

چین زچین بکشا ده ازیک چین اندر وقت خشم      طا ق کسرای کسرکردوقصرازقیصرگرفت

قوس ابرویش کمــــان بکشــاده برغا رت گری     چشـم جـــادویش طریق سامری ازسرگرفت

موی مشکینش سواد عطــــــرو سنبل یا وه کرد     روی رنگینش خـــــراج ازلالۀ احمر گرفت

منبرو محـــــراب رویش زاهـــد اندرخواب دید      ترک محـــراب و وداع اوازسرمنبـر گرفت

تا لب لعـلش به نغمـــا ت اناافصـــح  عـــــــرب      شـــد ترنم ســــنج کام روح درشـکر گرفت

حـقــه عینــــاً تســــمی سلسبیــــــلاً نعـت اوست     غبغـب زرین اوبین رشــــحه ازکوثر گرفت

طوطی عــــــرش آشیان نطق جا ن بخشـــای او    جای درحوض شکربین دورس گوهرگرفت

صـــدرپاکش راکه دروصفش الم نشرح گواست     ازیک ایمـای توجه قفــل صد د ل، برگرفت

تاقـــــد سروش به بستا ن رســـا لت سر فراخت     سرو درگِل ماند ودست بنـدگی درسر گرفت

کار کلــک آسمــان ســلکش که بُد شــق القمــــر     کاردستـش تاکجــا هــا صنعـت برتر گرفت

ازکـف پا تا بفـــــرق عرش اعظــــــم پا ی ماند     دیدی نعـلینش که درافلا کها لنـــــــگرگرفت

وه چه میـــــگویم زاوصـا فش که عـقـل نارســا     پای درگل ماند وشرمم چهـره اندرزرگرفت

بسمـل شـوق شهـــم با ل فـــــــراغی مــــــیـزنم     روزگاری شد زگـفتن مرغ طبعــم پر گرفت

باعث این نظـــــــــم شد مرزانظــــام الدین  مرا    مصرعین اول ازوی خـــادم اندر سر گرفت

ســـــامع ارجوینده شـــــد واعظ شود گوینـده تر     سـبـــزه از باران اردی رونـق د یگر گرفت

خــــادم سر حد نشین بی زیورعــــلم وعمل

برزبان ازنعت شــــاه مر سلین زیور گرفت

کـــدام دیده زشــوق رســول گـریا ن نیست        کـــدام دل زفـــــراق حبیـب بــریا ن نیست

کـدام جـــان که نباشـد فدای فخــــر جهـــان       کـدام تن که درین راه خـــــاک میدان نیست

کــــدام ســـرکه پریشـــــــان گـیسویش نبود        کــدام پا ی که درجســتجویش پویا ن نیست

کــــدام سینه که ازداغ هجــــــریار نسوخت       کــــدام دیده که بااین قضـیــه حیــران نیست

عـــــزیزمن زفــــــراق رسـول وآل رسول        کـه گفت تابه ابد ســنگ وچوب نالان نیست

زمصیبت شهی کونین یکجهـــــان دوداست        درون سینه که اوراعــــلاج ودرمـان نیست

دل ازسرتن وجـان برکشـید ن امـکان است       غـــــم رسول خــدا نا کشید ن امـکا ن نیست

بنــــــا ل دل زفـــــراق نبـی وصحبت  وی       کـه پاســــداری این سان محبت آســان نیست

چـوبمیـــــــــــرم زمُـحبـــــان او نویسنـدم

به خادم ازدو جهان هیچ دیگرارمان نیست

این آه ونا له ازد ل عشا ق نه سرسـریست      هرسینه را سری  وهـــــررشته راسریست

 نه منظـــــر سپــهـرومه خورزخود نه اند       نقش ونگارخـــــامه فرخنــــده منظریست

منــظرچه است ذات مقـــــدس فعــا ل حق       ازد ست و پامنـــزه وازرنگ وروبریست

نور ســــــرور طبـــع روان نعمت حضور      دادخــــداست  عطـــاهـــــا ست داوریست

شب رانگرکه روزکی ازخویش روشنست       فیض شعــــاع پرتوخورشیــد خـاور یست

صـوفی گمــــان که کرد به آییـن عاشقـــان      مـوی درازوسبـلت کـوتـه قـلنــــــــدریست

درویش دا ن بما ل فــــــراوان حریص  را      صبروثبـــا ت وکـنج قنــاعت توانگریست

دنیـــــا پلید است رخـت اقــــامت برومنـــه      برخیــــــز بار بنـد که راه مســـــافــریست

گـرهـفـت روز عـیش بقــــا را فــــروختـی      برشش روا ق مشتریست سخت مشتریست

نه صـــفدر آنکه ســـر شکند ازبرای خــلق      سر ناشنـا شــکن براه حق که صفدر یست

خــــــادم ســگ کمــا ل بود نیست بی پناه

هربنده راست ما لک وهـرکلب رادریست

ای یار حیــــــله گرنه تزویر اعظــم است       قول سـپید دار ره چـون شیـــر اعظم است

افتــــــاده ام بدام حـــلقه وموی او زغــــم       دیوانه رامعــــا لجـه کن تد بیـر اعظم است

 صــــد یق روح معتکف یارغارمصطفی       بوجهـــــل نفس رادم شــمشــیر اعظم است

برچشــــم کبــــــردیده شیطـــــان ببین ترا      از قوس اشـهـــد ین زده تیـــــر اعظم است

راهست سخت ومنـــزل مقصود بس دراز      صـــدبادیـه است بدرقـه ات پیر اعظم است

گـرهـــــــادی توشیـــخ ولـی الله است برو      زان پس بدان شـیــخ زاده امیـــراعظم است

گر کمیــــا همـی طلبـی صحبت ولی است      ســـازد طـــلامسی دلت اکســیر اعظم است

ای میــــر زاده خوابیــــکه دیدی برای من     گفتـی مـگو بعـــــام کـه تعبیــــر اعظم است

روشیــــرباش صیـد کن وکم خورو ببخش      این صیــــــد کردن صفـت شیـر اعظم است

از اغـنیــــــــا بگیـــــــر وبـدرویـش بازده      ازنـقـــــــــــره بـدره زرگیــــــر اعظم است

خشــــتی بد ست خویش بقـلب خـــراب نه      خضــراست آنکه سـا خته تعمیر اعظم است

سیـد غریب که پور عزیز است زهم کنا ن      بهــــــر بصیــــرت چشـم تنویر اعظم است

باران ســـعی بارد اگر گـوهـــــــر ی شود      تد بیـــــــر نیـک باشــــد تقـد یر اعظم است

خـــــادم خموش با ش شبی بر درخـدا

ازمدح خـــلق نا له شبگیر اعظم است

گل آمد لطف سلطـــــان بهـار است        هــزاران شـکرواجب برهزار است

همـایون ســــــرو ازباغ لطــــا فت         نه سروی همسرش درجویبار است

چه سـروســـروری ازبیت اشراف         ســـزای ســـروری واقـتـــدار است

امین حضــــرت سلطـــــان غازی          بـدولت نقـطه بـرمـلـت مـــدار است

بسرحــد حــاکمی زینسا ن حکیمی         وجـودش نقـــد ســـرتا پا عیار است

محـک امتحـــان میــزان عــــد لی         کریمی همچـو ابرگوهـــر نثار است

الا ای آنـکــه نـام یـا ر پـر ســـــی         دو چشمـت بهــــــراودرانتظار است

زقلبــــــــم نقـش دویی محـو کـردم         بسر حُســنی فــــــزودم نام یار است

بطــــــرز تعمیـــه نامـش گرفتــــم          کـه فهــــم عام را این پرده دار است

قصـــیده هـــای خادم بحر ژرفست         معمـــا هـــــــا ست دانا رابکار است

چو دریا ی است طبعـــم فاش گویم        ازو غـواص خــــــام اندر کـنـار است

دیگـر باران الطـــــــا ف وبزرگـی         ببــــارد همچو دُری شــــاهوار است

همی درمـدح حـــــاکم نظــــم خادم

به بـزم نکتــــه دانان یاد گـار است

نزداصحاب حقیقت دل وایمان اد ب است            بیـــگما ن گفتــۀ پیغمبـــرویاران اد ب است

امت احمــــد اگربی اد ب است آدم نیست            زینت امـتـش ای مرد مســـــلمان اد ب است

بی اد ب نزدعــــزیزان جهان قابل نیست           عـــــــزت آب همــه مـردم دوران اد ب ست

گفتمش بنـــگری برصـاحب اندیشه وعقل           گفت دل اوست که اورا به محبا ن ادب است

گوش کن بهــــــرخــــدا امررسول الله را           زانکه فـــرمودۀ آن ختم رسولان اد ب ا ست

چند وقتیست که درین بادیه ســــرگردانی           ادب آموزکه ســــردفـتر احســـا ن ادب است

خادمی گوش کن ازگنبدبی مهــرثبوت

نا لۀ قمری وبلبل به گلستان اد ب است

الغیــــا ث آن نازنیـن یارالغیـا ث            شد زما پوشیـده رخســـارالغیا ث

مهـــــراوج دلــربا یی بود داشت            مهـــــر کمتر جـور بسیارالغیا ث

پیــــــر گشـتم درطلب برکـوی او           آن جـوان ننـمـود دیـدار الغیـــا ث

جـور اورا ای عـجــب برروی او          می نیــارم کرد اظهــــار الغیـا ث

گل که محمل بست بلبل راچه ماند          جــــز فغــا ن ونا له زار الغیـا ث

بی جمـــا ل شـاهد گل در چــــمن           خوش نبا شـد سیر گلزارالغیــا ث

لالــه ی نشگـفـت دربستـــان دهـر          بی سنا ن وخنجــــر خــارالغیا ث

شبـــــــروادرکـوی او هـشـیـاررو          هست صد جا شحنه بیـدارالغیا ث

کارکن خادم که فــــردا میدهند

مــزد براندازه کـــــار الغیــا ث

ا لغیا ث ای شاه شاهـا ن الغیا ث              الغیــــا ث ازتیـــرمــژگا ن الغیا ث

دل برای د لبـری شــــد آشــــــنا               درمشــــا مم بوی جــا نا ن الغیا ث

من فتـــا دم درســـــرسودای یا ر             همــــد مم با آه و افغـــــا ن الغیا ث

تـا شــــــدم آشــفتـــــۀ د یـــدار او              روی او چـون مــا ه تا با ن الغیا ث

قـد ســــــروآســا مرا دیوانه کرد               خوش خرام ازطرف بستان الغا ث

شانه سـازی زلف را، با من ببین              می زند رخنـــه به ایمــــا ن لغیا ث

خط وخـــــا ل چشـم وابرووبصر              زدهـــــــزاران تیربرجـا ن الغیا ث

شربت وصل توهوش ازمن ربود              والـــه وشـــــیداوحیـــــران الغیا ث

خا دمی راگرشماری ازســگا ن

ازســــگان کوه جا نا ن الغیا ث

کی شود عُقـده تقـدیرعــــــــــلاج          درسر انگشت تد بیــــرعـــــــلاج

تیر دلــــدوز قضــاء راست نکرد          سپـر سعی کس این تیر عــــــلاج

یاوه گـــله زخـــــــــــلایق نکنــی          نشـود دیو به زنجیــــر عـــــــلاج

هـــــــرکه بوجهل جهان شد نشود         جهـل او بی دم شمشیـر عــــــلاج

ظلمت صــــــد شب غـــم راسازد         برق یک نا له شبــگیـر عــــــلاج

وحـشـت فــــــــاقــه مــارانـنـمـود         خـد مت شـــــاه ودرمیر عـــــلاج

شیـــــخ بـررنـج حـوایـج مـــا نـده         نـام مـذ مـومــه تد بیــــر عــــلاج

مس اعمـــــــا ل بخـود زر نـشود          سـازد این داعیــه اکسیر عــــلاج

ریش دل دیده طبـیبــــان گـفـتــنـد          زخــــم کاریست شود دیرعـــلاج

طبــــــــــع مجنــون مـرا ای ایـام          کـن زیک حـــلقه تد بیـــرعـــلاج

درد ا فســـرده گی ات ای خــادم          نشــود بـی نفـس پیــــــــرعـــلاج

عــلت غفـلـت نـا سـور کهــن

میـــکند از یکی تکبیر علاج

برویت ای مۀ من زلـف وموی پیچـــا پیـچ         خوشست زلف بروی نکوی پیچـا پیچ

نشـستــه گـــردرخ نازنیـن توخـط ســبــــز         چوهـا له دورمه ازچارسوی پیچا پیچ

سزدچوزلف توپیچم زغصه زانکه تراست         نگاه نا زو اداخــــلق وخـوی پیچا پیچ

حـدیث حُسن تو درهرزبان چوآب حیـــا ت        همی رود همه جـاجـو بجوی پیچا پیچ

گرفته عطــــــردوگیسو یش ایهــــاالعــاشق        جهــــان تمام بیـا خوش ببوی پیچا پیچ

بعـشق خـوانمت ای شیـخ وحیله می سازی         سخن بعاشق محزون مگوی پیچا پیچ

بکــا ینــا ت چـو دیدم سـوای یک درنیست         مــگـــرد دربدروکـو بکـوی پیچا پیچ

مشـوی اینـقـــــدرریش وجــــامه ودستـــا ر        بـســــازپردۀ دل شسـتـشوی پیچا پیچ

مپیـــچ از ستـم چـــرخ وخادما خـوش با ش !

که هـست گرد ش این کـینه جـوی پیچا پیچ

ای خوش آن بلبـــل که درگلـزار صبح       برکشیــده نا له هـــــــا ی زار صبح

ای خنک چشم که چو ن چشـــم سحـــر      دیده روشــــن کـــرد برد یـدارصبح

خُــــــرم آن دل آب هـــــا ازدیده ریخت      کوکـب آســـا اشـــک استغفار صبح

شـــــا د جــــان مُقبــــل بیــــــدار بخـت      کوبود هــــــرصبحــــدم بیدار صبح

کـــارآنکس راست شــــد ازحق که کرد      چون سحــرقدراست درهرکارصبح

یـا رمـــردی بـا ش وزویـاری طــــلـب      کوست همچون شیرمشرق یارصبح

فیض  ورحمت میخرد هرکس فروخت       دُر اشــــک خـویـش دربازار صبح

مست بزم عـــــــزت وحُــــــــرمت نشد      هیچکس بی ساغــــر سرشار صبح

صــــا ف ازبار کـدورت می شد ی

خـــــاد ما گرمی کشیــدی بار صبح

دیدم سحــــــربعارض فـــــــرخندۀ صباح       دریا ی خون گر یستم ازخنـــدۀ صباح

زیرا کــه کس به آینـه صبحــــــــدم نـدیـد       چون روی من هـرآینه شرمنـدۀ صباح

زینهـارای کــه توسـن وسـعت سـواره ای       خـودرا مکن تو بیهوده واما ندۀ صباح

گـویم بخـواب نیست تا بـوت مــرده ایست       آنکـس کـه درسحـــر نبود زندۀ صباح

غافل که شام خوردوسحرخواب کردگشت       نخـــــل مراد ش البــته برکنـدۀ صباح

حال تو تیـــــره نیست درودشت روشنست      ازفیض روی نیــــکویی تا بندۀ صباح

این طـــــرفه ترکـه نور فرستد بهــر سحر      صــــدجان ود ل فدای فرستندۀ صباح

زاهــــد مکن ملامت خــادم که وقت رفت

من بنـــــدۀ خــــــدایم نه بنــــــــــدۀ صباح

طــــاقت من طاق شد درغــــــم آن ماه رخ        پـیـــر شــــدم آن جوان ننـمود بمـن آه رخ

بی رخ او روزگارچون شب یلـــداگـذ شت        چـون مـــۀ نو وانمود درگــه وبیــگا ه رخ

شب همه شب تا سحـر شمع صفت سوختم        تا نمـاید اومــرا وقـت سحـــــــــر گا ه رخ

درطلبش راست وچـپ اسپ هـوس تا ختم        بو که درین عرصه گاه بینم ازان شـاه رخ

عمــــرو بکو یش گــذ شت تا بنمـــاید مگر       آن مهـی خـــــرگه نشین ازدرخــرگاه رخ

دوزخی مست جنــــان میشود درروز حشر       گــربنـمــــا یـد زدور مـــاه من نا گاه رخ

عــــاشق دیوانه ام بهــــــــر خــــداگه گهی        نیــــم شبـی گــــردهی گاه قــــدح گاه رخ

سربه گریبــــان فکر بُرده ام از اینکه روز       هرسحــــر آرد بیرون جلوه گرازچاه رخ

خادمی ام بردرت بهـــر خدارخ مپـوش

اشـــــک ریزد دیده هــا خادم درگاه رخ

دلـــم همـی پرد ای دو سـتــداربا با شیخ       زعشق همچو سمنــــدر بنار بابا شیخ

ازان صـباح که لیـــــلای من زد ار فنـا        کشـید محـمـل خـود تا د یار بابا شیخ

دل رمیــــــدۀ من پر فشـــا ن چو پروانه       بـود روان سـوی شمع مزار بابا شیخ

چه لاله ها وچه گلها چه سروهای سهی       که خـاک ها شده درلاله زار بابا شیخ

زهی مزارکه برچشـم من زهفت افلاک       گـــذ شته کوکبــه اقـتــــــدار بابا شیخ

بُدی بجـان اگرم دسترس به جان کردی       هـــــزارجـــا ن گرامی نثـار بابا شیخ

گــر اختیـــار بُدی اختیـا ر میــــــکردم       چو غنچه ها ی گل خود کناربابا شیخ

زبعــد مرگ کن ای یار راست قبر مرا       بجنـب یار قـــــریب وجـوار بابا شیخ

که تا زهجــــــربیاساید وشود خادم

بیـارهــــــــای وفاداریار با با شیخ

وه چه بوّد پس ازجفـــا د لبــــــرمن وفا کند      مهر صفـت بمهر وما ه ترک شب جفا کند

طـــــــرح سُتم بهـــــم زند ریشه جَوربرکَند      پا ی ظـــــــــــا لم بشـــکند داد کرم بپا کند

چیست بلا به راه اوخـــاصه که درپنــــاه او      لمعــۀ یک نگا ه اودفــع دو صــــد بلا کند

درره ورسم دوستی عهـدو قرارمن یکیست       پیـــــر فـلک گرازسُـــتم قــــد مرادوتا کند

بوی خوش دوگیسویش جملۀ بحروبرگرفت      دعـوی اگرکند چنین مشک خطـا خطـا کند

راست بهرکه دیده ام دیدم از اوجـزاء کجی       آه بـوقت جــــــزا کج نظــــری چهــــا کند

دامن عشـق ازالست آمده عمرهـــــا بد ست       شحنۀ ابتـلا که هست کزکف من رهــا کند

نیست بعـیـــــد ای کریم ازکرمت این فـقیــر       جــامۀ فقـــــــرخـویش رابردرتوقبـــا کند

ای شــــۀ کامــــگارمن رســــم بودکه پادشه       کـــــام گـــدابرآوردحـــــاجـت او روا کند

خـــادمی ازچهـــارسوغــم بتوآوریده رو

رومـدد ازخـدا بجو،هـــــرچه کند خداکند

تاجوری که حکم خوددردوجهــان روان کند     نیست که یکجهان زبان وصف رخش بیان کند

خــــلق زمین چسا ن کنــــد طا قت تیـرنازاو    جایـیکه یک اشـاره اش رخنـــــه به آسمان کند

ازســرجــا ن ود ل گـذ رمهررضای ا وبخَر     کـی زچـنیـن معــــا ملـه مردخــــــدا زیان کند

خم شده ام زعجزخودطا قتی دگرنمانده است     تاقــــدرازصـــف قضـــــا قـــــد مـراکمان کند

فتوای یار کـــارمن ذم عــــدو ومــدح دوست     کـارســــنان غــــــا زیان تیــــغ سـرزبان کند

قـدرزروشــبه یکـیست نزدخــــران قـلـب خر     آه محـک کجـــا شـــده تا همــه امتحــا ن کند 

بارمنه که خــــادمی فــا ش سخن خطــــا کند

مشک خطا ست باراو مشک چسان نهان کند

حســـد رنجیست سوزنده کزوآتـش بجا ن افتـد    ازین آتـش حســودان راشــــرردرخانمان افتد

بیا ای بیخبرحــاسد نـشین زین شـعله افروزی     بتـرس آخـــر که این شـعله ترادربوستان افتد

بدی هــــای توداری درزبان عــا لم افتاد است    حــذرکن آخـــرازفا لی که بد د رهـرزبان افتد

حســـدرا گـفته اند آتش عمل راهمچوهیزم دان    عمل هـــــای توآخـــرزین حســداندرزیان افتد

به جلد خویش نا رکبرراجـــــاداده ای ترســـم      که این نارعــاقبت ازپوست اندراستخوان افتد

مه اندرآسمان بینی توای سگ میـــکنی عوعو     کجــا ازعوعو ســــگ ماه تابا ن زاسمان افتد

مکن تیرحســـــد برسـوی سیـــمرغ قدر پرّان      کی ازشست توچون خفا ش عـنقا زاشیان افتد

نخواهی همچو صاحبداد شـد اورا خـداداداست     کمــــــا ل قـــــــد راوبالاتر ازحــــد بیا ن افتد

حسودش رازیزدان خارورسواآن چنان خواهم    که برسرزاسما نش سنگ وخاکش دردهان افتد

جـــــــزاه الله فی الـدارین خـیراگوید ش خلقی      بهــــــرمحفـــل کـه ذکــر خیراواندرمیان افتد

چودرگفتارخادم را شنــــــاسد صیرفی کامل

ولی صــرّاف گوهـرنا شنا س اندر گمان افتد

بحـق آنکـــه حبـیـب ورسـول اوست محمد        کـزآنچــه کـــرده ام گـفتــــم آرزوست محمد

کسیکه اوزخــدا خا ص افضل دو سراست        خــــدا گـواست که درد وسـرانکوست محمد

امین حضرت حق صــدربدرخواجه کونین        نه چون خـداست ولیکن خدای خوست محمد

عجب که حا ل مراخسته درد وکون نبیــند        کــه نـور پـاک خـــــدایی بجمله اوست محمد

زهی نبـی بحـق کزحیــــــا ت تابه قیــامت        پی شــــــفـاعـت امــت بگـفتــــگوست محمد

به آب روی محــمد که آبروهمــه زویافـت        که درحضور خــدا صا حب آبرو ست محمد

بحـق جـــا ه محمــد کـــه تابه د یـر بمـــاند        بـدوسـتـی محــــمد کـــه داشت دوست محمد

که تابقای جهـــــان است نسل بجهــــان باد        کــه بهــــر کثـــرت امت بجستجوست محمد

هرانکس ازدل وازجـــان خا دمی ست دعا گو

که چون اورا بحـق همـیشه دعـا گوست محمد

سخن سنجا ن چوچرخ ازنظم گردانند گردانند        نوایی بلبــــــلا ن زاغان نمی دانند می دانند

بهمت دهــــــــرشا ن فانی دراقلیـــم سخندانی        بگـویم گـرنمیــــــــدانی نمی رانند می رانند

بدشمن آتشند احبــــــا ب راآبنـــد گر خـواهند        سمنـــد نظــم را بیجـــــا نمی رانند می رانند

گهـــــرهای سخن بی مزدوبی منت لوجه الله         بمحتـــــاجان چودردنیا نمی مانند می ما نند

بهـــــرکشورزشان گنجی ببازارسخن سنجی        بصورت گـرنمی رنجـی نمی رانند می رانند

به تیـــــرطبع دیوافگن گه وبیگه شیاطین را         کســـی را ازدرصحبـت نمی رانند می رانند

غبــــارغصه ازدلهـــــا به آب نظم غم فرسا         درخت بخل درخا طـر نمی شا نند می شانند

ســـــرافـیـل زما ننـد ازسخـن آوازهــا دارند        هـزاران نفس وروح ازلب نمی رانند میرانند

سخن ازمرد گو خا دم که مردان رابهـــــردفتر

اگرچه خود پس ازرفتن نمی خوانند می خوانند

طوطی طبع من چـــــرامیـــل شکر نمی کند         گوهـــرنظـــم اززبان هیــچ بدر نمی کند

بلبل فـــــکر بکر من بسکه کشــیده رنج دی         گشته بهــــــارسوی گل نیز نظر نمی کند

ازچه شناوری زبان گشته نها ن به قعــرکام         غوطـه به یم نمی خوردیا د گهــرنمی کند

با ل وپـری نمی زند تـابه چـــمن نمــی رود          نا لــه بشب نمی کشد نغمه سـحرنمی کند

سـرخ زخون عاشقان د ست نگا رشــد ازان         عــاشق شوخ چشـــم بین که حـذرنمی کند

خنجـــــــرابروان دوســـرآمده برسرش نگـر         ســربه سپرنمی کشد خود ی بسرنمی کند

حکمت ا یزدی نگریوسف مصری ازچه رو         نامـه روان زقصـرخود سوی پدرنمی کند 

خادم خسته تابکی غرقۀ بحـــــر غـم چرا

د ست قلــــــم نمی زند نظــم سیر نمیکند

شب آنگا ه که  یاربه محمــــل نشیـند          چـودرآسمـــــان ماه کــامل نشیـند

دومـــژگان آن شوخ برقصــــدعاشق          چوتیـری زند بادوصـد د ل نشیـند

دوگیسوی اوهمچومشک تتـــا راست          گــــل لا لـــه اندر مقــــا بل نشیـند

بدریای عشقـش هـــــرآنکس که افتاد          محا لست ازانجا بســـا حـل نشـیند

اگرســـــرو بااو کنـددعـوی همسری          زبـس خجـلت آخر که درگِل نشـیند

دلـم خون شـــد ازجـور نااهـل گـفـتم           سـزایـش که همراه جـــاهل نشـیند

چون این نکته گفتم خردکرد تصدیق           به ملکی کـه سلطـا ن عادل نشـیند

بدوگفتـــم ایدوست آ ن کـیست گفتـــا           امیــرعبـــــدالرحمن بکا بل نشیـند

یقین ســــــایه لطف پروددگـــاراست          خوشــا برزمینی که این ظل نشیـند

چو خورشیــــد تابا ن زمشــرق برآید         دعــــا یش کـننــد تابمنــــزل نشیـند

بود خـــــــا دمابه دولت دعــا گوی

اگرچنــــــد همراه جــــــاهـل نشیـند

برفت ویاد من آن سـرو گلعــــذارنکرد        به نیــم دیده نگه بر من آن نگارنکرد

نگارخانه چین رابه آب دیده می شـُستم        بعـینــه دمـد کــه یـارم وداع یارنکرد

هـــــــزارنا له جا نسوز کردم ازپی  او       که درفــــراق گلی نسترن هزار نکرد

دلـــم فگــــار شدازتیرآه درشب هجــــر       یکی زرحــــم نظر بردلی فگار نکرد

بیـــادروش چنان زار گریه کردم دوش        کــه ازقضــاء فـلک ابرنو بهار نکرد

وصا ل دوست بعالم که دولتیست عزیز       مخورفریب که دولت بکس قرارنکرد

به کارگاه حیات آنکه کارعشق نسا خت        بمُردناگه وغــم خوردوهیچ کار نکرد

کــــدام وقت زرخ پرده برگرفت آن ما ه

که بود خـــادم مسکین که جان نثار نکرد

به بستان درنظـــر شمشـــادم آمد            صنــوبر قـــامتـی بریادم آمد

فغـــــان ونا له رابنیـــــاد  کـردم             که سیــل اشک بر بنیادم آمد

برای یارشیــرین شــــکر خنــــد            غم صد کوه چون فرهادم آمد

به غــــم بنشسته بودم کزعزیزی            خطی درمجلس ناشــــادم آمد

امین فرقـت واستــاد وشـــــاگـرد            نوشتـــه سینــه درفـریادم آمد

ستاده غـــم به اطرافــــم که بریاد            نه ازشـــاگردنه ازاستادم آمد

هجــوم عشق بمن نامد چو امروز           ازان روزی زمــادرزادم آمد

به غـــم دریاب خادم راکه گوید

یکـی ازغصـه درفـــــریادم آمد

قامت من چو چنگ خم کرد که کردیارکرد           حا ل مراچنین دژم کرد که کرد یار کرد

نارمحبتـش بسـوخت این تن داغــــــدارمن            بردلم اینقــدر ســـتم کردکه کرد یار کرد

نه بکفم عنــا ن صبر نه دل ونه قـرار د ل            خسته مرا بصــد الم کردکه کرد یار کرد

صدرمرا ردیف آغــم جان مرا حریف غم             چشـــم مرارفیــق نم کردکه کرد یار کرد

مطرب سازونا له ام چنگ فغان ربا ب وآه            سینه مقـــام زیروبم کرد که کرد یار کرد

گاه قـــــرین دلبـــــــــرم گاه امین د فتـــرم             بامن خسته ا ین کرم کرد که کرد یارکرد

خــــادم وعافیت کجا شکوه مکن که مرترا

بازبـه عشــق متـهــم کرد کـه کرد یارکرد

نا گـــــه خبــــــــری زیا ر آمد                کا تـش به د لی فـــــگارآمد

کـان لالـــۀ داغ دل کــه بود ت                 مجــــــروح ززخــم یارآمد

دریایی غــــــــم ازســراچۀ دل                 مـوج الــــم ازکنـــــــار آمد

کان یارکــه اوعطــای حق بود                 خوشباش که چـون بهار آمد

بس مــژده مرازعــــا لم غـیب                 ازرحـمـت کـرد گـــــار آمد

نقـش غلط ازصحیــفه وهـــــم                  کن فهـــم کــه آن نگـــارآمد

باجسم حزین قـرین شدت جان                  برقـلـب غمیـن قــــــرارآمد

دادآنچـه بعـاشــقان خـــــدا داد                  درشب بنـــــگر نهــــار آمد

باتیــــغ سخـن گرفـت خـادم

روم وحبـش تـتـــــــــار آمد

یا الهی العالمین ازفضـــل خودبرما مدد            یا نبـی الـوارثین برامتـا ن فـــــردامدد

یاابابکروعمر،عثما ن عــلی مرتضی              دسـتگیراین غـــــریب عاجـــزتنها مدد

ای خـــداوندابروی فـاطمه خیـرالنسـا              هـــــم بروی قـــرت العین نبی برمامدد

غوث الاعظم پیراکرم سـیدعبدالقا درا              دردمنــــد مسـتمنـد افتـــاده ام ازپا، مدد

هم جنیدوبا یزید اقطا ب دوران زما ن             حضرت شــــه نقشبند آن ســـیداعلامدد

یا مجـــددالف ثا نی شـــا ه ربانی لقب              خـواجه معصوم ولی یاشـیخ مولانا مدد

مشکلات خلق رابکشا دۀ ازفضل خود             د ســتگیربیــکسا ن سلطان امان الله مدد

گرکشدشــیطان مراازره بیفتم درســقر             د ست من بردامنت ای شاه ولی الله مدد

خادم بیچا ره رابرسوی خود راۀ بده

نیست ماراغیرتومحبوب اهل الله مدد

جهـا ن فنــــا ست بکن درودوســـلام محمد            هــــــزارجا ن گـرامی فدای نا م محمد

مدارچـــــرخ بجــــــزعشق اواستوارنیست            نوید عـــــلم وسخـــا ست پیــــا م محمد

همیشه تا جهــــا ن بود تما م رشــــتۀ عقـل            زروی صـــــد ق وصـفا بود بدام محمد

چوختم شده به اوحلم ومروت وجوانمردی             همــیشه بـذ ل کـرم شــود بنـــا م محمد

محب آل نبـــی بود وپیـــــــرواصحــــا ب             کسی کــه ورد زبان اوست کلا م محمد

بیــــاد آرمحـــــرم به لیــــل یوم دو شنــبه              پرید طـــــا یرروحش بیــا د با م محمد

ببـخـش باری خــــــدایا ورازلطف عمیــم              بحق جـا ه وجـــلا ل خودو مقا م محمد

نشا ن سا ل وفا تش نوشت خادم گفتا

حـــــروف نطق فـــزابگوغلام محمد

خوش آن عاشق که دردل مهرآن سروسهی دارد     چوســروهرچندپا درگل بودرودربهی دارد

هـــرانکس درمقــام شب ســـرود عشق میخواند      چـو موسیقارمرغ است ازمحبت آگهی دارد

کـله بشـــکست یارم برده تیـــــغ د لبــری برسر      بدارالملک عشـا قان ســــــرفرماندهی دارد

مه من تاج حسن خوبرویان یا فت برســـــرکرد      مبین طفلـش که با خوبان تمنـای شهی دارد

چودیدم واگرفت ازبینواهمســــــا یگان ســــا یه       یقینم شـــد که اونوریست فــــر ظلهی دارد

هواوکبــــــروما ل بخــــل ازاسبــــا ب ره نبود      بمنزل کی رسدمردی که رودرگمرهی دارد

ببین لاغرتن خادم هلال آســـاقدش خم شد

به پیری چون هــلال نو خیا ل فربهی دارد

هیچکس پا ینـده دراین گـنبد اخضر نماند            هرکه آمد درجهان یکساعت افزونتر نماند

تاخدای خا لق جا ن آفـــــرین جــان آفرید             حضرت آ دم دیگر حوای مه پیــــکرنماند

پیرکنعــــانی چی شد باکلبـۀ بیت الحــزن             یوسف مهروی باآن حشمت ولشکر نماند

آن رسـولانی کــه اندرکشور دین بوده اند            رفته ایشان ازجهـان جزنام آن کشورنماند

ســـــرورخیل عرب با آل واصحاب کبا ر           چهـاررکن دین ودو نوبا دۀ حیــــدر نماند

ای دریغـا ازشـــــهدای کــــربلا هفتادودو           رفت یکسرغیرزین العـا بد ین د یگرنماند

خادمی بیچاره را ازخوردن غمهای دهر

جزدل پُردرد ورنگ زرد وچشم ترنماند

ای شربت لعــــل لبت برکـام سـرمســتان لذیذ     برطبـــع بلبــل ازهمه گل درســـرابُستا ن لذیذ

رویت قمرقد ت سهی خویت نکوخلقـت حسن     دستت کرم دریا ت د ل باشد شــکردها ن لذیذ

عزمت قــدر تیغت قضا نظاره خون نازت ادا    جـورتوبه خویت جفادرد ت خوش ودرمان لذیذ

آنجـــاکه آید جـــلوه گر حسن تو دربازارجان     نـایـد حــــکا یت آنقـــــدرازیوسف کنــعان لذیذ

برخوان حسن گلرخان حسن تودرمعنی نمک     خوش خوان ایوانی نبودغیرازنمک چندان لذیذ

روتازه باری ازکـــرم زان روی مهمان توایم     قسمت کــه لابد میــرسد برچهــــرۀ خندان لذیذ

خادم بیاد روی گل زافغان چونی خالی مباش

ناید بگـوش جـــان تراازبا نگ نی افغان لذیذ

بیـا قاصــــــد زمن بردارکاغذ             ببـــربانزد آن دلــدار کاغذ

بگو کـان خستۀ مسکین نوشته            زآب دیده خونبــــــار کاغذ

چـوخوانی نامــۀ دل بردۀ خود            نهان میـــدارازاغیار کاغذ

هجوم هجــــــــرواندوه جدایی            مگربااو کـنــد اظهار کاغذ

غـــــــم شبهـــــای تارودیدۀ تر            نماید ســربسرتکرار کاغذ

خطی ننوشت هرگز درجوابم             نوشتم سوی اوصدبارکاغذ

زهجرت غین وصاد وطاورابود

که خـــادم می نوشت ای یارکاغذ

هست غمخوارعـــاشقان کاغذ            بهـرغــــم یارعاشقان کاغذ

هست جبـــریل وقت بر یاران            خوانده اسرارعاشقان کاغذ

ازهمین ره به یار برده پیــــام            خفیــه زاغیار عاشقان کاغذ

معجـــــزاتش همین بود بسکه           می کشـــد بار عاشقان کاغذ

می گشـــــاید به غیر انگشتان            گـــره ازکـــارعاشقان کاغذ

هست بادوست عا قــلان گفتند            نیــــــم دیدار عاشقان کاغذ

خادم اریار رفت گویم هست

مه جبــــین یار عاشقان کاغذ

ای ازفروغ روی نکویت صفــای عمر        باز آوفــــا نمــا وببــــین دروفــــا ی عمر

عمر عـــــزیزی وزبرای تو عمــــرها         بس رنـج برده ام کـه نبـــــردم برای عمر

مر عمرراست ذکرجمیل توبرگ عیش         بر چشـــمها ست نور جمــا لت نوای عمر

تاعمر هست خیـرو نکویی فرست پیش        خیـــرت کسی روان نکنـــد ازقـفـا ی عمر

جهــــــد بنا ی محــکم اسبا ب سا ختیم         حیف است جمله نیست چومحکم بنای عمر

آخــــرچو بعد عمر سرایت بوددر لحـد         کـنجیست بهتــــر ازهمه عا لم سرای عمر

عمــــــرم بکاروبار امیــر ود بیر رفت         اید ل چـــــه هست مصــلحت منتهای عمر

بنشـــین بکش چو عقــــد گهر باقی سیر        برســـلک نظــــــم گربود ازحق بقای عمر

شـــــــاید که کردگارخطـا بخش، خادما !

بخشـد به روی شافع محشر خطای عمر

عاشق بیچـاره را باکـفر وبا ایمـــان چه کار       بنده راباکار وبارحضرت سلطان چه کار

مرغ لاهـوتی بپـــرمحبوس د نیــــــا تا بکی       میرشب راجان من باظلمت زندان چه کار

شــاهبــازحضرتی بهـــــــرشــکاری آمدی       شیـرآهـو گیــررا روباه بی سامان چه کار

شـــمع قنــد یل سرابُستا ن عــرش اعظمی        یاد بادآن جا ت بااین گلخن ویران چه کار

گیرم ارعا لم گلســتان توشد چشمی بمــا ل       بی جمـا ل یار دیدارگل وبســـتا ن چه کار

عبرتی برگیرازمن عشق خوبان فانی است      عشـق باقی جوترابا بـیوفــــا یاران چه کار

ای که مدهوش سرای وجاه وکاخ وحشمتی      می روی زینجا تراباکاخ وبا ایوان چه کار

کارهـــــا کــردی بســی خــادم ترانامد بکار

بعد ازین بنشین تراجزخواندن قرآن چه کار 

ما لک المـلک عـــا لم اســــــرار             یحــــــکم ما یشـــاء وما یختــا ر

رحـمت اوبرای تشنــه لبـــــــا ن              زاسمان ریخت قطره ها به بها ر

ازکرم هـــاش رحمت دگر است              ســـــیـد انبـــیــأ رســول کبــــا ر

یارغــــا راولــش بـوبکــر است              دومین عمـر است وعثـــمان یا ر

عــــلی مرتضی ولی خـــدا ست              لـقـب اوسـت حیـــــــــد ر کـرا ر

یادشان است جمله فـرض العین              خــــادم ازذکـر شـــان بود ناچا ر

الف آسا میـان جـــــان حــــزین               یادشـــــــان کرده جــاهـویدا وا ر

انکه حاجــا تش ازخدای جهـان               خواهـــــم ازروی چهاریار کبا ر

نام شـــان رازچهـارده مصـرع               تو بتــــرتیب زین غــــزل بردا ر

تاشـود برتو روشــن وظـاهــــر              همچو شمس فـلک به نصف نها ر

رقــــم کلــک خــــادمی ما ند

خــدمت عاکـفـــان این دربا ر

پـسرعـــــــمّ ســـــــید ســـــرور            کـــرم الله وجهــــه حیــــــــــد ر

وصــی مصــطفی ولــی خـــــدا            مظهـــــر ســــرّ خــــا لق اکبـــر

شــــاه دلدل ســوار خواجۀ د ین             قــا تـل عمــرومرحــب وعنـطر

شیر زورآزما کــه ازســرقهــــر            کـنـــــد درراز قلـعــــــۀ خیبـــر

شــــاه اقلیــــم بخش جفت بتــول             با ب شـهـــزادگان شبـروشــــبر

یطعمون الطعـــــــام ایشـــا ننــد             حـق بفــــــرقان خویش داده خبر

بعـــــــــد تحـویل خـواجــه طــه             یعنی صـــــــد یق یار پیــــغمبـر

گشت بعـــد ازنبی خلیـــــفۀ د ین             بعــد فــــاروق اعظـم است عمر

باز عثــمان جـــــــامع قــــــرآن             بعــد چهــــــارم خلیفه شــد حیدر

شـــاه وســـــلطان اولیـاء عظـام             عــــــــا لی الـنسـل والــی کشـور

هــــادی ومهـتــد امین وشــریف              بـوریـا حـیـن وبــو تـراب دگـــر

هـــــم سخی ونجی وفی وشــهید             صـــــا حب تیــغ وخیمه ولشکر

ســــرورهـــل اتی ونبض کــلام             اســـــــــدالله ســــــــا قـی کـوثـر

رکـــعاً ســجداً به وصــفش گفت             درکـــــلام مجـیــــــد خـود داور

کیست ســـــربخش فی سبــیل الله             بجـــــزازذات حیـــــدر صـفد ر

آ ل مـن وآ لـــه بمد حـش خـوانـد            اززبـان نبــی چـودروگــهـــــــر

د ل وجـــا نـم فــــــــــدای اوبا دا             ســـری من خــــاک درگۀ سرور

ای خوش آنـــکه ازسـعادت بخت            ما نده درزیر مقــــــــدم اوســـر

خـاک آن روضــــۀ بهشت نشا ن            ســـــاخت ســــــرمه دودیـدۀ تر

نـا لـــــــــۀ زار یـا ابـو الـحـسـن             برکشــیده چـوبلبــــلان زجـــگر

کــای کـرم پیــشه ازکمـا ل کـرم             یک نظــر سوی مفلسـا ن بنگر

من کجـا می شوم نشــــد هـــرگز            رفـتـه محـــروم سـایلی زین د ر

خــادمـی بنـدۀ ثـنـــــا خـوان است           کمر صـــدق بسـته چون چا کـر

عُـمر درمدح دوســــتان توبا خت            به رضـــــــا ولقــــا ی پیـغمبـر

ای مـــراد مـــریـد تــســت د رش            گشـتـه مشـــتاق این شـــۀ مهتر

هـــــــرزمان که بکوی شـه پویـی

یـا بخــوانـی مــــرابـــه یــا د آور

این تاج کــــه برفـــرق هما یون زده ای با ز     رایت بســــرگـنبـــد گردون زده ای با ز

ســـــرمست گذشتی زســـری چندی وچونی      ســاغرزکف سـا قی بیچون زده ای با ز

ملک حبش وروم وعــــــرب فتــــح نمودی      برعزم عجم خیمه به بیرون زده ای با ز

دست توبخون ســـرخ شد ورنگ حنا نیست      اند رصف عشــا ق شبیخون زده ای با ز

تا داعیــــۀ خـون شـــــد ن قلب کــــه داری      گلگونه که برعارض گلکون زده ای با ز

زلمعــــۀ شـــوق تو به این کـلبــــۀ عا شـق      صـدبارگرآتش زده تو اکنون زده ای با ز

آن تیـرکـــه بر قـلب ضـعیفـا ن زده بـودی      هشدارکه برخــــا دم محزون زده ای با ز

زافکارتوای خــا دم فرهیخته به عـــــرفا ن

صـــدطعنـه به آثارفـــــلاطون زده ای با ز

این خیمــه که بردامن هـــا مون زده ای باز     تــاراه کـــــدامین د ل مجـنون زده ای با ز

بگـــــذ شــــــتـــه ازآد م ورایا ت فـضیـلت      برمملکت موســی وهــــارون زده ای با ز

سنگی زازل برســــرشـــــیطا ن زده بودند     آن ســــنگ توبرسیــنۀ ملعـون زده ای با ز

ازتیـــــــغ خـــدا گردن فـــرعـون فگنـــدی     شمشیر غضب برســــرقـارون زده ای با ز

از بحـــــرعطــــــا ازکف جودو ید بخشش     برنیـــل زدی طعـنه به جیحون زده ای با ز

نادیـد نت ازچـوب وحجـــــر نا لـــه برآرد     پشـــتی که توآن روزبراســتون زده ای با ز

ســـــــرمست به صبحـیم زصهبای کلامت     د وش آن سخنی کزلب میـگون زده ای با ز

خادم قــــلم مانی وارژنگ شـــــکستی

نقشیــکه بمنظومه موزون زده ای با ز

ای والــۀ جمـــــا ل توشـــــاه وســـپاه نیز       شیدای روی خوب توخورشید وماه نیز

تنـــــد آمـــدی بکشـتن من برشـکسته ای        دامن چوتیـــــــغ برکمرازســرکلاه نیز

چـشم توســـــرخ ازپی خونریزی منست        مژگان چونیــزه برکف وتیــــرنگاه نیز

من هــــــم بدفع تیـــــغ تودارم زپـر دلی        شمـشیر نا لـــه برلب وپیـــــکا ن آه نیز

گفتی کـــه کـوبه دعوی عشــــقم گواه تو        چـشــم پرآب دارم ورنگی چـوکــاه نیز

این د واگربمــا ه است بدارلقضــــای تو         برحــــا ل دل شا هـــــــد حق گواه نیز

ای آنکه پیش قـــدررفیع تو  هست پست          نخل رفیـــع ســـــــدره وعرش اله نیز

خادم جزاین دوتحفه بکا رکریم نیست

دوتا زعجـــــــزقدی وچشمی براه نیز

نا مـــۀ آمد زیار مهـــــــربا ن عبد العزیز       داد طبــــــــع نا تـــوانم را تـوان عبد العزیز

ازعبــاراتش توگـویی آب حیــوان میچکد        هــراشاراتش زلال آســــا روان عبد العزیز

خودسواد سطرها یش چون سواددیده بود        زان سـبب ماندم ورابـردیدگــان عبد العزیز

خـلق راهستی وکیل ومرحبــا نعم الوکیل        نیست حلم وعلم وانصـا فت نهان عبدالعزیز

باخـلایق خیــرخواه وپادشه راخیر جوی        بامحـــا فـل بامجـــا لس نکته دان عبدالعزیز

ثانیت نایب خــــداداد است ومولادادبیک        فــاش میــــگویم به بزم عاقـــلان عبدالعزیز

چشم عاشق خوب میداند کمـا ل حسن یار       هرکه با صـد ق ویقین دارد گمان عبدالعزیز

صیرفی خواهم که بشــناسد گهرراازشبه        عــادلی همچون محک درامتحان عبدالعزیز

دوستان چون بوستان است طبع خادم عندلیب

نیــــک خواند بلبــــل اندربوسـتا ن عبدالعزیز

مکن غیبت مخوان ای مرد حُــر ژاژ         نمیـدانی که باشد تلخ ومُرژاژ

بت وژاژ است هـــــردوبی تفـــا وت         که لاینفع بود هـم لایضر ژاژ

چوشه نیــــکا ن به تخت عزوجاه اند         مگو زینها ر براهل سرر ژاژ

ســـیاه وزشت وبد بخت است آ نکس         که میخواند بحق مرد غر ژاژ

رقیــب بــی مــــروت ازخــــــدا گـر        زمن خواند سخنهای چودُرژاژ

ازین دفـتـــــــر چـونادان دیـدم اورا          بیــا گویم مگوای هرزه پرژاژ

که ژاژ آمد چوخـــادم برگ تلخی

بمیـــرد گر بخا ید هـــــرشتر ژاژ

مســـازغیبت ای هـرزه رای غژاغژ        د ل برادر مومن مخــــــا ی غژاغژ

بعمر غره خـرامان مرو فریب مخور        به غوطۀ ســــــر نعلین پا ی غژاغژ

متــــاز برســـــرخوارو یتیم وبیچاره        که خیزد ازسرعــرش خدای غژاعژ

عـــــزیز صحبتیا ن کوچ کرد قا فله         تومانده خفــتـه میـــــان رای غژاغژ

بخیز خیــــــر وعمل بهر عا لم عقبا         فــرست پیش ازان پس برای غژاغژ

بخیر کوش اجـــــل درپی توباشد نیز        بـرآرازدربـا م وســـــــــرای غژاغژ

تن توبعــد به تابوت ودوستان گریان         برند تا به لحــــد جـــــا بجای غژاغژ

اگر بیـــاد خدامُردی بُردی ایمان را         درابــه کـور وبه جـنت درآی غژاغژ

دل طپان دهد ای خادم این نصیحت ها

بگــوش هــوش چـوآوای نــا ی غژاغژ

ایدل ازکافــــر غـــم ایمان مپرس           ازمنـــا فق وعــــده وپیمان مپرس

ازحسود منـــــکر حق نا شـنا س            مزد نیـــــکی وحق احسان مپرس

شــاهـــــراه کعـبه ازغولان مجو            پاس مال ازصحبت دزدان مپرس

ازبخیـــــــلان خسیس پست دون            ازثواب سـفره ومهـمـــــان مپرس

نقد معنی زاهل صورت کم طلب           ذوق جان ازصورت ایوان مپرس

ازســـیه دل نور نفــع د ل مخواه           حا ل شـــمع ازخانه ویران مپرس

دون سیرنا مرد نا قص وضع را           ازکمـــــــا ل همـت مـردان مپرس

مردمستکبر زشیطا ن بد تراست           روتوآدم با ش وزشـــیطا ن مپرس

ازمقـــــلـد خـــا د ما یکسو نشیـن

زود لیل وحجت وبرهــان مپرس

مـرغ د ل پرو ازدارد تاگلســـــتان چــراس        بلبــــل آسا می کشد نغمات بستان چراس

عشق صدری میخرم چون شاهبازسدره ام         شیرصیدم لیک گشتم صید شیران چراس

قاضی آن عبدی محمد بحــرعلم وکان حلم         پیشوای همکـنا ن صـــد ربزرگان چراس

فاضل وسردفتر وسرخیــل وسردار محا ل        صــــا حب زهد وسخـاومیردیوان چراس

عــلم ازوخشنود دانش شاد واوازوی رضا        درحقیقت گوهــــــری آمد زعمـان چراس

درنظرها آن محـل یک خانۀ است چار کن        زو بود آرایش هـــــــــرچارارکان چراس

یایکی ایوان عا لی دان چراس ازجـمع بلخ        اوبود ازعلم ودانش شـــــمع ایوان چراس

یاکتابی دان مزین اندروهــــربا ب وفصـل         بسته برمضمون نامش ختم عنوان چراس

درچـــــراس آورد عشـقم ای کریم امروزبا ز

خـــادما باشــــد طفیــــل تونـه مهـمان چراس

دیده ام دیدۀ یاری کـــه مپـرس          روی رنگـیـن نگاری که مپر س

ازبـسـی ســــعـی، بـدام آوردم          آهـوی شیـر شـــکاری که مپرس

بعـــــد ایـام بـد ســـــــــتم آمـد          د لبــری همچو بهاری که مپرس

بخت شـــــد یار گرفتــم بکنار          صـنم لا لـــه عــــذاری که مپرس

کرده ام عــزم بزرگ که مگو          زده ام د سـت بکـــاری که مپرس

شـــاهد همچو شکربرده زمن          طا قت وصبروقـراری که مپرس

بعد چندی شــــــعرا ماند بمن          گریه وگرد وغبــــاری که مپرس

باچنین ماه زشـــبها تا به روز        داشــــــتم بوس وکناری که مپرس

  خـــــــاتمه خیر کند خـــــادم را

اوفتـــــادم به دیاری که مپرس

دیده ام دوش بخــوابی کـــه مپرس             بوســــه دادم به جنــا بی که مپرس

برده ام رنـج خمـــاری که مـگوی             خـورده ام جـــام شــرابی که مپرس

رخ یاری کـــه بدیـدم به حجـــا ب             ماندم ازوی به حجـــا بی که مپرس

سـوی او نامـه نوشـتم شـب د وش             خواندم امروز کتـــــا بی که مپرس

آن ســـوالات کــــه ازوی کـــردم              داد معــقـول جـــوابی کــــه مپرس

فهم کردم که عذاب است به عـشق              رشـــــتۀ کین صــوابی کـه مپرس

پس بیـــاراســـتم ازشـادی وعـیش              مجلس چنـــگ وربا بی که مپرس

گرچـــه آید بدُ ما غــــــــم اکـنون              ازجــــگربوی کبــــا بی که مپرس

طـی کن این دفـتــرخــادم ازشوق

ازســــر دفتر حسـا بی که مپرس

ازدوعـــا لم مددی لطف خــدا مارابس        جان ودل دررۀ او ازهمـه جـــامارابس

هرچمن ازخودبسی رنگ خزانی دارد        زین چمن ســایۀ آن زلف دوتا مارابس

قا صــــــد کوکـه زد لدارپیـــــامی آرد        منت از باد صبـــا برکـه صبا مارابس

زحمت نخوت ازلعـــــل قبـا ی زرکش        دیده ام زان همه این کهنه قبا مارا بس

طیلســـــانها ی ملمع ســـرشوخی دارد        شوخگین جامه ویکدست ردا مارا بس

زین سفرغیرخدا هیـــچ نداریم بخویش         نا له نان آب بچشـم آه اعضا مارا بس

خوشم آمد شب دوشینه که خادم می گفت

ازدو عــــا لم مدد لطف خـــــد ا مارابس

ایدل چـوگـــــدابردرشــه انتظــــاربا ش        فــرمان بجـا ی آوروفـــــرمان گذاربا ش

آنجا هــــزارزاغ به یکجو نمی خــــرند        شاهانه گلشن است بلبلی این بهـــــاربا ش

گیرم کـه مدعی زحســـــد خار خواندت        گویم بروبســــایۀ گل بــا ش خـــــاربا ش

ورزانکه تاببــــاغ گلت نیست د سـترس        چون گل زشوق با جـگرداغـــــدار با ش

کا م تومدح شاه جهـــــا نست سا ل وماه        کنجی طلب،بمدحت شـه کامــــگار با ش

گرشیخ شهــــــرطعنه زند رنجه زومشو       چون لعـل خون خوربدل کوهســـاربا ش

تاآهنـــی نیــــــا فـته پیــوسته سنــــگد ل        درمغزسنگ صخره نهان چوشراربا ش

فـــریادزین دیارکه شعری به یک شــعیر       قیمت نیـــا فت خیـز فـــــراردیار با ش

سوداوآرزوبســی ســــرمایه اندک است

خادم چو صبح یک نفسی هوشـیار با ش

ای یار سنـــــگد ل به غمم غمگساربا ش        چون میــــدهی دلم به بلا یار یار با ش

هــــــرچند خار، خار بهـــــار توایم وبس       چون گل به خاردیده وخندان عذاربا ش

دیروز کردی وعــــده مهــروقــــرار لطف       امروز خودوفا کن وباآن قـــرار با ش

ای گشته خــــاک عجـــزبپا یش نمی رسی       درانتظارسُـــم سمند ش غبـــــار با ش

صوفی بیاکه مجلس وعظ است بحث عشق      دیوانگی زســـــر بنه وهوشـــیار با ش

بکشـــــا دودست خــــرقه سا لوس پاره کن      زنا ربنــــد وبنــــده پروردگـــار با ش

دنیــــــــا پلیست ازپل وحشت جــــریده رو       وزبهـر مکروزرق وریا برکنار با ش

موی دراز کارنبـــــــاشــــد فســــانه ایست       افسانه ســـــاز کوته ازدل بکـار با ش

خادم به زهد وطاعت خود تکیه کرد شیخ

تومنتظــــــر به رحمت آمرزگــــار با ش

ای درجودورحمتت منبع ومصــــدری خلاص     نیست دوکون بنده را غیــردرت دری خلاص

گردن هـــــــرکس ازازل بسته بند قسمت است     نیست گـــداوشــاه رازین دوسراسری خلاص

هرکه چوتیرراست رفت راست  گشت رستگار    شخص زکجـروی نبرد راه بکشوری خلاص

ای کــــه چوخط مفرده بسته شـــدی بما ل وزر    آه که تونخوانده ای حـــرفی زدفـتری خلاص

مرغ دلی که ازقضـــــا بســـته دام عشــــق شد      با ل نجا ت سوختش ریخته شد پری خلاص

ظلمت قیـــــــد نفس کـــردروز مراشب ســـیاه       خیر بود اگررســــد باری به اختری خلاص

هــــرکه بمسجد رضا سجـــده شکر عشق کرد      خطبۀ قرب وصل خواندبرسرمنبری خلاص

غل هوا شــــکن برآجـــــا نب کعبــه نجــــا ت      بدرقه رهت شود همت رهـبـــــــــر خلاص

پای تراکه بســته کــرد بنـد معــا ش خادما

         نیست امیــــد یاوری جـزبمقــد ری خلاص

میکند دریاد بزمت خاص رقص وعام رقص      خــا صه بریاددها نت باده رقص وجام رقص

می نویسم چون قـــــلم بریاد رویت میرســـد       می کند برروی کاغذ کلک مشکین فام رقص

می نویسندم بکف بی قصـــــد وصفت میکند       بی قلم انگشت هــــا پیوسته چون اقلام رقص

وقـت ذکـــرنام توای یاد نامت کــــام جـــا ن       می نماید ازحــــــلاوت هــازبان درکام رقص

چشـــــــم مستت دید زهره وقتی ازاوج فلک       تا ورا لنهـــــــرزانجــا می کنــــد مادام رقص

دید برچـــــارم سما خورشــید رویت راشبی        تا ابد دارد زد رد عـشـق درد آشــــــام رقص

یارب آن مستانه یاری آهووش صیـــدکه شد        که سراسر می نماید حــــلقه هــای دام رقص

عمرها شد طبـع من دربحر مد حش موج وار       کردبرامیــــدرویش صبح رقص وشام رقص

کرد خواهد ســــا لهــــا ازفیض نام نامی اش

برزبانهـای سخن سنجــــان زخادم نام رقص

می د مد صبح جـا ن زدامن فیض          می رسد بوی دل زگلشن فیض

می وزد چون نســیم خـــــلدبرین          راحت معــنوی ز مکمن فیض

فیض صدرجما ل ســـــدره نشین           گشته جبریل گفته احسن فیض

شــــــــکرالله که گشت همچو زر          کاردل راست ازمیــا من فیض

فیض زانسان به چــارسوره کرد           کزسرره گریخت رهزن فیض

پشت پیــــر فلک چو قوس قـزح           پاک خـم گشت ازکشیدن فیض

چشـــم خورشــــید ودیده مـه شد           روز وشب نورده زدیدن فیض

بســـــکه فیض پیــــاپی می بارد          برســـر عاشقان زمسکن فیض

غـورومرغـــا ب فیض خیـزانند          خسرو لنـــگراست معدن فیض

چـون نوین خـواجه چهـــــاربود          تا قیــــــام جهــان نشیمن فیض

همچـو مولای ما کمـــا ل الد ین          مدفنی نیست چهره درفن فیض

خـــا لی ازفیض خادم ار میرد

خون او می شود بگردن فیض

تا دربیــا ض روی تو دوران سواد خط        دید اوزرشــــک کرد فراموش یاد خط

چون خط عارض توعطاردبه چرخ دید       گـفتــــــــا دبیــــــرخـط نـکوداد داد خط

خط تو خط عــــا لـم ملکوت نســخ کرد        خطـی توبرکشـــــید دما رازنهــا د خط

خط توهفـت خط اقـلیـــــم فـتـــــح کــرد        شـــاه باش وآفـــرین خــدابرکشـا د خط

روی توهمچو صبح دوم زآسمان فــرق        هــرکس که دید گـفـت زهـی بامداد خط

نسـاخ صنــــع یک قلــمی بردوات دهـر       د یگـرند ید صــا ف چوخـطت مداد خط

برلـوح ماجـــری القــلم ازجمـله مـاتری       زیبــــا ترازخطت نکشـــید اوســـتاد خط

ام الکتـــاب دیـد چـوزاد ازقـــــلم خطت       مدهـوش گشـت گـفت که احسن بزاد خط

خــادم خطی تودید هما نا نشسته است

ماننـــد نقطه برســـــرمهرومداد خط

گلـی نرست درین کــارگـاه بی حــا فظ         خـوداسـت ذات تعـــــــا لی ا له بی حا فظ

سپهـــرکون ومکــان بی نگاهبـا ن نبود         نتـــــا فتند دمی مهــــــرومــا ه بی حا فظ

سواد دردل شب بین بیـا ض دردل روز        که نیست هیـــچ سفید وســــــیاه بی حا فظ

نخفـت گرســـــنه درویش باکــــلاۀ نمـد         نه زیست صـا حب تخت وکلاه بی حا فظ

یکی ببــازوی خود کار ملک پیش نبرد         ملک بقصـربی حـا رس و سپاه بی حا فظ

ملک بچــــــرخ برین موربرزمین نمود         زاوج ماه الـی قعـــــــــرچــــاه بی حا فظ

گمان مبـــــرکه درین کشتزارمی رویند         قـوی صنـوبروعاجــــــزگیـــاه بی حا فظ

زهی کریمی که با هـــرگرانی وسـبکی         نمــا نـده هیــــچ ازکـوه وکــــاه بی حا فظ

درین صحرای موحش پُرخطــرکس را         زحـــدکــه نیم قـــــدم رفـت راه بی حا فظ

بدرد عشق حبیــبی عصــا کند چورســا          کـــرامجـــــــــا ل زد ل دود آه بـی حا فظ

ســــریرنظــــــم بلنـدم زآسمان بگذشت          یکی نیـــــــا فته این د ســــتگاه بی حا فظ

زشر جورحوادث نگشت خــــادم هیچ

کسی زاهــل کرم درپنـــــاه بی حا فظ

بالاگرفت ای عاشقان چون سرو بالاکارشمع      نی نی چوگل بشگفته بود روز ازل بازارشمع

جســمی بیاروجان ببر جان را بده جانان بخر     ازچیست والله همچوزر سـرخ آمده بازار شمع

آســوده سلطان وسپه خـــــرم گـداوپا دشــــه      خندان جهان ومهـرومه چون مهربردیدار شمع

اعـــلا واسفـل سربسـرجـن وملایک پربه پر      پروانــه ســــــا ن ازبام ودرپروانـۀ انوار شمع

بی ســــایه اش حی مجیـد سرتا بپا نورآفرید       مرعقـل راگم شــــد کلیــد با قــدروبامقدارشمع

باخوبـرویان همقــرین با بیــنوایا ن همنشین       خواند است جبـریل آفرین باطوروبااطوارشمع

گریان وخندان همچوبرق عارف بجیب آوردفرق         گردیده گریان غرب وشرق گمگشته دراسرارشمع

ظلمت بدوزخ برد رخت شد برسیه دل کارسخت         دین شــــا د شد خنـدید بخت ازگریۀ بســـیارشمع

خادم نکوفرجام شد هرکس که با اورام شد

صــــد یق اکبر نام شد دردهــریارغار شمع

سحــرزبرج حمــــل برزد آفتا ب شعاع          فـلک بفوت دی ازرعد کوفت کوس وداع

قـدم نهـــــاد شهنشاه گل به تخت بهــــار         زجــــادرآمده برمقد مش ســــهی به سماع

بباغ سـرخ گل آوردرنگ لعــــل بسنگ          نشـست با زبراورنـگ اعتــــــــدال طباع

دوباره ازپی اطفــــا ل سبزه زاربه مهر          ببـست مادرگــردون کـمــر برای رضاع

برای نیـــل مقا صــــد سفینه رازین نیل          بـه ابربرزده مــــلاح روز گـــــار شراع

بدورگل درمـی خــانه کـوب ای زاهـــد          بیـــــار باده خــــداگوی چند مکرو خداع

پیا له گیروقدح نوش وخادما خوشخوان

              کـــه دولت همین ا ست وبرامیـر مطاع

ایاا فتاده شــبها تا سحــــــــرداغ             زیاد مـــاه رویت برجــــگرداغ

مــــگردربـاغ گــل رویـت ندیده             ازین حســرت نهاده بربصرداغ

چوچشـــم نازنین پوشیـدی ازمن             فتـادازاین تغا فـــل برقــمر داغ

بدل ازهجر توصد جای داغست             کجــا تا ب آورم بااین قـــدرداغ

همه شب بی جمـــــا ل دلربا یت            مراشــمع است درپیش نظر داغ

سـخـن بی یاروبی دلــــدار ازمن            سخن داغ وسفرداغ وحضر داغ

به بســـتان می نماید بـی رخ یا ر           درخت گل به چشمم سـر بسراغ

بعـــا لم داغهــــــــا بســــیاردیدم            نـدیـدم ازجــــدایـیهـــا بتـــر داغ

به داغـش خــادما می سوزو می ساز

کــه خـوش باشد بحــــکم دادگر داغ

رفت ترک ما نمود آن یا رگلرخســـارحیف        می رود عمــرگـــرامـی بی جمـا ل یار حیف

بعـــــد ازین رازنهان راباکه گویم ای دریغ        چون نهان شــــد ازکنارمحـــــرم اسرار حیف

دل به غــارت برد دلبرزارو بید ل مانده ام         بیـکس وبـی مونس وبی دلبـروغمخوار حیف

گل بتــــاراج خزان ازبوستا ن رفت وبماند         بلبــل صـــــدداسـتا ن خـاموش درگلزار حیف

کار من ازیار چون زربود یارازدست رفت        دوستان دستی که مارارفت د ست ازکارحیف

عمرراهمـــــراهیی نادان هجـوم کلفت است        صــید نااهــلان شــــد ن ازمردم هشیار حیف

ای امین ازمن چه می پرسی که حیران مانده ام

خادما یک گوشـــه وصـــدنا له ها ی زار حیف

  دارم دلی گویم نه دل صــد گونه گون ارمان بکف

  اشکی چودامن پرزخون دوچشم صد طوفان بکف

                                        بریاد روی نازنین شـــــبها کنــم آهی انـین

                                        سودا بسرآتش بدل فـریاد برلب جان بکف

باترک سر مستی چنان برگونگویم ترک جان

من خواروزار ونا توان اوخنجــر بران بکف

                                    عمری که دادی سا لهـا جوشش حریص ما لها

                                     زین سودو سـودا یاخدا ناید بجــزخسران بکف

بادرد جــــا نکاه قـــــدر باداغ دلسـوز قضــا

جز صبروآرام ورضانارد کسی درمان بکف

                                     جام مخواه گل رامجو عا لم بهــا رحیرت است

                                    بردوراوبین ومبین جـــــزدیده حیـــــــران بکف

یاروعــزیزان چون شود سودای بازار جـــــزا

اوجنت الما وا بد ست من درهم عصیان بکف

                                 خادم مبــا دا هیچکس افسا نه درعا لم چومن

                                ازیاروجای خود جدا هرجاروان طفلان بکف

عمرخود برباد کردم همرهی اغیار حیف       همرهی شیطان شدم ببریدم ازدلدا رحیف

سا لها زحمت کشــیدم دررۀ فسـق وفجـور      خویش را انداختـــم درزمرۀ فجــا رحیف

قول وفعــــلم دربد ی انداخت درعا لم ثمر       نیک کــرداری نیـامد ازمن بد کا رحیف

درطــــریق شرع احمد صد خلل آمد زمن       خار شد شرع شــریف احمد مختار حیف

صرف عمر من شده برصحبت هرناخلف       من نگشتم لحظۀ هـم صحبت اغیار حیف

عمــرمن درمد ت عشرین رسیدایدوستا ن       کارخیر ازمن نشد مقدار یک دینار حیف

خادمی رامکردیوان برد بیرون ازطریق

سا لها فـــرمان پذیرفتم ازین مکار حیف

پشت ما خـــــــم گشـت ازبارفــراق        کـــارما مشکل شد ازکار فراق

صبـــح امیــــــدی ندارد درجهـــان         خســته عاشق راشب تار فراق

خــــارچشـــم همنشینا ن گشـــته ام         تا خــلیده درجــــگر خار فراق

ترسمش بی بیـــــع خونم می خورد        بســــکه آمـد گــرم بازار فراق

روزوشب می سوزم وتسکین نکرد        آب چـشــــم شــعـــلۀ نار فراق

نـازنـیـن یـا ری زنـزد م رفــت دور       کرد ماراروز و شب یار فراق

طبـــــع صـــا ف آینه آســــا داشـتم         بست این آینـه زنگـــا ر فراق

هـــــرچه گـویم بـرزبا نم مـی رسد        ازسخـــنها جمــله اشعـارفراق

محــــرم رازی کجا تاساز مش

خـــادم دلخسـته اظهـــــار فراق

بنـــــدۀ زارو ضعیــــفم پُـرنفا ق        ربنا اغفــــــر لنا یاذو العتا ق

حسرتا کاین جرم ها ی بی شمار      رفت تا ســــبع السمواة طبا ق

یارب ازدود گناهـــــــم سر بسر       شــد سیاه این نیلگون نه رواق

قـــا بل الـتوبه خــــداوند رحـیـم        توبه کردم بردرت ازهـرنفا ق

غافـــــرالذ نبا خــــــــدا یا ازکرم      وارهان این روسـیه راازفراق

خادمی ازفضل تودارد امیــد

ازشفاعات شهی راکب براق

ســـا لک خا ص صراط تحقیق        حا می شـــــرع محمد صدیق

ســـــید وسرور وصدر عرفا ن         بینوا پروروســـلطا ن شفـیـق

معــــدن علم وادب مخزن جود         مظهر فیض ازل شمع طریق

لنـــگر فـلک خلا فت باالفرض         ملک ملــک هُــــدا باا لتحقیق

رهبـــرعصرچواو نقش نبـست         د ست قدرت به بیاض تخلیق

عقـــد دلهـــــــا ی امم بکشـوده         ازکـف همــت وکلـک توفیـق

ازکــرم خشـــــک لبا ن راداده         ازخـــم عشـق یم فیض رحیق

نامش ازمشرق ومغــرب کرده         وردجان خلق چوروز تشریق

همه مجنــون شده درسلسله اش         بنـده درگهی این شــــاه عتیق

آمـده بهــــــرقــــد م بـوســی او        عاشـقان جا ن بلب ازفج عمیق

انچه گفتم همه صدق است نکرد        کذ ب صــد یق بجــزاززند یق

مــــد دای بحــــرکرم راغواص         مانده ام غـــرق بدریای عمیق

موج ذخــــارنهنــگ ازهمـه سو         بهـــــلاکم همـه بربسـته وثیق

دست الطا ف رسان بهـــــرخـدا         بدرآورزســــــرلطف، غــریق

برسان جا نب منـزلـــگـۀ دوست         ســوی جمعــیتـم ازین تـفـریق

 بـرغلامیت غــلام محی الدین را        داده ازصدق دل وجان تصدیق

زانکـه ایام برات است ای شــــاه         مجـرمان راتویی امروز شفیق

جمعـه وچهــــاردهــم ازشـــعبا ن         بگــذ شت است فرصت ضیق

بگــــــرفتــه زاراد ت محـــــــکم          شـــــاهـد شـوق عنا ن تشویق

چه کنم شــــرح وبیـا ن خواهداین         الغیا ث ای شهی دین ازتعویق

ختم ای خـــادم ورد جــــان کن

مهــــرمولای محمد صــــد یق

رهبــــرراه خدامیر محــــمد صــــــدیق       مظهــرصدق وصفا میر محمد صد یق

صبح امید چراغ صلحا شــمع ســـلوک        هــــــادی دین هُــدا میر محمد صد یق

گربپرسند زکهسارکه هست هــادی راه        کوه گوید بصــــدا میـــرمحمد صد یق

داروی دردهواشربت وداروی صــداع        درد دل راست شـفا میر محمد صد یق

قبــلۀ فیض گرت شبه شود ای سا  لک        اینـک آن قـبـله نما میـر محمد صد یق

زینت شخص طــریقت زشریعت کرده        زده دســــــتاروردا میر محمد صد یق

جــــدّاوشـــــاه ولیـا ن بحـقیقـت با شــد        شـــا هــــزاده به ادا میرمحمد صد یق

کرده درشـهروده وقریه زباطل حق را        همچوخورشــید جدا میرمحمد صد یق

خــا د ما گوی که یابد بدوعـــا لم زخدا

فیض وهم جود وسخا میر محمد صدیق

خـــــرم آن کـز آسمان دیده هـا طوفان اشک     ریخت تاکشت عمــل شــد سبزدرد امان اشک

صحن بی سامان دل زین رهگذرشد گردخیز     خـیــــزتاا ین فتــنه بنـــشا نیـــم ازدامان اشک

درصف اعــداش غارت می کند آن شیـرد ل     کز صف مژگان دهدهرصبحـدم جـولان اشک

تیــــردرچوگــان همت برد گــوی ازمغفرت      هـــرکه گوی معـذرت انداخت درمیـدان اشک

اشـک شبنم رانظر کن خانه تا افـــلاک رفت      تـا بـدانـــی برتـرازکـیـــوان بـود ایـوان ا شک

دربهاران زاسمان باران ظهـوررحمت است     شک میا ورسا ل ومه رحمـت بود باران اشک

طفل هایم راچواشک سربمهراین خاک خورد   ای خــــدای خــاک فــــردامی دهی تاوان اشک

آب حیــوان جست اسکنــــدر ندادندش بجوی     آب روی زنـد گــی ازچشـــــمۀ حیــوان اشک

خادما رنگ سرشکت شد حنــــایی هوشـدار

رومکن بی بهره درپای خسان غلطان اشک

صــد دعــــابرتوای برادرنیک        طا لب قدر فهــــــــــم دولت بیک

اززبانت ســـــلام اســما عیـــل        گـفـت برمن علیـــــک دارم لیک

رشـتۀ صدق ودوستی به جهان        هسـت برشــرع ودین زموباریک

نیــــک دانم که دوســتدار منی         کـــه بـود راه د ل به دل نزد یک

صحبت جــــاهـــــلان ناهموار         کـرد طبــــع مرا چوشـب تاریک

داشت تعجیـــل اسپ اسماعـیل          گوی برنعــــــل اوفـتــــاده ریک

کـردزان روی مختــصر خادم          ورنه مـی بود تیــــزازو کز لیک

گوســــلامم برای صیفور خان         اوسـت بـرقــوم من وتوشـــــریک

هست مهمــا ن وقــــدر اودانید          کـــه بود طبــــــع کـا بلی باریک

خیرخـواه ونمـک خور شاه است

هسـت مــداح شــــاه خــــادم لیک

تویی طاووس رعنا گل گل ای گل          اســـیرم بردولبـها گل گل ای گل

رخت چون مطــــلع صبح سعادت          دوزلفت لیـــل یلدا گل گل ای گل

دوابـروی هــــــــلا ل آســــا برابر         شده غارت بدلـــها گل گل ای گل

دوچشـــما نت دوتا خنجــربه سینه          خلیـــده درجگرها گل گل ای گل

شـــــدم دیوانه چـون مجنون شـیدا          تویی ما نند لیــــلا گل گل ای گل

زســـــرتا پا میـــــان آتـش غـــــم          که هستم بی سروپا گل گل ای گل

سرو جان رابه بازار تو بخشید

همین خادم هویدا گل گل ای گل

دل درکنــــارم مــی طپـــد کو دربرم آرام دل      باشداگرحال این چنین گم گشت خواهدنام د ل

سودایی ام صفرایی ام مشهور شد رسوایـی ام     شدغرق حیرانی طبیب زین مختلف اسقام د ل

دلدارروزم کرد شام  کرد ازفـــــراقم تلخ کـام      درخواب اگربدهـد پیام مشکل که یابم کام د ل

بی یارصبحم گشت شب گم کرده ام نقد طرب      گـرجــــرعۀ آرم به لب خونی بود ازجام د ل

دست اردهـــد عمرابدازفیـض خورشـیدی مدد      صبح سعادت میشود یکدم هـــزاران شام د ل

دل درکف دلبـــــــربودد ل یاررا مظهــر بود      درمرتبت برتربود ازعـــرش وکرسی بام د ل

برحق هلاکش فرض شدبرخسفنا الارض شد      قارون صفت افـتــــــاد اگرازبام چـارآشام د ل

شدیادوصلت قوت جان ذکرتوباشدقرب وصل     خا ل ســیاهت دانه اش ای خطّ سبزت دام د ل

خادم دل ازدست تو رفت ازجوربین الاصبعیـن

مردم ولـی چـون زال زن گـم کرده ام ایام د ل

 

ای که صرف غفـلتـت شد صـبـح وشـام وماه وسا ل   

   گـویمت رمـزی دوچشم ازخواب خوش لختی بما ل

د وش رفتـــم برسرگـورغــریبان یک طرف

دیـدم آنجـــا سـربصحــــرا دادۀ شوریده حا ل

دل پرآتـش سیــنه بیغـش زرد رو ژولیــده مو 

دیده تر،لب خشک ،خشیت طینت ونازک خیا ل

برســــــربا لین یک تربت نشســـته مست وار

درمیـــا ن بیخودی می داشت این شورومقا ل

شدکجا ای شـــهر یاران خموشـــــا ن ازشـــما

شان وشوکت عیش وعشرت کروفرویا ل با ل

شد کجاای خفتــــگا ن خا ک حسرت این زمان

تاج وتخت ودولت وا قبا ل وجاه وملک و ما ل

شـــــد کجــــا ای لاله رویان گلســــتان عــد م

نازو گیسو چشم وابروزیب وزیورآ خط وخا ل

ازمتـــــاع دارد نیـــــا چیست دردست شما

  جز دریغ وحسـرت افسوس واندوه  وملال

خـــــاک خوردای نازنینان سربه سـرزیرلحـد

قــدوقامت رنگ وروکام وزبان حسن وجما ل

گرتوخواهی پیش بینی کن عمل برچار چیز

خـوردن وپوشـید ن وبخشـیدن وفــکرمحا ل

شـــعرفایق پنــــح بیت آمــد به مــکتوب امین

نظـــــم خــادم سـحــرباشد بدرمی سازدهلا ل

                               عبرت گیرازجها ن خادم کشیدن تا بکی

                                رنج اهل وبارنااهلان واندوه عیا ل

فغا ن زجوروجفاها یی این سـتمگرزا ل        که کرده سینۀ عارفان زغصـه مالاما ل

کشــاده دام شما تت به مشرق ومغـرب         کشیده تیــغ هلا کت مـــدام بهــــرقـتـا ل

سراج مجلس عرفان ســلالۀ ســـــادات        رواج شرع ،طریقت نمای اهـل ضـلا ل

بـه کـشتزارامـل ازسـرلطف واحسـا ن         سحــا ب رحمـــتی ازنزد ایـزد متـعـا ل

به لطف خویش جهـان آفرین بی همـتا          نموده قسمت توســـربســرهمه افضـا ل

زنســل اطهـــراوبودگوهـــــــرکه نبود         ببزم اهل سیاد ت چواوبه حسن وجما ل

خجـل زقامت اوسـروازرخـش لا لــــه         زمویش مشک چشما نش آهوان غزا ل

به نسـل هاشمی ونام پا ک اوهــــا شـم         شدازکنـارپدرچـون زجنت صبح شما ل

چوگشت چنگ قضا وقدرکشـا ده به او         مجـا ل چونکه نماندش فلک ندادمجا ل

 ببست محمل رحلت ازین جهان خراب         نشست محفل غــربت موافق رحّــــا ل

پریدطــایرقدســی به آشـیا نۀ قــــــد س         گــرفت فرقت ازین قیدخانه اندرحــا ل

سزاست درغم اوزیراین چــــرخ کبود         بما تمش بنشـینند سا ل ومه مه وســـا ل

که گشت فارغ ازین قید خانه چون آخر        بخوان توسال وفا تش حروف فارغبا ل

چوخادم ازپی تاریخ اوپریشـان بود

خردبگفت برایش چوزان نمودسوال

خاص درگا ه خـــدایا غـوث الاعظم السلام       نسـل پاک مصطفا یا غوث الاعظم السلام

مظهـــراســــراررحما ن محـورانوارفیض       راه دان ورهــنمــا یا غوث الاعظم السلام

بلبــــل باغ طریقت شــاهبــــــازاوج شـرع       ازجنــــا ب کبـــریا یاغوث الاعظم السلام

شاه جیـلانی وآن عـــرش معـــــلا جـای تو      پا بد وش اولیــــــــا یاغوث الاعظم السلام

ســـــروباغ مصطفی ونور چشـــم مرتضی      مقـتـــــدا ومجتـــــبا یاغوث الاعظم السلام

ورد بســـــتا ن حســن ابن نخســـتین بتــول      نا یب خـیـــــرالـورا یاغوث الاعظم السلام

برمحبـــان دستــــگیرودربلافـــــــریـادرس      شــــافی رنج وعنـا یا غوث الاعظم السلام

عالمی ازوصف ذات وازصفا تت عاجـزند      من کجا وصفت کجا یاغوث الاعظم السلام

خادمی ازخادمان دوســـتان حضرتت

اوفتــــاده بیـنوا یاغوث الاعظم السلام

قا صـــــــدا زشـوق نامۀ خـــــادم           برســـــا ن برخلیـفه بوالقاسم

که نیم غـــــــا فــــل ای برادرمن          ازدعـــــاوســـــــــــلام تودایم

مـی نســــنجـنـــــد درولایـت مـا           به دوجو قدرشاعــــــروعا لم

آفـــــــرین خـــــــــدای بـاد بر تو          ذاتت ازفـتـــنۀ جهــــان سا لم

که نمودی تویاد شاعـــــرعصـــر         کوست برنفس خویشتن ظا لم

نســـــل خـــا نـزاد گـــــان والایی          جــد وبا بت به سروری قا یم

ازقـــــــد وم شـــــــما نبـود تهـی          بزم ســلطا ن وعامل وحــاکم

راست چون بعضی قوم سلطانیار         مـی ند یـده بخـواب خـود نا یم

نام نیـــــکا ن وقصرشــاها ن را          نکنــــــد منهــــــد م یـد ها د م

یـوســف آورد نـامـــه ات بـرمن          برسـلامت علیــــــک ازخادم

ازکتــــاب ســـیرکـــه بنوشـــتی           نیست شــــیرازۀ بنــــد اوقایم

باد محفوظ نظـــــم من تاحـشـــر         ازشـــــــــرور مــــلامت لایم

می فـــــــرســتم اگرتمــــام شود

مختصر شــــد زخــــادم ناظــم

بود بهـتـــر کــه ازآمدشد اغیار دربندم     

 چونتوانم که ازبربسـتن اشعار دربندم

                         کشایم چشم وحیران جمال شاهدی باشم

                     مقیـم خانۀ د ل با شم ازهــردار دربندم

جهان بیدوست زندان دلست خون میخورم اما

نشــــینم بیــــنوازین کلبــــۀ خــونخواردربندم     

                                   بیادوصل یوسف طلعتی زین هفت بندخانه 

                                   اگرمردم یک ازغیـرت زلیــخا واردربندم

به عشق اوجنون وضعم مرادیوانه میخوانند

خـــــردگراین بود ازمردم هشـــــیار دربندم

                                 تماشــــای چمن بی دیدن گل کلفتی دارد

                                بیــاد لاله دل خون سـازم ازگلزازدربندم

به ذکریاروتنهــا یی هم ازخود عالمی دارد

دران عا لم شـوم مشــغول وذکر یاردربندم

                                جنون راپیشه سـازم خنده بازارجهان گردم

                                بگیـــــرم دامـن کهـــسارو ازبازار دربند م

کشایم مصحفی چون روی اوخواب گران تاکی

چوشـــمع ازخویشتن باصبحـــد م بیدار دربندم

                                    شـوم زین ماتم آباد تکلف خادمابیرون

                                 روم درملک عجزازخانه پندار دربندم

ربودی طاقتـــم ای یار کم کم          نهـــــادی بردلم صد خارکم کم

زدی تیری زابروی کمنــد ت          به جـــان عــاشـق بیمار کم کم

فـزودی آتشی برقـلب مسکین         ازان زنگ وازان اخبــار کم کم

قــــدم بگــذار دربالای چشمم          تســـــلی کـن د ل افـگار کم کم

مزن نوک ســنا ن برسیـنۀ من          مشـو فــــــرما نبراغیار کم کم

مــداواکن د ل عشــا ق هردم          به نورجـــــلوۀ رخســار کم کم

برای خــــا طـر زار پریشان          نمـایـان کـن رخ گلنـــار کم کم

نماروشـن تواین چشــم پرآبم         ازان روی وازان رخسار کم کم

چه باشد گربخوانی خـادمی را

زلطف خود بدان دربارکم کم

می دمــد بوی نمی دانم کـــدامین بوست این      بوی عشقست اینــکه می آید زسوی دوست این

جان چـوبویش بشنود برخود بدرّد پـیـــرهن      روح پاک است این نمی گنجد درون پوست این

این چه نوراست اینکه جان چون ذره سرگردان اوست       آفتاب این نــورکـــــی دارد جمــــا ل اوست این

بوی دلداراست من دانم نه دیگــــربوی هــا       کشوریاراست نه فــــردوس نه هــرکوست این

این نه بوی مشک بهار باغ ارم نه دشت چین     نـه زصحــــرای خـتن نه نا فـــۀ آهـوست این

این نه از گل نه زبلبــــــل نه زبوســتان امیر     نه زریحـا ن نه زسنبل عطـــرآن گیسوست این

آب چشم اندر غــم فخـــــر جهان ریزان برو     کـت به محشــــر بردرآن شـــاه آب روست این

حــــــا ل زار من نه ازرنجست می داند خدا      زاشتــــیا ق مـــد حت فــــکر حبیب اوست این

تاسه بیت ازنخست اشـعار تضمین است بس      نا لــه یی گربشـنوی نا لم که ما را خوست این

نظـم خادم لطف یزدان است وفیضا ن کما ل     نـه زخـواندن نه زعـقــــل وقـوت بازوست این

این کتاب خــا د می نعـت رسول است وسـیـر

نه بود شــهنامه ونه شــهـرت و گفتگوست ا ین

ای صبا مخموری ام برســـاقی مستان رسان     وقت گـل شـد بادۀ گلــرنگ تابســــتان رسا ن

ازنوا صــد پرده خواندم گرچه گل پروانکرد     رمزاستغنـــا ی گل بابلبــل خوشــخوان رسا ن

پرکشـــا تا جــا نب جنــــداک روبا آن جـوان      یعنی عرضم باخلیفه دین محمــــد جان رسا ن

عمــــرتوبادا دراز وفضل واقبــــــا لت مزید      تاتوانی اهـل احسا ن راجـــــزا احسا ن رسا ن

یاداو دارم بـگـو مـــرغ صــبا یاد ش به خـیر    اوچـومـرغ ازمارمد تســــلیم بی پا یا ن رسا ن

ای خدااین نونهـا ل تازه کاصـلش هست پاک      ســـبزه وارفــــــرع اوتاگـنـــبد گردان رسا ن

سرگران بود اوزحسن نظـم من قیمت نیا فت      ای کریم ازخوان فضلت مزدمن ارزان رسان

اوســــلامم می فرســتد گاه گاه ازروی لطف      ازمن اورا ای قـــلم تســـلیم دوچنـــدان رسان

من گـــدای کوی عشقم یا رب ای علاّم غـیب

حا ل خــادم باشهنشــاه سکنــدر شا ن رسا ن

حا ل زاربلبل ای پیک ســــــــحربا گل رسا ن     بوی گل رابا دمـاغ خســـــتۀ بلبــــل رسا ن

کاکل شـوخ مرازینسا ن پریشـــا ن کرده است     ای خــــدادست مراباری به آن کاکــل رسا ن

سنبل زلفش مرابی بوی برهـــــــم ســــــا خته     ای صبا چون حلقه ام برجعدآن سنبـل رسا ن

نا قــــۀ میل مراد ل میکشد سوی چــــــــراس     ساربا ن ازمن سلا می با سلیما ن قـل رسا ن

صــــاحب خیل وریس قــوم مرد کـا مل است      یارب ازد یداراومــارا به جـــــام مُـل رسا ن

نیکی اش راکن گران بادشمنان جرمش سبک      همچوبرق اورابه جنت ازصراط پُـل رسا ن

ما همــه جـــــــزء حبـیب رحمتت کن یا کریم      ازکرم اجــــزای بی مقــداررابا کـل رسا ن

ما نده ام یارب پیـــا ده شهسواران رفته اند

دست خادم با رکا ب صاحب دلد ل رسا ن

محمــــــدا توســـــــــــلام وثنـــــا برای امین      رســـان که نیست امینی ما سوای امین

عـــــآآــزیزمن بشـنو نیست مـدعـــــــا کـوتا       بـه اقــــــربا بجـــــزازخیرمدعای امین

به عـــــــرصه گاه محبت که نیست پا یا نش      دل است سخت گرفتارهوی وهای امین

چه جای دل که چه صید ضعیف گردن جان      کمنـد عشق کشــــید است درولای امین

به روز واقعــــه کزجــــا نش باد واقعـه دور     به آنچه دســــترس آید کـنـــم فدای امین

زنـازحســـــن اگـــــرچــــه بـرای من نـرود     مراست عهـد که من می روم برای امین

حــــــد یث الفـت اوبـا من حــــــــزین ایـد ل     دلی شــــکستۀ من دانـد وخـــــدای امین

   چومرغ یار طلب خادمی زدامن خــاک

کشــــاده با ل وپرخویش درهوای امین

ای زرویت باغ فــرد وس برین رارنگ وبو       وی زبویت روضــــــۀ صبـح صفا راآب رو

مومنـان ســـــرمست دربازارالله اشــــــتری        نقـــــد جــــا ن دردست همت آمده ازچارسو

عمـرصــرف غفلتــــم شـــد نیسـتم راه گریز       جــــــزدری قـل یاعبـــــادی الذ ین اســــرفو

کرده ام برنفس خود اســــراف می آرم پنـاه        برحصــــــــــاراســـــتوارعــــا لی لاتـقنـطو

هست دریا های رحمت بیـــکران وبی کنـار       میکند یکقطره دفترهـــای عصیـا ن شسـتشو

چاک هـــــای دامن دلهــای امت رابه حشـر       می نمــــاید ازکــــرم خیـــــا ط آمرزش رفـو

از چنین بحــــر شـفاعت ازکرم یامصطفی        بیش ازین مگذارچون من تشـنه راخالی سبو

ای توانگرمفلسان رارحمتی کن زانکه گفت:       حق به قـــــــرآن لن تنــــــا لوالبرحتی تنفقـو

خـــــادما تازنده ای بی نعـت پیغمبر مبا ش

گرشـــفاعت داری ازوی روز محشر آرزو

شــــاۀ که پناه عا لم است او         ســــــازندۀ جــــــان آدم است او

ســـــلطان وجود جمله اشیا          زیـنت گری روی خـاتم است او

بیچون وچــرا منزه ازعیب          وزجمله خطـــــا فـراهم است او

آنست کـــه بـی پدر برآورد          دارنــــدۀ پــورمــــریــم است او

گرمرده زدم حیــــات میداد          چون می نگرم همان دم است او

چـون ازازل است ذات پاکش         دایـــم ابــــدا مســــــــلم است او

برصـــاحب دل مدام ایدوست          نزدیـک ومونس وهمدم است او

باشی بوصــا ل غــــم گرفتار         هـم میروصا ل وهم غم است او

خــــادم توجــــــام یاربستا ن

بهتــــــرزآب زمزم است او

ای عاشق اندرعشق گل مردانه شومردانه شو    ای بلبل اندربوی گل مســــتا نه شومسـتانه شو

ازقـول مولانا چنین مـولاجــــلا ل الحق د ین     تضمین کنم بیت متین فــــرزانه شوفرزانه شو

برنسبت خیــــرالبشرتوآدم اوشـــاخ شجــــــر     برداغش ای خا کت بسرافسا نه شوافسا نه شو

بنواخت نـورمصـطفی ازآســـتین حنـــا نه را     کمتـــرزچـوبی نیســتی حنـــــا نه شوحنانه شو

جــــــزنا لـــه دربازاریارقیمت نـداردیا ر یار    ازعقــــل باشـــــدعـــار یاردیوانه شودیوانه شو

برقلب ویران روزوشب میسوزبااین تاب وتب    گنجیست درویران طلـب ویرانه شوویرانه شو

برتیرافغان شوهدف گنجی بجـوهمچون صدف   رنـج بکـش شـومعتــکف دردانـه شودردانه شو

با داغ ها چون لالـه ها با آه ها چون نا لـه ها     بااشــکهاچون ژاله هاهمخوانه شوهمخوانه شو

 ســرمایه داری یکنفس بگــذرزسودای هوس    درکوه آن فـــــــــریادرس جانانه شو جانانه شو

برنفس سگ زن پاشنا دربحرغم کن آشـــنـا      جــزخویش وازیک آشنا بیگا نه شو بیگانه شو

تا یارت آیددرکنــــارپرســـــد تراازحا ل زار    گوید که تا دارالقـــــرارشــا دانه شوشا دانه شو

خا دم نشدکاردیگرذکرتوشـــــدخیـرالبشر

برخیزوبرنظـم سیرمردانه شومردانه شو

میـــل چمـن ندارد هــــــــــرکس که یاردیده      با گل چه کار داردهـــــرگلعـــــذاردیده

ازســــرو باشـــــد آزاد درعشق پا ی درگِل      عـــاشق که ســــروقدی برجویبـار دیده

ازلالۀ پرازخون ازغنچـــه تنـگ خـــــا طر      هـــرکس دهان ورویی چون نوبهاردیده

نقش ونــگار د نیــــا خط فــــــریب خـوانده       مردی که داغ هجــــررنگین نگار دیده

بعـــد ازوفاتم ای جا ن برتربتــــم گــذر کن       تاچشم وروت بینم باصـــد هـــزار دیده

ای شهسوارازین د شت آهسته ران وهشدار       کاین چشـم من درین ره لکها سواردیده

چـــا بـک سواریاران زینجـــا چوبادراند ند       دردا!ندید ازایشـــــا ن غیرازغبار دیده

ازبیقــــراری دل میــــدان کـه عاشــــقم من       دیدی کـه کس زعاشق صبـروقراردیده !

درکاریارخادم ازکس هرگزمرنج خوشرو

درکارشـــــه نتــــرســــــد مردان کاردیده

ضعیف وخسته بدرگـاهت آمدم ای شـاه          نه خـــدمتی بمن نا تـوان نه توشــــۀ راه

گنـــه بد وش نـدامت بـد ل روان برلـب          سـفردراز،خجـا لت قــرین وخطرهمراه

قدی زغصه دوتا وسری زغــم درپیش          رفیــق گـــــریه وزاری،نـدیم نا لــــه وآه

دوپای مانده زرفتن دودسـت مانده زکار         دوچشم چشمۀ طوفا ن دورخ نزارچوکاه

زلطف عام توفــــرمودۀ کــه همی دارد          به مفلسان نظرلطف خویش صاحب جاه

درآســـمان وزمین دیده مه وخـورشــید          ندیده مفـلـس چـو من کــریم چون تو اله

 نظـــــربه رحمت بی منتها ی تو با شد         ازین زیاده گنـــــا ه وزیاده شــــرح گنـاه

دوکون معصیت وجــــرم میتوان بخشی         زچشــم رحمت وغفران زما به نیم نگاه

ببـین خـــــرابی احوال بخش خادم را

بحــق اشـــــــــــهـد ان لاآلــــه الاالله

خا نه شـاه رسول سلطان جنت مســکنـه        بودطاقش چارستون ودودرویک روزنه

عارفـان گفتند از معنی زحق داری امید        خادمی هـــم ازشفاعات شۀ صا حب بنه

شاعــــــران خام طبع یاوه گو دیدم بسی        می نویسند می بخوانند نکته ها ناممکنه

نعت احمدراغلط بنوشـته اند وخوانده اند        آه واویلازدست شـــاعــــــران این سنه

کو فقیرو عبدی وآن شاعــــران همنشین        خــادمی مانده بمیـــــدان مبـــارزیکتـنه

من نوشـــــتم اخوی ام ملا مراد ازبهرتو        خادمی برطا لبـــا ن لاف محبت میزنه

خادمی رابردعای خیرهرکس یاد کرد

ازخدا باد ش هـــزاران مرحبا واحسنه

ناگهـــا ن آورد برخــادم شــــــتابان نامـۀ       یک سلیمان نام چون مرغ ســلیمان نامۀ

گفتمش این نامۀ نامی بگوازکـیست گـفت       هسـت ازمــلای مـومن ای مسـلمان نامۀ

برکشـادم باز خواندم بود هر سطرش مرا      دسـته دسته همچوسنبل نیک پیچا ن نامۀ         

بود مضمونش پس ازشرح دعا ها وسلام       بهــــرتا کیــــد برگ پرعهــدوپیمان نامۀ

ای برادرمی شود آماده گرخــواهد خـــدا       دردشش درمان نســازد لیک درمان نامۀ

گفتـۀ تاوان کـنـــم گــرخـوب ننــما ید مرا      من نخواندم این چنین تا حا ل تاوان نا مۀ

خودغلط گفتم کسی راگرمحبت صادقست      بهتراست ازصد درم ازسوی اخوان نا مۀ

بلبل شوریده رادرموسـم گل مژده ها ست      گرنویسدبا غبــــان ازسوی بوستا ن نا مۀ

سال وماه وروزوشب با شد به راه انتظا ر

چشم خـــادم تارســــد ازنزد جــانا ن نامۀ

ای خواجه زین شکسته دلان تا چه دیده ای      کزمارمیــده جـــــای د یگر آرمیـــده ای

نشـــــناخـتیم قـــــــد رتوای ســـــا یۀ خـــدا      زان روی ســـا یه ازســـرماواکشیده ای

این تنـگنــــــای خــــاک چودرخور تو نبود      مسکن فرازعــــــرش معـــلا گزیده ای

تومرغ آشـــــیان قــــد سی غـــــریب نیست     چون بادازین قفـس سوی گلشن پریده ای

درکام جـــــان تشنه لبـان جـــرعـه یی بریز      زان خمـربی خمــارکه ازحق چشیده ای

روح الهـی بهــــــــردوجهـــان دمیــــده شد       برنعمــت حیــــــــا ت ابـد پـروریـده ای

آخــــــرزخـــــا کـدان جهــــان ای نسیم خلد      اندرریا ض روضــۀ رضوان وزیده ای

رفتی وخیـــــل امت خود ای شــــــــۀ رسل       برد ست هجــر،کشورغـــم بسپریده ای

ازکوه بارفــرقت دگر گسست چـــه غـــــــم      چون بارهجـــــرهمچوخودی راندیده ای

نی نی غــــــم معــــاصی امت خوری هنوز      باآ نکـه خود زبارمعـــا صی جـریده ای

ای شـــهسوارعــــــــــرصــۀ قرب ربوبیت      ازپاشـــکســـتگا ن عجـب د ل خـلیده ای

بی لشـــــکر وســـــــــپاه ولــوای پیــغمبری      تا پیشـــــگا ه جنـت اعــــــلا رسـیده ای

بودی هــــــزار ســــا ل غـزال ریا ض خلد      باگـلشـــنـی رســـیده کانجــا چـــریده ای

ازدست عاجـــــزان چـــه برآیـد بغـیر ازین      سویت درودی وبه ثنــــــا یت قصیده ای

خــــادم بنا ل بهـــــــرپیــــــامبربه چشــم تر     اشـکی اگرمـژه بهـــــم آری چکیـــده ای

زاغا زپنـــج بیت به تضمیـن کشـــیده ام

این خوی خـادم است مگر کم شنیده ای

هـــــــرگه که یادازگلی رعنا کند کسی       جـــا دارد آ نکه دیده چودریا کنـــد کسی

ازرنگ زرد پرس غـم عشق کاندرون        حـــا جت ندارد آنکه هـویدا کنـــد کسی

دردیست ناعلاج غـــــم عشق کاندران        گردد فـــــزون اگرچـه مدوا کنـــد کسی

محمل چنـا ن براند ساربان روان نماند        تاپا ی بـوس نا قـــــۀ لیــــلا کنـــد کسی

زدســـــرولاف آن قــد بالاولالـــه گفت       این حرف کی رواست که بالا کنـد کسی

شک نیست که او بکلبۀ عشــا ق بگذرد      این خــــا نه گرزغــیـرمصـفا کنــد کسی

ای باد صـــبح گردی ازان رهگذر بیار      تـازان د وای د یــد ۀ اعـــما کنــــد کسی

امروزه نقد وصا لی روزی شود اگـر

خــــادم نه صبرنسـیه فـردا کند کسی

مۀ من اگرببرم شـــبی تو زبا ب مهـــردرآمدی    همه ظلمت شب بیـکسی زجما ل توبسرآمدی

تویی مظهرذات حق تویی اول ازهمه ماخـــلق    عجب آخرازحرم کبریا تو بصورت بشرآمدی

توذکاء روزبدایتی تو چــــــراغ  صبح هدایتی     به سپهـرصنع روایتی چو سپیده دم سحرآمدی

تویی آفتاب جهان افروزوفا نوازو نفــا ق سوز    شده روشن همه جــا که توبه  ماه واختر آمدی

شبی همچوغنچه شکفته ای بریاررفته نخفته ای    بکما ل چوماه رفته ای به جما ل چوقمرآمدی

تویی رحمت همه عالمین تویی مهــدی آخرین     توی هادی اهل دین چه شدکه به این خبرآمدی

توبه لشکر ظفر علم زحریم عرش نشان جرم      به حمـــا یت دوجهان قــــدم نهـــاده بدر آمدی

به پذیرای توزبحروبردوجهان بجان بسته کمر    چه مجا ل پاوچه جای سرهمه جا ببصرآمدی

     زهـی خادما بنــــام اوســـــپارم روان بمقام او

شنوم بگوش پیام او که خوشا توکزسفر آمدی

ندارد مشـک وعنبــــر نا ف آهـوی           همــه آنهـــــا بمثـــــل یارمن بوی

جــــــلا لی گرچه وصـف یار کرده           نبا شـــد مثـل یارمن ســــیاه موی

کسی همجنس یارم درجهــان نیست           نه باصـورت نه باقامت نه باخوی

هـــــرآنکس دیـده است کـو یارمارا           بـد ل دارد زداغ او هیـــــــاهــوی

منــم هــــرروز بادردش گــرفتـــار           زد نیـــــا تابه عـقبــــا درتکا پوی

زبعــــد مـرگ خـود ارمــان نـدارم            بیـــــا یـد درمـــزارم آن پریروی

ربـوده طـــا قت وصــبروقــــرارم            بهـــرنازوبهـــــرعشوه بهــرسوی

تمـــام حـورغـلمـــا ن رابیــــــارند            برابرکـی کنـــــم باتـار یک مـوی

همه ارمان خادم وصف یاراست

نشد اتمام آخـــر یک سری موی