بکوشش: فضل الحق فایق

گنجینه كوهسار، عبدالکریم جانی

مقــــــد مـــه :

 سرزمین پهناورودیارادب پرورافغانستان که شکوه تاریخی اش به همه اعصارپیداست ازلابلای صفحات زرین آن غنای سرمدی شعروادب به رنگینی امواج خورشید موج می زند،درگذشته ها رستاخیز مدنیت وطلوع معنویت ازکرانه های این کشورباستانی فراترازخطوط جغرافیای امروزی اش چتر افگنده بود وهزاران سخنورراستین وشخصیت های ممتازعلم وادب درپهنه این ساحت باستانی قدرسا کردند وسرانجام غنای فرهنگ وادبیات کشورمان بحیث افتخارات جهانی به حساب درآمد.

  درآفرینش شعروساختاروزین کلامی سخنسرایان بی نظیری درآسمان ادبیات مان همچون ستاره های درخشانی چشم کشودند وازدرخشش سخن شان دامنه ارزشیابی درقلمرهنرزبانی وارایه فنون ادبی تقویه گردید. معنای واژگان ومحتوای کلام وسعت دیگریافت ومیناگران عشق ورهروان خیال با تعمق زیبای شناسی  درحوزه احساس، تفنن ومهارت ممکنه را تبارزدادند.آثارونمونه های متعدد کلامی شان که دربنیان اوج گرایی توصل می یابد به تکثرمشاهده می شودکه این تراوش ذهنی نخبگان روزگارنمایانگرثروت عظیم دانش وهنراین ملت سرافرازخواهد بود.

هرچنددرگذشته نبوغ فکری واستعدادعلمی را به بررسی بگیریم ممکن نخواهدبود که بتوانیم کوچکترین قسمتی ازین بحربا عظمت را بشکافیم وابعاد فنی آن رابگونه واقعی روشن بسازیم .

به همین اساس است که اشعارشاعران محلی مانیزالگوازواقعیت های عینی جامعه گرفته با وجودکم وکاستی های دستوری وتصویری بازهم تعبیروتفسیرازآرزوها وخواسته های یک ملت بزرگ است که دران تبارزمی یابد ازین رو درروزگاران قبل که بیشترینه درمحورتصوف وصوفی گری می چرخیدازمحتوای نسبتا خوبی برخورداراست بویژه درزمره اهل کوهساران که ازشجاعت و جوان مردانگی برخوردارندوروح آزاداندیشی وخداجویی دارندباآشنایی به متن اشعارشان دانسته می شود که تبارزدهنده احسا س واقعی ووالای آنهاست.درین اواخر بااحیای نسخه های پراکنده ومهم آن کوشیدیم تا یکی ازشاعران دیگررابعدازچاپ لاله های حسرت مرزاغلام محی الدین خادم به همکاری دوستان جمع آوری نمایم و این مجموعه حاضررازیرنام ( گنجینه کوهسار) که سرایشگرآن ملا عبدالکریم جانی فرزند حاجی نیازاست آماده چاپ نمایم وی  درسال 1315 درقریه ته خیل مربوط کوهستانات ولایت فاریاب هم مرز با ولسوالی چهارسده غورمتولد گردید .

   موصوف درسن 18 سالگی برای فراگیری تحصیلات درنزد علمای جید ومشهور آن زمان رفت که برای نخستین بارنزدعا لم ربانی ، مظهرزهدوتقوا، نمونۀ علم وعمل وواقف اسرارشریعت وطریقت جناب مولوی عبدالحق درروستای غوره مربوط ولسوالی قیصارولایت فاریاب شتافت وصحبت آن بزرگوارآغازین مرحلۀ بودبرتحول زندگی جانی . سپس ازآنجا با عمر25 سالگی عازم پرچمن ولایت غورگردید که درآن آوان سلسلۀ طریقۀ نقشبند یه را الحاج شاه بها والدین نقشبندیه بدست داشت.دست بیعت را به اوداده سبقات طریقت را ازنزدآن اخذ ودرکسب سلوک پرداخت که درچندین جای اشعارش ازوی وخا ندانش یاد آوری کرده. پس ازمدتی دوباره به غوره نزد مولوی صاحب عبدالحق مرشد واستادش برگشت وباقی مراحل سلوک رادرنزدشان با کمال ارادتمندی طی نمود.  که درلابلای اشعارش ازوی بخوبی می ستاید وزبانش دروصف مولوی صاحب رساترازهمه به سرایش می پردازد .

  وی درسا ل 1363 هـ . اجازه خلافت وبیعت را ازنزد مولوی عبدالحق دریافت نموده مخلصان زیادی برایش ارادت می ورزیدند . بالاخره درسا ل 1379 هـ . درزادگاه اصلی اش چشم ازجهان پوشیدواین فانی سرارا بقصد جاودانگی پدرود گفت .

 جانی یکی ازشاعران توانا وازمشرب صوفیانه جرعه می نوشید وهمیشه سرشارازمی عرفان وتصوف بود . موصوف باسوزوگدازتمام ؛ گریه عاشقانه سر می داد ودرنظم لذ یذ زبانش ازخوان معرفت تغذیه می شد. درونمایه شعری اش تلفیقی ازعشق وعاطفه ، نیازوتضرع ، تصمیم واراده ، تدبروتفکردرجهان هستی وتوکل ویقین بود. اوهمچنان درمسیر شاهراه محبت ازدامن مجازبرخاسته با اندیشه وبرداشت عمیق ازمظاهرطبیعت توسن رهوارشعرش تا اوج حقیقت به نیرویی معنوی درسیرصعودی گام برداشت وآهنگ اسرارآمیز درونی آن پیوند انسان را با خدابخوبی آشکار وروشن ساخت .

 وی درقله ها ودره های زادگاهش درفصول سا ل به زند گی بسیار ساده وروستا یی می پرداخت وغرق نعمات بیدریغ خداوند درجهان هستی بود وگشت وگذارش درسنگلاخ های پرپیچ وخم آن دیار مسیرعادی حقیقت نگری را می پیمود وخودرابیشتربه حقایق زند گی ورمزواسرارالهی آشنا می ساخت ونیزبا مردمان  سا دۀ روستایی با نشست وبرخاست صمیمانه وعاری ازهرگونه زبان بازی وتزویروحیل ، چنان وی را صادق ومتعهد درقبا ل زمرۀ انسا نیت ببارآورده بود که نوایی دلکشش با نغمات دوستی ومحبت گره خورده است .

  اشعارش اگرچه ازدیدشکل ومحتوایکسلسله وابستگی وهمخوانی با شعرشاعران قبل ازوی دارد ولی بازهم سوزدرونی شاعرنقش برازنده رادرتوضیحات مطلب دارا می با شد . اوزان درکلام وی تقلیدی اما بسیارزیبا استفاده شده است. اشکالات عروضی دروزن وقافیه تا جای به نظر می خورد اما آنچه که بیانگرارزش کلی درسخنان موزون وی است کمتربه آرایش وویراستاری نیازپیدامی کند .

طوریکه ازاشعارش برمی آید مانند بیشتری از شاعران امروزی شعررا نمی ساخته است ،بلکه توفان فکری واسرارعشقی بوده است که اورا وادارمی ساخت تا مفهوم رادرترکیب واژه های زیبا درقالب های   مختلف ادبی بیا ن نماید .

  انگیزۀ سرایش وساختاربندی کلمات ازانگیزش درونی وی سرچشمه گرفته ، در آسمان آبی رنگ وقله های شامخ کوهستا نات با کیفیت عروجی با ل می زند .

  موصوف د یوانه وار دوست داشت که از عمارات وتجمل دوری گزیندوهمیشه سری به ویرانه ها داشته باشد چنا نچه که ازمعشوقه بعنوان شکایت می گوید :

نخواهم زند گی اندر عمارات            بویرانه فـــــــرارم کرد آخر

ازتعلق بدنیا واهل آن سخت ناراض بوده می فرماید :

تعــــلق پای بند جان من شد            دوصـد رخنه بکارم کرد آخر

 جا نی ارتبا ط نزدیک با شاعربدیهه سرا ونکته پردازولایت غورالحاج حبیب الله حبیبی نیـــزداشته که این شعرزیرراحبیبی به جانی تقدیم داشته ووی نیز درجوابش مصارع زیبای سروده است :

ببین جانی که سا ما نی ندارم           بدرد خــویش درما نی ندارم

بفــــــردا دست آویــزی ندارم           بجزگل ارمغان چیزی ندارم

  وهمچنان جا نی برای حبیبی دوبیتی زیبای نوشته می کند قریحۀ زیبـــــــــای شاعری وارتباط معنوی این دوتن را آشکارمی سا زد :

حبـیـــبا خاطــرافسرده ام بین         تــن زار ود ل آزرد ه ام بیـــن

بهارعمرمن رودرخزان است         بسـرعمری بغفلت برده ام بین

شا عربه یک دوبیتی حقیقت واژونۀ جهان هستی را به تصویر می کشـــد وخودرامخاطب قــرارمی دهد می گوید:

جهان جانی به غم خوردن نیرزد         به غفلت عمرسربردن نیرزد

ســـــــــراوکشک وایوان وعمارت        به نیـــم جوبیک ارزن نیرزد

     دراخیرسپا سگزاری می نمایم ازجناب حا جی آخوند زاده مرشد طریقت وفرزند مولوی صاحب عبدالحق که با همکاری حاجی عبدالحامد باشندۀ قریه اشترباغ شویچ نسخۀ قلمی اشعا جانی (رح) را بدسترس من قراردادند تا به تایپ وویراستاری ومقدمه آن همت گماشته شود. موفقیت شان رادراهتمام وچاپ این کتاب ازخداوندبزرگ استدعا می نمایم .

فضل الحق فایق

بسم الله الرحمن الرحیم

الهـــــاخا لقـــــــــا پـرورد گــارا         خــداوند نهــــــان وآشــــکارا

تـواناقــادربـی مثــــــل ومـاننــد        معــلق بی ســـتون کرده سمارا

زمشت خـــاک پیـــــداکــرده آدم        بفــرقش ریختـــه نوروصفــارا

خـداســــردارخـیل مرسـلین کرد        محمـد خواجه هـــــردوســرارا

صلواةوهــم سـلام برروح پاکش       کنــم برآ ل واصـــحابش دعارا

الهـی برطفـیــــل حضـــــرت ا و        دواکـــن دردبی درمــان مــارا

طفیــــل عــاشــــقـان پاک بازت         ببخشــاجـرم این  مشت گدارا

غـــریق بحــــرعصیــــانم خدایا         بگردان ازکــرم سوء القضارا

شـــفیـــع آ ورده ام با درگــه تو        شـــــهی کونین آ ل مجـتـبـارا

اگرگویم گنـــــاه من عظیم است         زخجلت ســـرکنم هـردم نوارا

کریمافضل ولطف توعمیـم است        بیـامرزجمله یی شـــاه وگدارا

خـــــداونـدا بـروی دوســــتا نت        گنـــــاهــــم عفوکن آمرزگــارا

الاجـــــانی اگــرداری محبــت

زجان بگزین طریق مصطفارا

مبـــــارک آن قــــــد وبالا نگارا      لب لعـــــــل ورخ زیبـانگارا

جمـا ل خوبرویان جمـله یکسر       تراداده خـــــــداتنــهـا نگارا

گلـی پرورده ملـــک حجــــازی       شکستی لشکری اعدانگارا

به تیــغ ابرو وپیــــکان مژگان       فگنــــدی قلعـــۀ کسرانگارا

شــهی خــلوت سرایی امهـانی        بیـــامد جبــــریل آنجانگارا

بـراق آورده بازیـن مـرصــــع        به امرخــا لق یکتــــانگارا

مبــــارک برجما ل وقــــدزیبـا        قبــــــاوخلعت اســـرانگارا

سواره گشت جبریل دررکابش        کـــه باشــد عازم بالانگارا

اما مت کـردخیــــــل انبـــــیارا       امام مسجـــــداقصــــانگارا

مبـــــارک بادبرفرقت نهــا ده        خــداوند تاج کرمنـــانگارا

گذشتی ازمقــام قاب وقوسین        رســـــیدی تابه اوادنانگارا

نمودی عـرض حا ل امتان را       زهــی شفقت ترابرمـانگارا

به کف آمدترانقـــد شــــفاعت       بفضــل حضـرت مولانگارا

همین جانی محزون کی تواند

کنــــــدوصف تراانشـــا نگارا

کـاشـــــکی آن دلـــــــرباد یـداربنـمودی مرا      این دل غمد یده با وصـلش بیـا سودی مرا

کودلیــــل ورهبــــرگم کرده راهــــــان آمده       ســرنهاده بردرش تاجان به تن بودی مرا

جــان زارم درقفس چون مرغ بسمل می تپد       نی رفیـــق وهمــدم ونی مایـۀ سـودی مرا

باتماشـــــا ی گلســتان جمــا لش یکـــد می       همچومرغ پرزدی گــــربا ل وپربودی مرا

درداودرمان دل درمان جــانهـــا نیــــــزهم        کاش آن دردوغمش دردل بیفــــزودی مرا

گربخوانی بنـده رایارب زفضلت دورنیست        کی بوددردوجهــــــــان غیرتومعبودی مرا

جانی بیـــــد ل به زندان خودی مانده اسـیر

جززفضل ولطف عامت نیست بهبودی مرا

نگـــــه زان گـلبـــدن دارم تمنا            فـدایش جان وتن دارم تمنا

تـکلـــم دم بـدم تـازه بــه تــازه           ازان غنچـه دهـن دارم تمنا

بهـــرجاســـروریحـان من آنجا            نسـیم زان وطـن دارم تمنا

شـمیم زلف عنـبـــربوی جانان            مـن ازبـا د یـمـن دارم تمنا

زتیـــــرغمزه اش خونم بریزد            ازآن، رنگین کفـن دارم تمنا

نگاه لطف وقت جان ســـپردن            ازآن گل پیـــرهن دارم تمنا

همیشه وصـل اوجـــاوید یعنی            زحـــی ذوالمـنـن دارم تمنا

زتنهـــایی درین راه پرآشـوب            رفیـــق مـؤتــمـن دارم تمنا

درین ظلمت سرای بی دروبام            چـــــــراغ انجمن دارم تمنا

شفاعت را به صحرای قیامت            زشــــــاه پرچـمن دارم تمنا

دوای درد بید رمان جا نی

ازان ســیب ذقن دارم تمنا

الهـــی آن مهـــــی شـــــیرین لقــــارا        فگن اندردلش مهــــــرووفارا

فـــــــــرودآیـدزاســـــــــتغنا زمـــا نی        کنـــــد یکسوهمه جوروجفارا

طبـیــــباچـــــــــــارۀ درد مـــــراکـــن        بجــــــزتـوکس ندانداین دوارا

بکف جـــــــام مصـــفاداری امــــروز        دریغ ازمامکن جــــــام بقـارا

بده یکجــــــرعـه زا ب زند گـــــا نی         فـروشوی ازدلم رنج وعنارا

بســـــاعــــا لم بسـودای توبا شــــــد         نمـایان کن جمــــا ل دلـربارا

دلم ازغصه خونبـــــــاراست امــروز        بســعی خودنمی یابم شـــفارا

مگــرگلگـــونــۀ رویـش نمــــــــا یـد         بجـــــا آرد دل غمــگین مارا

جهان ازفیض جامش مست وسرشار        زمســـتی می ندانندسـرزپارا

چنــــــــا ن آری بجـــا طوف مزارش        چوحج وعمره ومروه صفارا

دلم ازتاب هجــــــران بیقـــرار است         بگویـیدآن مهی شـیرین ادارا

زیمن همتت ازقلب جــــا نی

بشویی جمله نقش ما سوارا

ازکـرم بنــــگربحــــــــا ل ناتـوانم صـــــاحبا       کزغـم ودردوفـــراق اندرفغانم صاحبا

عرض حال خویش گویم باجنــــاب حضرتت       چون سگی آواره اندرخـاکدانم صاحبا

بی سـروسـامان وبی سررشته وحیـران منم       مفلس وبی مــایه وبی ارمغـانم صاحبا

من زســــــرتاپاهمه عیــبم نگـارا چـون کنم        باغـلامی کس نخواهدرایگانم صاحبا

گرنه فضـل حق بپوشــــــدعیب نقصــان مرا       آن زمان افسـانۀ خوردوکلانم صاحبا

دردمی آخرمراشـــاهـــا تو کن غمخواره گی       دسـتگیرمن شوی درآن زمانم صاحبا

آن دمی کاین جـان شــیرینم زتن برون شود       باســـلامت رفتـنِ خوددرگمانم صاحبا

چون بگورستان برند یاران تن مجـروح من       اندران کنـج لحـــــد تنـهابمانم صاحبا

بانگــــاه لطـف تـودارم دوچشـــــم انتــــظار       جــلوۀ رخســـــارتوگرددعیانم صاحبا

گرمرایابی زجمع روســــیاهـــــان روزحشر      عذرخواهـم شوبه نزد مستعانم صاحبا

کاش جانی خـــــاک بودی نامدی اند روجود

تانبودی درجهــــــان نام ونشـــــــانم صاحبا

بگوبادصـــــــباآن گلبـــــدن را        صنوبرقامت آن ســــــروچمن را

جمالش آفتــــاب کشورجــــان         منورمی کنــــــد اوجـــان وتن را

بگوآن دم ســلام وهم دعایش         یکایک گوی عرض حـا ل من را

بیــــا بنـــگربحا ل دردمندان          بــدام آورده زلفـت مـــرد وزن را

نسیمی گرزکوه دوست خیزد        معطـــــرمـی کنـــد دشت ودمن را

شمیم زلف عنبــربوی جانان        شـــکسته رونق مشـــک ختن را

به یک غمزه مرا ازپافگندی         به تیـــــــغ نـازم آ لودی کفــن را

بوقت مرگ ارمان نیست جانی

ببـینم روی آن غنچــه دهـن را

ای صــباازمن رســــان این تحفه وپیغام را      دلبــــــــرمه پیـــــــکرلب شـــــکرگلفام را

گرجمــا لش می کنـــم نسبت درآن بدرمنیر      هــــم بقــدوعا رضش سـرووگل وبادام را

اول ازمن گوسلامی باهــــــزاران احتـــرام      بازگوشــــرح فــــراق واین همـــــه آلام ر

ازگران جانی چونقـش پای برجــــامانده ام       دل تســــلی می دهـــــم تاکی بیابم کام را

این محالست لیک من دارم دوچشـم انتظار      تاکنـــــــد فیـــــــروزیمن همتش انجـام را

عشوه دوران مراازراه حق مهجورسـاخت       باهوای این وآن مصــروف کــــردایام را

من بحال خود ندانم چون که ازسگ کمترم       ازکرم بنوازشــــــاها این غریب عــام را

گرچـــه من بیجـا دویدم ازبرای نفس دون        پروریدم نفس خوداین دیوخون آشام را

روزهـــم بیگاه وشد ای مؤنس جان حزین

د ســــتگیراین جا نی افسرده حـا ل خام را

بیــازانجا کـــه میــــدانی بد رد خوددواآ نجا      بزخم دل بنـه مرهــــــم بود دارشــــفاآنجا

اگرجـویای مولای ازین درگـه مگــردان رو      ســـگان رابازمی بخشدبه عجزوالتجاآنجا

اگرخواهی که بکشــــاید گره ازعقـده کارت      مشوبیـــگا نه بازآ بردرمشـــکل کشـاآنجا

تراتاکی بظلمت گاه دوران خواب خـرگوشی      سرازخواب گران برکن ببین نوروضیاانجا

بیایکدم تماشــاکن سراســرنورعرفان است      رضای حـق بودای طالب صدق وصفاآنجا

رهی امیــدوبیم این است ترا گفتم مشوایمن      مروباکوه نومیــــــدی بود امیـــــد هاانجا

اگرفــــکرغلط داری وگرکــــارت ریاباشـــد       به یک ارزن نمی ارزدبه نیـم جوریاانجا

رهی مقصود این باشــــــد تراگفتـم اگردانی      بکن ترک عوایق هــــاهمه یکسربیاانجا

اگرمسدود می بینی بخودد روازۀ عرفان

بیاجـــــا نی طلب میکن کلیــــد مدعاانجا

قاصـــدبگوســـــــا قی شیرین فسانه را      آوربـدوربــادۀ بــزم شـــــــــــــها نـــه را

روزم زهجــــــــرصورت لیلا زجاگرفت       شــــــرح کی توان کنم هجــــــرشبانه را

درراه عشق ذلت شــــــــاه وگدایکیست       یکسان کشندهردوضربت این تازیانه را

درعرصه گاه هجــــــرمکافات می شود       یکــدم بردعـقـوبت چنــــــــدین زبانه را

سیمرغ رادرآن مقـــــام بال عبورنیست       ره گم کنـــــد چوبگذ ردآن آشـــــیانه را

ایـدل بکوش تا تـراجــــــانِ بــه تن بود       ازجان شــنوزبلبل این شـیرین ترانه را

دربارگاه وصل گــــرخواهی که ره بری       این نقــدجان زجان فشان آن آستانه را

جانی به بزم عاشقان ازخویش دم مزن

صـــراف عشق خردهــــــرگونه دانه را

هـــرزمان آن لعــــل نوشین یاد می آیدمرا      دلبــــــــــر با نازوتمــکین یاد می آیدمرا

مدت باوصل خودشـــــادم نمود آن نازنین       وه که صحبت های دیرین یاد می آیدمرا

من نکردم شکرایام وصـــــا لش ای دریغ       شـــــیوۀ چشـــم خمارین یاد می آید مرا

می شــــــنیدم نکته هــــامن ازلب دُرباراو      آن تبسمهای شـــــــــیرین یاد می آیدمرا

عاشقان راخون دل ازراه مژگان می چکد       ســــــــاعدصـا ف نگارتین یادمی آیدمرا

حسن مهــــرافروزاودارد نشــــان مهتری       عـــــارض آن سروسیمین یادمی آیدمرا

باکمندزلف خودبســـتد دل چنـــــدین هزار       دمبـــــدم آن زلف مشکین یادمی آیدمرا

زان گلستان بلبلان رازاغ دون مهجورکرد       بازآن گلهـــــــــای رنگین یادمی آیدمرا

جانی بیچــــاره مانده تشنه لب اندرفــراق

عـــــذ بۀ جــــــــــام بلورین یادمی آیدمرا

روزوشب بادرگهت فـــریاددارم ای خدا        جـــــــزدرت هــــرگزدری دگرندارم ای خدا

جزدرت راۀ ندارم چون روم من ازدرت         بردرغیـــــــــرتونبـوداعتــــــــبارم ای خدا

ازبرای حب دنیــــــــا نقـــد خوددرباختم        آه یـارب چــون شـــــودپـایان کارم ای خدا

من تراباشــــم اگرنیــــــکم وگربدیاکریم        ازکــــــرم رحمت نمابرحـــا ل زارم ای خدا

مایۀ درکف ندارم بی بضــــــــاعت آمدم        چون درخت درخزان بی برگ بارم ای خدا

باتوکردم ای خــــداتفویض کارخویشتن        خود تویی بادوســــــــراحاجت برارم ایخدا

آنچـه من کردم قــــــلم اول بنامم زدرقم        چون کنـــــــم من بندۀ بی اختیا رم ای خدا

من بگوحا ل دل خود باکه گویم سربسر       عـــــرض حال خویش باتوواگذارم ای خدا

جانی سـرگشته ام بادرگهی خاصان تو!

ســـرنهاده روزشب تاجان سپارم ایخدا

قاصـــــــدابرگوعـــــــــزیزان مرا         دوســــــــتان ونورچشمان مرا

این ســـــــــــلامم بارعـایات ادب         همدمان ودوســــــــتداران مرا

شرح حال گل چـه باشد بازپرس          بلبــــــلان وعـنـــــد لیبان مرا

آنکه اوراعـبــــــدالرحیـم نام شد          حامدوآل عبـــــــدالرحمن مرا

آنکه یعقوب است یعقوب وارنیز          مشتری شــــــدماه کنعان مرا

همرهانش هریک ازخوردوکلان          شــــــــعرناموزون الحان مرا

مغفرت خواهند جــــــرم این گدا          ازخـــــــــــداآغـــازوپایان مرا

یادیـاران،غنـــــچۀ دل واکنــــــد          خــا صه یاری کوبردجان مرا

صحبت مرد خــــــــدایکساعتی           بهتـــــــــرازملک سلیمان مرا

بلبلان اندرفغـــــان ودرخروش           چون ببــینندســـروریحان مرا

نعـــــــرۀ واحسرتاازســــرکشد           هـــرکه اونشناخت جانان مرا

معجــزحسن است حسن یارمن          این نکوترچیـست بــرهان مرا

ازجهولی قـــــــــدراو نشناختم

عمــــرشـــــدجانی بنادانی مرا

مــــــژده بــاد آن یـارمــی آیـدمرا        جـــــــلوۀ د یـدارمی آیدمرا

طوطی طبـــــعم بـسودای رخـش          بســـکه باگفتارمی آیدمرا

همچومجنون می سرایم هرنفس          رشک هـرگلزارمی آیدمرا

شد مشا مم عطرگین امروزچون          نــا فــــۀ تـاتـارمـی آیدمرا

شــــکرلله ســــــروسیم اندام من         چون گل بیخـــارمی آیدمرا

ازنسیم صبح پیـــک خوش نفس         بوی آن دلــــدارمی آیـدمرا

یعنی آن شـــــــهزادۀ عالی نسب         منبـــــع اسـرار می آیـدمرا

داروی درددل هـــــــــردردمنــــد         چون مسیحاوارمی آیـدمرا

بی جمـــــا لش محفــــل ماتارشد         ماه گلرخســــارمی آیـدمرا

چشـــــم دل درانتـظارمقــــد مش         اشک بررخسارمی آیـدمرا

بی وصا لش ســــردشد بازارمن         رونــــق بـــازارمـی آیدمرا

آن طبیب خوش لقب باعــلم طب         برســـــــــربیمارمی آیدمرا

حمــــــدلله آفتـــــــــا ب دولتـــــم         بــردرود یــوارمــی آیدمرا

جا نیــــــا برخیـزدامن راست کن

ابرگــــوهـــــــــــربـا رمی آیدمرا

خـــــــــــداونـدابـد رگـــاه تودارم التـــــجاامشب       بروی مصطفی آن خواجۀ هـــردوسراامشب

بروی یارغــــــارمصطفی جـــــرمم ببخشـــا یی       کــــه اوخیرالخـــلایق بود بعدازانبــــیاامشب

بعـد ل حضرت فاروق وحلم جـــــامع قـــــــرآن       بجودحیــــــــد رصفـــــدرعـلی مرتضا امشب

گناهم گرچه افزون گشت وزنش بی حساب آمد       بموج آیدچوبحـــررحمت بی منتـــــها امشب

مراازسوی خـود یارب به هیچگاهی مگـردانی        بحـق آن دونورد یدۀ خیــــــــرالنســـاامشب

بجــــزفضــــل تویارب نیست ماراچــــارۀ دیگر       زعمررفته دارم خود بدل صد حسرتا امشب

اگرخوانی اگــــررانی بهــــــــــرامرِتومیـــدانی       ندارم ملجای دیگربجــــــــزاین مــدعا امشب

بمسرفـــــــا ن نمودی آیـــــۀ لا تقنـــطـوایارب       ازان امیـــــدواری هـاست یارب الورا امشب

بحق آن عـــــــزیزانت گنـــاه من ببخشــــا یی       بروح آدم ونوح وخلیـــــــــل باصــــفا امشب

بروح پاک خیـــــــل انبــیا ومرســــــلین یارب       مریض دردعصــــیا نم بکن دردم دوا امشب

بود دست من ودامان شــــــــــاه غوره وبنـدر      امیــــد لطف دارم زان مهی شیرین لقا امشب

بودجا نی بی ســــامان بزندان خود ی حیران

بفـریادم برس یا غوث هســــتم بی نوا امشب

مبارک مجلس دلخواست امشب         مـــۀ تابان من پیـــــــداست امشب

منـــورازرخش این محفـــــل ما         فغان ازبلبـــــلان برخــاست امشب

مرافخــــــراست باجمع عـزیزان        که سـا قی را بکف میناست امشب

بنوشــــا ند به مستان با دۀ ناب        حــــریفان رابسی غوغاست امشب

خوشا مد مقدمش بادامبـــــارک       انـیس مـونس د لهــــــــاست امشب

مــرابادل تمنـــــــا بود بســـــیار       زبا ن طبـــــع من گــویا ست امشب

دران جــــای که نبود مایۀ سود

فروتن جانیــــــــااولاست امشب

راه باطـــــــل رفتی وبگـذاشتی راه صواب       چون نیــــــند یشی توآخــرازسـوال وازجواب

آبروهــــــــم ریختی بهـــــــــــرمتـاع اندکی       پنـــــج روزت بگـــــذ رد ازتنـــــــعم یاعـذاب

کل نفس ذایق الموت است بقرآن ای عزیز      می دهنـــدامروزیافـــــردابگوشت این خطا ب

رخت راسوی گورسـتان می کشی روزاجل      ازچه غا فل ما نده ای مخمورهستی یابخواب

نفس دون هــرلحظه هردم بیم افلاست دهد      درپی تعمیـــــردنیـــــا کار خود کــردی خراب

اوزدورت می نمــاید کان بودزاب حیـــــات      باخبــــرباش اوفریبـت می دهـــــد اندرسراب

جا نیـــــاعکس رخ دلــــــداربادل نقش بنـد

کنجکی کن اختــیا رودورشوازشیخ وشـاب

الاای شــوخ بـی پروابروی مصـــطفا امشب       بروی حضـــرت صـد یق ومیرباصفا امشب

بروی حضرت فاروق ورزم وعدل وانصا فش       بحــلم حضرت عثمان علیی مرتضا امشب

شب تاریک هجــــــــرانم بنــورخودمنـورکـن       بـــروی آدم ونوح وخلیــــــــل باصفا امشب

به اسحاق وبیعقوب وبحق بیت الاحــــزانش       به اسـماعیل وقـربانش بکن دردم دوامشب

میان آتش هجــــــــران ازین بیشم مسوزانی       به موسا و به عیسا و بخیــــــل انبیا امشب

منـــــه درانتــظارم ای مـــه سمین بنــاگوشم       بحق پیـــــــروان شــــرع دین مجتبا امشب

بحق جمـــــله پیــران طـــــریقت پرده بالاکن       به شاه نقشبند آن خواجۀ مشکل کشاامشب

زاســــــــتغنا سرمویی فــرود آحال زارم بین

اگـــرداری بجـــــا نی ذ رۀ مهــــرووفاامشب

دوش د ید م به چمن آن قــــــد ســـروارمت       بوسه هامی زد م ای ماه زســـرتاقدمت

بوسـه ها می زدم لیک بدل می ترســـــید م      کزلبم رنجـــه شودد لبرشـــــیرین قدمت

گـــــرنوازی به نگــــــاه من دلسوختـــه را      یکدم ای مونس جان نیست بعیدازکرمت

برقـــع ازرخ فــــگن ای یاربمن رخ بنـــما      کا ندرین عصروزمان کرده خدامحترمت

ای مســیحاصفت الحمــــد بما کـردی عبور     تازگی دادی بد لهــــــای فســـرده زدمت

چون ســــلیمان نظــــرلطف بموران فگنی     چه زیان میرسد ای شاه جهان برحشمت

جان خود برده آن یاربکن جـــــا نی گـــرو

دوست اگرباتوبود دردوجهان نیست غمت

پادشــــــاها توبـــه ام ده کامد م من بردرت        گرچــــه بدعهـــــد م ولی دارم امید مغفرت

عهدمن بس سست و بی بنیادباشد یا غفور       هرچه کردم هرچه گفتم نیست پنهان ازبرت

ای دل غمد یده تا کی اندرین ظلمت سـرای        می نیند یشی کــه فـــــردا تاچه آید برسرت

عقبـــه ها درپیش داری ازوعیـدووعده ها         یادآورازحســـــــا ب وازعـــــــذاب محشرت

دامن مردان بگیرازخویشتن بیــــگانه شـو        کزد می مردان ببــــاردابر رحمت برســــرت

جامۀ پستی ببرکن درجنون موصوف باش        زلف لیــــــــــلا حــــــلقۀ زنـاربـایـد زیورت

جانیـــــــااین ره بخودتنــها بپایان کی بری

تا نباشــــــد رهنماو د ســـــــتگیرورهبرت

مبـــــارک قدوبالا داری اید وست        مصــــفا روی زیبـــــاداری ایدوست

پـی دل بردن عشــــا ق مســــکین       دوچشم مست رعنــا داری اید وست

بــــه آن نا زواداود لســــــــــتا نی       هـــــزاران را بسـوداداری اید وست

بقتـــــل عاشــقا ن چا بک سواری       مگررســـــــم زاعدا داری اید وست

مرادایم به غـــــــــم آغوشته داری      ازین شور کـــــه درپاداری اید وست

بســودای جمــــــــا لـت ای پـریـرو      جها نی را به غوغـا داری اید وست

بخونریزی چوترکان ســــــیه چشم       نه فـکرروزفــــــردا داری اید وست

ســواره می روی باری نگــــه کن        پیــــــا ده ما نده ازپاداری اید وست

چـونقش پابجـــــامـــاندم نگـــــا را       بگیــــــردســتی تواناداری اید وست

حجاب افگنده یی برروی چون ماه        توخودباخود تماشـــاداری اید وست

بیک جــــــرعه به مشتاقان مددکن       کـــه باکف جــام میناداری اید وست

چوجا نی درجهـــــــا ن ازپیروبرنا

بسامفتون وشـیدا داری ای دوست

خوشاآنکس که اوجویا یی یا ر است      دلش وابســــــتۀ زلف نگـــــــاراست

ندارد طـــــاقت یکــــــدم جـــــــــدایی       پریشــــان خاطــروبس بیقــراراست

دودیده اشـــــــک حســـــرت باردارد       دل پرخون چشـــــم اشکبــــــاراست

بســودای خــــــــــم زلف نگــــــا ری      گرفتـــــاراست وسرمست خماراست

غـــــم وشادی ورنج ومحنت دهـــــر      بودیکسان چه خوش چه ناگواراست

ســــــــرم قـــــــربان آن ماۀ دوهفته       زنقص دورگـــردون برکنـــــــاراست

چــــه گــویم وصــف آن آل نجـیـبش       که هــــــــریک همچودرّی آبداراست

درآن محفل گــــذ رکن گاه وبیــــگاه       که فیض ورحمت حق بیشــــماراست

گل وهـــــــم بلبل وســــــا قی ومینا        فــــــراهــــــــم نیزهنـــگا م نثاراست

چـــــــرابنشستۀ افسـرده خــــــا طر       زمان عشرت وعهـــــد بهـــــــاراست

جهــــــا نی جمله دربالیـــــــدن آمد        اگرچه درخـــــــزان بی برگ باراست

خـــــــدارایک نظـرکن سوی جا نی

ببـــخشـــــا خلعت کـــوپایــداراست

عمرت گــذشت درخوردوباخواب غرورت        این لـذت دنیــــــا دمکی ســـاخت سرورت

یک صبح دمی خـیـزبفـــــــریادوتضــــرع         دســـــتی بـدعــــــاآربـد رگــــاه غـفـورت

آواره وسرگشتــــه چوعمرت بشـــــدآخــر       ازصـحبت مــــردان خـــــداچـیست نفورت

دل درطلب هیـچ منــــــه ازســـــرغیــــرت       ازبهــــــرچـــه هیـچ کنـون نیست صبورت

ازبهـــــــرمتـــاع که قلیــــــل است بمعـنی        رفته زد ل صبروزســـــــرعقـل وشعورت

ســـــــــرما یه باخـــودنداری کنــون اید ل        سختست ومحال ا ست ترازین اهـل دورت

امروز به این فـــرصت دوروزه چـه نازی        فـــــــــــردات ببـینندزاصـــــحاب قبــورت

این مرحلۀ پرخوف وهـراس است ولیکن         بی همره وبی توشه محـا ل است عبورت

رودامن مــــرد خـــــــــــــداگیــــربـــزاری           ایدل زرهی عجــزکه این است ضرورت

باعجـــــــــزبود گوهــــــــرمقصدبکف آری          امــکــا ن میــسرنبــود بـــا زروزورت

دانی کـــه رهی کعبــــۀ مقصود همین است          در راه غلط می روی ازفهــم قصورت

چون قطره فــگن خویش دران قلزم رحمت         روزی به د رآن درصـــــا فی زکدورت

ای شــــــاه سلیمان صفت الحمد کــه امروز        باآن همـه حشمت نظری هست بمورت

جا نی ســـرخودبقدمش نه کــــه یقین است

خــــــاک قدمش ســـــــرمۀ این دیدۀ کورت

خوش تقاضا ی که ازآن نرگس جادوی اوست      تابغمزه دل برد کـا ین دلــربا ی خوی اوست

جـــان من درقا لب تن بیقـــــــراری می کنــــد      زانکـه دل وابســتۀ آن زلف عنبربوی اوست

همچومجنون ســربصحـرا دلفگاروسینه ریش      های وهوی بیـــــدلان ازجـــلوۀ ابروی اوست

حاجیـــــان درراه کعبـــه تن بخواری می دهند      کعبۀ عشــــاق بیـــدل اســـــــتلام کوی اوست

بلبـــــلان بهــــــــرگلســـــتان جما لش درفغان      وین ترنم هــــا زشوق عارض دلجوی اوست

ای بسامجنون صفت افتان وخیـــزان دررهش      رشـــتۀ د لهــــــامگروابســتۀ آن موی اوست

کاروان رفت است اکنون جـــا نی برآثارشـا ن

گشته راهی تاکجـــــاالطــاف توبرسوی اوست

بقــــــد ســـــــــرو وبرخ بدرمنـیراست         بجمــــع خوبرویـان بی نظیـــــــراست

خــــداونـد بی مثــــــا لش آفــــــــریده         بحسن وخُــــــــلق درعا لم شـهیراست

لبش لعــــــــل ودهـــان آب حیات است         جمـــــــــا لش آفتــــــــاب مستـتراست

دوتن درآســــــــــمان دودرزمین هــــم          بآن سلطان مهــــــــــرویان وزیراست

بوصف گیسویش وللّیــــــــــــل خـوانم          توگویی عــارضش شمس الظهیراست

بدنیـــــــا رهنـــــمای گمرهــــان است          بعقبا عاصـــــیان راد ســـــــــتگیراست

چـــگویم وصـــف آن ماه عیــــــان را          کـــــــه نا م اوبشــــیراست ونذیراست

ســـــــــر تســــلیم ما ند ن درطریقش          ســـــــــــزاوارهمــــــه بــرناوپیـراست

بغیـــــرازآفتـــــــا ب حسن جـــــــانان          بهـــــــــرمنــزل توگویی زمهـریراست

چواشک برآســتان پیـوسته ای جـان          دران درگـــــــاه وبـود ن ناگـــزیراست

زفیــــض اومشـونــومیـــــــد جـــا نی

چوحبش هـــــــرنفس اندرضمیراست

ایصنم ماه رخت شمع شبســـتان من است        تارزلف عنبــرینت رشــــــتۀ جـــان من است

گرچه ازسگ کمتـــرم برآســـــتان اقدست        سرنهـم خاک درت فردوس رضوان من است

گـــــرزدست من برآیــد تاابـد ایـد لــــــربا         سرزسودایت ندارم عهـــــــدوپیمان من است

آرزوی آســــــتان بوسی مراباشــــــد بدل        خاکروب آســـــــتا نت باغ وبســـتان من است

یارب ازدنیـــــــاومافیهامراکن بی نیــــــاز        بی نیـــــا زازغیــرتوایدوست ارمان من است

الغرض تاچندگویم این جهـان وآن جها ن        حـب تـووالله وبـاالله نــورایمــــــــا ن من است

جا نیــــــاجان رافـدای خاک آن درگاه کن

خاک کویش توتیای کورچشمان من است

آن گل که چوغنچه درحجیب است          ازاهــــــــــــــل زما نه محتجب است

درگلــشن حسن وصـــحن کــویش           فـــــــریادوفغــــــان عنــد لیب است

بیچــــاره د لـم زهجــــــــــرآن ماه          ازداغ جـــــــــــدایی مضـطرب است

افتــــــــــــاده زمنصب صـــــدارت           د رمنـــــــــزل د یووددغـریب است

ای شـــــــــــــاه جهان ترحمی کن           دل خســـــــته زســـلطۀ رقیب است

ازبیم فـــــــراق ودردهجــــــــران            بی صبروقــــــرار وناشـکیب است

یک شب به عیـــــــاد تم گـــذرکن           شک نیست که مرگ عنقریب است

بیـــــــمارغــمت زبیـــــــــــنوایـی           دربســــــترهجـــــــربی طبیب است

ازعیش ونشــــــا ط وکـــــامرانی           شــوریــدۀ عشــق بـی نصیب است

جانی به همـه نیـــــــــــــــازمندی

مشــــتاق لقـــــای آن حبیب است

خوش آن روزی که آیم باکنارت         چوجان یکـدم بگیرم درکنــــارت

ببوســــم دست و پایی نازکت را         کنـــــم جــان ودل خودرا نثـارت

ردابردوش افگنـــد همچوحجاج          شوم طــایف بگرد کوهســــارت

بگویم هـــــــرنفس لبیک لبیک          ببوســــم آســـــــتان فیض بارت

دل ودینــــــم ببرده چشم مستت          خــــــرابم کــــرده زلف تابـدارت

بدنیـــــــاگرنشـــدحاصــل مرادم           ســـــرِپل دارم ای گل انتــظارت

بگیـــــــــرم سخت دامان تودلبر          شودخلق جهـان حیران بکـارت

جفــــــاوجـوروبی پـروایــیت را          رســـــــا نم تابدربارصــــــدارت

هـــرآنچه رفت بامن درفـــراقت          یکا یک راهمــی خـواهم کفارت

چــگونه عرض حــــال بینوایی          خود این پیداست براهل بصارت

چوسیماب ازغمت بیچاره جانی

االی الابادباشـــــد بیقـــــــرارت

صبحـــدم یاربمن جلوه گری کردبرفت       یک شکرخنده همان رشک پری کردبرفت

خندۀ سمین تنـا ن بی سبب نیست مگر      شـــــعلۀ بـود بجــــــــا نــم اثری کردبرفت

خوش کلمات عجب کـــرده بسی تلقینم      ازســــــری لطف بمن یک نظری کردبرفت

مقدمش بادمبارک که مبارک قدم است       پــا یــــۀ ابرکرم یک گــــــــذ ری کردبرفت

دل زمن برد بسی کردمراخون جـــــگر      اوپســندم به همین خون جــگری کردبرفت

دیـدماراچـوخـــــــریدارلب میــــگونش       بیــــع مـرغوب بجـــــای مشتری کردبرفت

قیمت لعـــل لبش نیست کم ازدادن جا ن

جا نی ازحسرت آن نوحه گری کردبرفت

درد ی کــــه مراازغــــــــم تودربدن است         بهتـــرزگل ولا لــــه وسروسمن است

بوی که صبـــــــــاازتوپریشان ســــــــازد         خوشترزشمیم نافۀ مشــک ختن است

اشـــک کــــه درهجــــــــــرتوبدامن ریزد         افــــــــزون زبهای درو،لعل یمن است

یک لحظــــه فــــــراقت  شب یلداست مرا        گلـــزارجهـــــــان بی تومراگلـخن است

باســـــیروتماشـــــــای گلســـــتان ندهــم         داغ کـــــــه زتـوبادل غمـگین من است

اسباب جهان، گنج روان وگلشن رضوان         بی وصل توجان غـــم واندوه تن است

ازشــــــــــمع رخت کلبــــــۀ ماروشن کن

جانی زغمت ســــــاکن بیت الحـزن است

دریغاماه کنعان ازمیــــــان رفت          دریغادولت پیــــــــروجـوان رفت

همـــــــای برپـریدازکشـوری ما          چوعنــقاسـوی اوج آسـمان رفت

نظـــــــام ملت د یـن محمـــــــــد          شهنشاه جهـان غوث زمان رفت

گلــی بـاغ ولـــی آبـا د گــــو یـا           بسوی اصـل خوددرگلستان رفت

بسی دلها بشد خون ازفـــراقش          چوآن ســردارجمع گـلرخان رفت

مهـــی تا بنـــــــدۀ ازدار دنیــــا           بدارالملک عقبــــاکف زنان رفت

گل باغ جنــــــا ب غوث محمــد          خــــــرامان جانب باغ جنـان رفت

گلـی ازگلبن باغ رســــــــــا لت          ریس اولیــــــاآن پاک جـــان رفت

زهجــــرروی آن سردارخوبان           سرشک ازد یدۀ پیــروجوان رفت

فغــــان وحســرتاای همنشینا ن

زجانی حزین ازجسم وجان رفت

بی روی توبلبل بچمن خسته وزاراست         گل پیش گلِ روی توماننـــــــدۀ خواراست

وصف تونیــــاردبزبان تاکنـــــدعــاشق         زانجــای که اوصا ف توبرون زشماراست

ابروی کمان توبودغـــارت جا نهـــــــا         لعـــــــل لب تومرهـــــم د لهـــای فگاراست

هــــرکس که تراد ید دل ازغیرتوببـرید        هــــــــرکس که ترایافت زاغیــــارتوواراست

باری زکـــرم سوی من زارقـــــد م نـه         بیچــــــاره دلم درهـــم وبی صبروقراراست

دل برده زمن اینک بیک نیـــم نگاهی         انــدرطلبش دل بهمه لــیــــل ونهــــــاراست

آن نام خوشش وردزبان مهـراودردل         جــــــام می اش ازحق بکف ازبهـرنثاراست

هرلحظه بذکرحق مصروف به تــعلیم

این جانی محزون زغم هجرفگاراست

آن شب که مراوصل توجا نا نه نوید است      خوش خوش بسرایم که سحرموسم عیداست

امیــــــد چنـــــا ن است کنـدجان بتوقربان      هــــــرکس کـــه هلا ل خم ابروی تود یداست

صــــــدقافله اندرطلب گوهـــــــــر مقصود      جـــــان باختــــه وهیــــچ بمنزل نرسید است

آنراکــــــه تویی پیشروای شـــــمع هدایت      ازنورتوهــرد یووددهـــــــرسوی خزید است

دل بســــتۀ الطاف عنـــــــا یا ت توباشـــد      ازکــوه تواش رایحـــــــه شـــــوق وزیداست

پرخون دل جانی به تمنــــــای وصـــــا لت

عمرش شـد وآخـــــربوصا لت نرسیداست

اگرجـــــرم وگناهم ناشماراست       ترادریای رحمت بی کنــــــــــاراست

به پیش رحمت بی منتــــها یت       همین کوه گنــــــه کم ازغبــــاراست

پناه خواهـم بتوازنارهجـــــران      زبیــــم هجــــــرتودل بیقــــــراراست

بجــــزوصل توای مقصودجانم       گل باغ جهـــــــان ما ننــــد خاراست

بهشت عدن باوصل توزیباست      ولی بی وصــــل توآن همچوناراست

بدوزخ وصـــــــل توگـرددمیسر

بجانی دوزخ آندم لا له زاراست

کنـــــم عـنـوان ازنام قمــــررخ         شـــــدم چون صـیـددردام قمررخ

الهی مقصدم ســـــــا زی میسر         رســــان یکجرعه ازجام قمررخ

امیــدم هست اند رسـاعت مرگ         کنــــــــم وردزبـا ن نـا م قمررخ

مرااندرلحـــــــدآندم ســــــپارند         ســــــــرا جـم روی گلفام قمررح

نکیرومنکر ازمن گربپرســـــند         جوابم طــــــــرۀ شــــــام قمررخ

بفرداچون حساب ازمن ستانند         مـدد خواهـــــــم زانعــــام قمررخ

اگرچــه جــــــا نی آشفته حا لم

پنـــاهــــــم گوشـــۀ بام قمررخ

قمررخ نام توخیـــرالوراشد        جما لت آیۀ شمس الضــحا شد

نهال قامتت چون سـرو آزاد       رخت آیینۀ عـــــــا لم نمـــا شد

تراتایاسین وطهـــا لقب شـد       مقــامت روضۀ دارالصـــفا شد

امیرخافقین آن شـــاه کونین       مغیث عاصیـــــان بادوسـراشد

زبانهاقاصــرازوصف رخ او       جما لش مظهــــرنورخــــداشد

لب لعــلـش دوای دردد لهـــا        فـــراقش همچورنج بیـــدواشد

زکف شد جا نیاسـرمایۀ عمر

همه کارت بنسیان وخطا شد

نه وردویا ســمن بوی تودارد          نه هرکه تا ب نیروی تودارد

مرنج ازمن اگرگفتـــم قمررخ         قمـــــــرآن نورازروی تودارد

به معجـــزپا یۀ کسراشکستی         کدامین شـــــاه بازوی تودارد

مقـــــــدم ازپــدربودی بمعـنی         پدریکجـــرعه ازجوی تودارد

اگرچه ختم خوبان بود یوسف        ملاحت نیـــــــزازخوی تودارد

کمینه جا نی محـزون وحیران

تمنـــــا باســـگ کوی تودارد

کی بودیارب که گل ازبیـــــــدلان یادآورد        بلبــــل شوریده راهـــــــــردم بفریادآورد

کی بود یارب نسیم صبحــگاهی انتـــظا ر       تاپیـــــام لعــــــل شیرین رابه فـرهادآورد

ازحریمش گرشمال وصـل خیـــزدبیگمان       خـــــرمن جورفلــــک راجمـله بربادآورد

هــــــــرکه بیند روی آن ماه گل اندام مرا       ســـــــربپــای آن قـد چون سرو آزادآورد

گرفــــــــرازدقامت رعنــــای اواندرچمن        ســــجدۀ عظمت برایش نخل شمشادآورد

من ندارم توشۀ باشد نسیم آن جنـــــا ب        بهراین سرگشته زان خوان کرم زادآورد

وقت آن باشد زکوه یارپیک خوش نفس

مـژدۀ شادی به این جـــا نی ناشــادآورد

دلم هــــــــــردم تمنـــای تودارد         هـوای ســـــــــــــروبـالای تودارد

شب وروز ازغمت درپیچ وتابم         ســـــری شـوریده سودای تودارد

همیشه بلبـــــل بیدل درافغـــا ن         بخـون آغوشـــته غوغای تودارد

چوطوطی این همه شکّرفشا نی        ازان لعـــــــل شـکر خوای تودارد

مرالایق بجای ســــرمۀ درچشم        ازان خـــــــــا ک کف پـای تودارد

خــرامان می روی با نازوغمزه       همـــه عـــا لم تماشــــــای تودارد

ازان خمخا نۀ توحیـــــد ســا قی       دمــــا دم بـا ده پیـــــــمای تودارد

فلک باتوسن اقبـــــــا لت امروز       نشـــــــا ن زیب ســـیما ی تودارد

فتــــــــــاده جــا نی اندربیــنوایی

طمـــــع ازخوان یغمـــای تودارد

دلا هــــــــرکوبگــــرد بــا دۀ گلفـــام می گردد        زانفاس خوش ســــــــا قی دلش آرام می گردد

بگو ای مدعی خوشتر چه یا بی اندرین عا لم        زخود بیــــگا نه و فارغ زننگ ونا م می گردد

زهستی گرفــــــرود آیی بدانی حـال مخموران         گنــــــاه بیــخودی خود صیـــقلِ آثام می گردد

اگرچه خویشتن بینان به هـــرجا محفل آرایند        چه باک ازقول بدگوگرچه خون آشام می گردد

مگردان روازین درگـــه اگرعقل و خـردداری        کزین ره هـــــرکه برگرددیقین نا کام می گردد

بیـا درمحفل رندان د می بنشین تماشـــــا کن         چوپروانه پریرویان بگـــــرد جـــــام می گردد

دران مطبخ هـزاران خام شد پخته دریغ ایدل

زخود کامی خود جا نی هنـوزم خا م می گردد

عـــــــزیزان پیشـــۀ خوبان همـــــه نازوادا با شـد         چو می بینم درین سودا هزاران مبتلا باشد

تبسم می کنــــــد گویا شــــــــکرریزد زلبــــها یش         به غماز نگاهش جــــان ستا ند دلربا باشد

چوآیی در حــــــــریم عشق قـــــدم بگـــــذارآهسته         که دامان حـریمش برترازعرش اعلا باشد

به گام اولین دیدم هــــــــــزاران عقبه در راه است        ولی پایان این منـــزل همه رنج و عنا باشد

به خوبان عشق می ورزی طمع ازلطف شان بردار       چو بینی شیوۀ خوبا ن همه جوروجفا باشد

دلاشــرح جما ل شــــــا ن بدفتر هـــــــا نمی گنــجد        ریس خوبرویان حضرت خیـــــرالورا باشد

اگربامن نمی ســــــــازد نگنــــجد اعتــــراض آنجا        هـــــــزاران دل گرفتــــارهمان دام بلا باشد

نه تنـــــــــها جا نی افتــــــاده بدام زلف پیـــچا نش

ازانکه منـــــــــزل وجـــــا یش به اوج کبــریا باشد

هرکه را شهمارعشق اندر وجودش دردمید         نیش زهـــرآلوداوبررشتۀ جا نش خلیــــد

همچوصنعان باهمـــه زهدوریاضـــا ت کثیر        عشق ترســا دخترش با حلقۀ رندان کشید

عشوۀ لیــــلا چه شوری بردل مجنون فگند         رشتۀ الفت ازان از خویش و بیگانه برید

آن تبسم هــــای شــیرین دل ربودازکوهکن         تاکــــه برق تیشه اش دودازدل خاراکشید

ازفــــروغ حسن آن غارت گری جان جهان         صبرازدل خواب ازچشم گرفتــــاران پرید

زخـــــم اونا سورگردد کی شود درمان پذیر         حیف نبودکشتۀ یاراست می با شد شـهید

آهوی چشمش که باشد شیر افگن درجهان         بنگرآن نرگس مستش جملۀ صفهـــادرید

صدهـــــــــزاران باامیـــد وصل آن نازکبـــد ن      زهدوهم تقواشکسته آرزو بس ناپدید

هــــــــرکـــــه راباشـــیوه وباعشـوه نــا زوادا      با کمنـــــد گیسوا ندردام زلفش آورید

پا کبــــا زان جام می نوشـــید ندازمینای عشق

خشک لب افتــاده جانی تا که جان برلب رسید

آه یارب چـــه کنـــم میــــــل بمن یارنکرد         چــــــارۀ کــارمن خســـتۀ افــــگارنکرد

آن مســــیحا دمِ فــرخنــــــده پیی خضرلقا          مرهمی جان حـــــــزین ود ل بیمارنکرد

دل به امیـــــــد نگا هی نگران است ولی          نگهی لطف به این دل شــــــدۀ زارنکرد

نه رهی وصل بود نه غم هجـــــران پیدا         تابکی زین دورهـــــم بخت پد یدارنکرد

هـــــــرکه ازخاک درش نقد نیاوردبکف         خوش موافق بمن طـــــــــا لع ادبارنکرد

پیشۀ لا لـــه رخــان نازوغرورست مگر         این نزاکت کـــــــه بمن کرددیگربارنکرد

دل گرفتــــــــارغمش بود روان تاراجش         گرچه رحمی بمن آن شوخ ستمگارنکرد

چون سلیمان نظری لطف بموران فگنی         هیـــچ منــعم زگــــــدایان درش عارنکرد

جا نی ازحســـرت لعـــل لبش خونین دل

یک شـــکرخنده ازان لعل شکربارنکرد

مخـورغصـــه بودروزیکـه دولت درکنــــــارآید         خـــزان روزی شودیکسو وایام بهــارآید

زیکسوســـــرووگل دررقص بلبــــل درنواگردد        زیکسوســــــاقیان سیم ســـاق گلعــذارآید

زیکسوجام می درجوش ومطرب چنگ بنوازد        زیکسوهاوهوی قمریان جـان نثــــــار آید

زیکسولا لـــــه وگل رازسنبل ســـا یبا ن گردد        زیک جـانب شمیم نا فـــۀ مشک تتــارآید

چو باغبـــان بر اندازدخس وخاشاک این گشن         نهــا ل بخت امیــــــد جهــان یکسرببارآید

گلســـــتان جهان راسلطه نارسموم برخـــاست         طـلـوع کوکب اقبــــــال این مرزو دیا رآید

چوزاغ دون به منقارخیانت  گلســــتانهاخست          پی ترمیــم این بقعـه چومعماران  بکارآید

اگرطـــاق رواق خاینـــــان ســــــربرفلک آرد          زیمن همت مردان بخـــــا ک رهگـــذارآید

حصــــارش گربکیوان دررســـدآن قلعۀ کسرا           بفروزی و نصرت چون علی باذوالفقارآید

بتایید الهی جانیــــــاامید میدارم

امیر دین پناه نامدارتاجــــدارآید

ایدل نفسی چنــــــد کــه عمــــرت بسرآید        روح وروان ازکــا لبـــــــد تن بد رآید

عمـــری کــه بغفلت گــذ ردهیـــــچ نیرزد       اطلس کــــه شود کهنه وراکس نستاید

این خانه دودرچورباطست که هـــــرکس        ازبا ب درآیـــدوزدگـــــرجــــــــا برآید

تحقیق نماعــــا قبت این بیت العجــــا یب        ما ننـــــد ســــــرابست تراآب نمـــا ید

صدغول فریبــنده دراین منزل وراه است        یک رهبــــــرمشفق دراین راه ببـا ید

هــرکس که وراخضرنبی یاروند یم است        ازرهـــــــــزنان دردلش اندوه نیــا ید

ازخــــدمت مردان نســزد روی بتــــا بی         کزهمت مردان گــــــرۀ کـــارکشـــاید

چون مرد خــــداجالس حق است همیشه         بــااوبنــشین تابـــد لت نورفـــــــزاید

یک لحظــــه تـراصحبـت آن یـارمـوافـق         ادناس طبیعت همـــه ازســـینه رباید

روزان و شبان اشک فـــــروریـزد بدامان         یکقطره ازآن رنگ معــا صی بزداید

جـــا نی بطلب کوش که آن شــاهــدرعنا

شــــــا ید زســـــراپردۀ جـان رخ بنما ید

ازفــــــراق د لبـری جان وتنـــــم افگار شد         دل درون ســــینه ام ازدردو غم بیمار شد

بلبــــلان بهــــــــرتماشای گل رخســـــار او        درفغــان و نا لـــه و شیون دران گلزارشد

عروة الوثقی همان جـام جهان بینست بس         مژدۀ لا تقنـــطواازجـــــا نب غفــــــا رشد

کاروان رفتـــند زیشــــــان نیست آثارپد ید         بی رفیق و توشه ایدل این سفر دشوارشد

دامن شـــــاهان مده ازکف بودحبـل المتین         هرکه این دولت بدست آورد برخوردارشد

خیز تا ازدرگهش نقد بجان حا صــــل کنیم         آســـــتان بارگـــــاهش منــــبع ا نـوار شد

با امیــــــدآنکــه ســـــا زدالتفا تی از کرم        چونکه دریا د وصــا لش دیده ها خونبارشد

تا به آن زلف دوتا شدجلوه گر اندر چمن        طـــــــرّۀ شـــبرنگ اوچون حلقـــۀ زنار شد

گربود راه وصـــــال دوست بر ما نا پدید         رهنمـای وصـــــــل او آن نافــــۀ تا تار شد

رخ نتــــا بم ازحریمش تابودنقـــــد روان        زانکه محـــــــــراب اجابت آن درودیوارشد

بلبـــــل مسکین جـــداازبوستان اندرقفس       همنــشین زاغ شـــوم زشت بـد کـــــردارشد

دست همت برگشــــا بهـــــرنجات این گدا       زین تسلط وارهــــــان کزجـــا نب اغیـارشد

شـکرلله جا نیــــا فــــــردا دران روزحشر

دست گیرمجرمان چون احمد مختــــارشد

ببـین ایـد ل بگوشـــــم آ ه آ تشــــبا ر می آ ید         ز اوضاع فلک هــــــــر دم عجایب کار می آید

منه دل اندرین عا لم که بنیا د ش فنــــا با شد         زمان انـد کی ســـــــا زد بسی دشـوار می آ ید

به لـذت ها ی شهوانی دمی مسرورمی سا زد         به صـــــد عشوه گری آن ظا لم غـدار می آ ید

تو پنداری بکف جـــــام فرح بخش روان دارد         نمـــــــاید انگبین امـا چوزهـــــــر مار می آید

به این کودک فریبی همچو ماد ردربغــل گیرد         به پستان دغل همچون سگی خونخوارمی آید

شود دست امل کوتــــه ازین کون وفسـاد آخر         گـهی اقبـــــا ل بنــما ید گـــهی ادبــا ر می آید

جوانی راغنیمت دان بکن کاری کــــه کار آید         بهاران را خـــــــزان از گـــردش دوار می آید

بکن اند یشــه کان روزی زبانت لال می گردد         بسی شورو فغـان از خویش واز اغیار می آید

زمرگ دوســتان جانی عجب عبرت نمیگیری

کــه روزی نــوبت مرگ تو هم نا چار می آید

هرکه اوبی همدم وبی یار در بستان شود        گربود فــــــردوس رضوان آتش سوزان شود

از نگاه یک نفس جا نهـــــا ببا لددر بدن         لاله ها روید چنان رشک گل و ریحـــان شود

گر نسیم جذبۀ شوق توبر جـا نهــــا وزد         مرغ روح عاشــــقان بر لامـــکان پران شود

زانفعال آن لب لعـــــل روان بخش نگــار         طوطی شــکر شکن سرگشته وحیــران شود

بر سر بازار خوبی بی حجــاب آید برون         نا زنینان جهـــان بی صبر وبی ســامان شود

ناوک مژگان اوبا هــــــر دلی جـاگیر شد         همچوبسمل درمیان خاک وخون غلطان شود

گر زرخ پرده کشاید بلبل اندربوســـــتان          با دل پرحســــرت اندر شورو در افغان شود

با تماشای چمن گر بگـــذ رد آن سـیمتن         سرو در رقص آیدو گل غنچه هـا خندان شود

جا نیـــا ازانقلاب گردش دوران منــــا ل

آنچه قسّـام ازل کرده ،نخسـتین آن شود

گرآن ترک پری چهـــره نقاب ازرخ براندازد          دل عشـــــــاق راچون عوداندرمجمــــراندازد

بمفتـــــاح محبت قفـــل باب عشق بکشـــا ید          بدام زلف پیچـــانش هـــــــــزاران رادراندازد

چومهــــــــرازنافه برگیردمعطـــرمیشودعالم          جهــــا ن رادرمشام آنگه نسـیم ازعنبراندازد

اگرچهـــــــره برافــــرازدبقدررفعت وجا یش          فلک بهرشرف چون سایه درپایش سراندازد

بآن نازوادا دلبـــــــربرد دل رایگـــــان ازمن          کلاه د لبـــــری برســــــرقبـــــــااندربراندازد

همه خلق جهان یکسرشوندمفتون وشـیدایش          اگــــرآن ماه کنعــــا نی رخ ازپرده براندازد

بهرمنزل که آن جانان قـدم تشریف فـرماشد           بپـــــــای قامت سروش صنوبرسـردراندازد

بهنـــــگام تبسم آن مهی شــــیرین لقای من          ازآن لبهای شیرینش بجـــــا نهااخـگراندازد

دل ودین رابیـک نیم نگه آن شـوخ بی پروا           بعشوه می بردآنگـــه چومی درساغراندازد

به تیــــــرناوک نازش بدان چشــم وبآن ابرو         هـــــــزاران عاشق ومعشوق راازپادراندازد

زهی قـــــــدبلنــــــد اولطافت هــــای نوبرنو           بهـــــرلحظه بهــردم شیوه های دیگراندازد

منـــــم حیـــران آن حسن وجمال دلفـریب او          فغان و نا له درجا نهـــا بت سمین براندازد

زتاب زلف وگیسویش جگرخون نافۀ چین را          زخجلت خوی مشکینش   بپــای دلبراندازد

اگــربرقع براندازدازان زخســــــارمینارنگ            بعـــا لم شوروغوغای چوشورمحشراندازد

چه جــای آنکه جانی دل بردجان راخطرباشد

اگرآن قـــــد رعنـــــــارابجـــلوه گه براندازد

بشـــــــارت بادای یاران که آن د لــــدارمی آید          بصــــــدنازوادادرجـــــا نب کهســــارمی آید

برادرهابه هـــرگوشه مجا لس هــــا بیـــارایید           نگارمهوش شــــــوخی پریرخســــارمی آید

خــــــریداران زهرجانب بکفهانقـــدجان دارند            توگـویی مـــاه کنعـــان است دربازارمی آید

برادرخا نــۀ دل رازغیــردوست خـــــا لی کن            که دربزم حریفان صــــــاحب اسـرارمی آید

بغیرازمردم چشـــمم بهــــــــرجـــاکونهـد پارا            بچشم عاشق این معـنی بسی د شوارمی آید

طبیب رنج ناسوراست آن دلــــدارشـــــیرینم             پی احیای د لهـــــــا چون مسیحاوارمی آید

بگردعارض ماهش گل وریحان کشیده صف             که فـــــــریادوفغـــــا ن ازبلبلان زارمی آید

ندارددیدۀ خفــــا ش تاب چشــــمۀ خورشــید            بچشـــمم لمعـــۀ نوریست ازقیصـــارمی آید

سر خودرافدای خـا ک راه دوست کن جا نی

کــه ازخــــا ک رهش بوی گل وگلزارمی آید

بحمدالله عــــزیزان وه چه خــــــرم روزگارآمد         درین عهـدخزان یاران گل ونسرین بکارآمد

بقــــــد ســـــروبرخ چون گل بگردگل بودسنبل        ببـزم عنــــــد لیــــبا ن حـــــزین دل فگارآمد

بهـــــــرمنزل قدم بنهـــــــادآن یارپریرخســـــار        زد لهــــــای حریفان نا لــه های سوگوارآمد

چوبلبل درهوای مقدم آن گلبــــــد ن هـــــــرجا         بسی خلقــــا ن زهرجانب براهش انتظارآمد

انس ومونس جا نهـــــاطبیب د ردمنــدان است         برای مرهـــــم دلهـــــــا بملک کوهسـارآمد

خوش آمددروثاق ماغریبـــــان شــــــــهریارما         نثــــــارش نقــــدجان باداکه شاه باوقارآمد

طواف عارضش خوشترزحج وعمره برعاشق

بشـــــــارت بادای جـا نی که یارگلعـــــــذارآمد

خوشاایدل که یارآمد خوش آمد          امیــــرتاجـــــــــدارآمد خوش آمد

بود گـلــــدســـتۀ ازباغ رضوان          درین ملـــک ودیارآمد خوش آمد

بود خـــا ک رهش کحل بصرها          شهی عالی تبـــــارآمد خوش آمد

جهـــــان ازفیض اومعمورگشته         بملک کوهســـــــارآمد خوش آمد

دولعـــــــــل درفشـــان اندرتکلم         چــــودُ رآبـــدارآمــــد خــوش آمد

قــــــدم بنهـــــــــاداندرمحفل ما          بدل صـبروقــــــرارآمد خوش آمد

بکن شـــــکر خـداای جانی زار

که یارگلعــــــذ ارآمد خوش آمد

خوشــبا ش دلابا نغمـــه وســــــا زآمد          آن یا رســــــفرکرده ازراه حجــــازآمد

ازهجرگل رویش خون شد جگرم ازغم          وزپرتوی رخسارش جانهــــابگدازآمد

 منصوربسی هـرجا آویز سری داراست          کان دلبــــرمهــــرویان بازلف درازآمد

فــریاد بسی کردم ازفرقت هجــــــرانش         امـروزمگــریارم باغمـــــــــزه ونازآمد

محمودصفت ایـد ل کن وردزبان نامش          کان شـاه پریرویان خوشــــترزایازآمد

بنشین برسرراهش ازبهــــرقدم بوسی          آن یارپری چهــــره چون سروبنازآمد

امروزبماعیـداست یا جشن شهنشاهی           طوبی لی وللجیران کان محرم رازآمد

باهرقد می آن شاه سازیم وفداجان را           کان جانِ زتن رفته، الحمــد که بازآمد

ازنوررخت ای مه کن خانۀ دل روشن

ایدوست مگرجـــانی ازبهـــــرنیازآمد

مؤنس قلب حــزین حـــا جی بهــاوالدین بود        مقصد دنیـــــا ودین حا جی بها والدین بود

بر سریر فقــــر بنشـسته چو شـــــاه نقشبند         صـاحب تاج ونگین حا جی بها والدین بود

مطلـــع نورهـــــــدایت منـــــبع لطف وعـطا         فیض بخش عا لمین حاجی بها والدین بود

مقتــــدای اهل عرفان پیـشوای ســــــا لکان         نا یب شـــــرع مبین حا جی بهاوالدین بود

در میــــا ن عـــا رفان دارد نشــان سروری         بهتــرین وبر گــزین حا جی بهاوالدین بود

خـــــاکـدان بار گاهش ســـــرمــۀ چشم همه         خـلق را حبل المتین حا جی بها والدین بود

قطع شدامید من ازخویش وازاعمال خویش         دســــــتگیر یوم دین حا جی بهاوالدین بود

ما در گیــتی نزاده همچـو او شـــیرین نژاد         هـــم ریس العــارفین حا جی بها والدین بود

جــــام وحدت بر کف او از کرم بنـهاده حق         زیـنــت روی زمـیـن حــا جی بهاوالدین بود

بود فرزند رشید غوث محمــــد شــــاه دین         مرپدر را جــــا نشین حا جی بها والدین بود

 کلب گرکین درش شـــــد جانی زاروحزین

 مظهــــــرنورویقین حاجی بها والدین بود

عــــزیزان قطب دورانم کجـــا شد         ریس نقشــــــــــبندانم کجاشد

بزودی همچـوبرق آســـــــــما نی         امیـــر کل خلقـــــــا نم کجاشد

مریضی هــــا بما چون رو نموده         دوایی دردپنـــــــها نم کجاشد

گلســـــتان جهـــــا ن پژمرده آسا          ســـحاب غیث ریزانم کجاشد

که یعنی حضرت شاه غوث محمد          شفای رنج وعصیانم کجاشد

بســـــان بلبــــلان باصــــــد فغانم          گلی ازباغ رضـــوانم کجاشد

که جــــا نی حـزین پیوسته هردم

فغــــا ن دارد که جا نا نم کجـاشد

ای شـــــاه جهـــــا ن ملــک ازآن توبا شد            فردوس برین نعمت ازخوان توبا شد

ازتاب جهــــــنم نبوده بیــــــم وهــراسی            آن راکه سگ درگهی خاصان توبا شد

زان حسن توتابان شده آن طلعت یوسف            صــــد یعقوب اسرایلی گریان توبا شد

موسی بسرِطـوراگـــرچنــــــد قــــــدم زد            بارفــرف ومعـــراج توحیران توبا شد

عیسی بسرچــــــــــرخ چهــارم چوبرآمد            تاهست زجان نعت وثناخوان توبا شد

عمرم شــــد وخویی بدم ازسرنه بد رشد            چشم کرم ازجـــــــادۀ احسان توبا شد

زین بارگنـــــاه پشت دوتاحا ل خـــــرابم

جــــا نی حـــزین طا لب وجویان توبا شد

مخورغصه بود روزی که آن فـــریادرس آید           پی احیـــای د لهاآن مسیح خوش نفس آید

نســــیم آید نقا ب ازچهـــــــرۀ مقصودبردارد           بتن روح وروان گویا چوبلبــــل درقفس آید

نگاه لطف مهـــــرویان چومقناطس می با شد           چه غم گرکهــــربای راغبارخـــاروخس آید

بمعنی همچوعنقای است پیـــــــداآشـــیا ن او           زکوه خرده بینان چون طنین هـــرمگس آید

چوبرق آمدبزودی رفت ســــیرش ند ید م من           خـــــداونداتوآن میـــکن، بزودی بازپس آید

زکوران ضعیف بـــینوا چون روی گـــــردانی           بودروزی عتــاب ایزد ت همچون عبس آید

نمی آیی نمی پرسی که جا نی چیست احوالت

زصحـــــــرای اجل پیوسته فـــــریادجرس آید

خوش آنکس را بوصل د لربای دســــــترس با شــد         ویاباچـــــاکران بارگاهش هــــم نفس با شد

بوصفش چون ســــــرایم کاین زبا نم لا ل می گردد          خـردتـنـبیه می سازدترااین نکته بس با شد

نه تنــــــــهامن گرفتــــــــارگل روی نگــــــا رینـــم          خریداران زهـــــرجانب ورابسیارکس با شد

عجب کاین خرده بینان خودبچشم خویش می بینند          که هرجاشربت شیرین بودآنجامگس  با شد

طفیــــــل آنقدربیـــــنم به گـــــرد خوان یغمـــــایش          زانعــــام فـــراوانش جهــــان ملتمس با شد

دلاازخوان وصلش توشــــۀ راه ســــــفربســـــتان           توغافل کاروان درراه وفـــریادجرس با شد

توجانی ســـربنه برآســــــتان فیض باراو

ازان نیم نگاۀ ارمغــــــان ماراهوس با شد

زبانهادرنمی گنجدهــــــزارش گرهنــربا شد          مدادولوح تحـــــریرش فضـای بحـروبربا شد

قدش راسرومی گویندکجاسروآن شـرف دارد          الف راراســـــتی زان قـــــدوبالایش اثربا شد

بهــــرجاشرح دادی من ازان جاه وجمـال او          چوطوطی درکلا مم گرازآن لبها شـــکربا شد

بیــــــادعارض ماهش خیــال خام می بنــدم           بکویش کی من دل خســـته راراه گـــذربا شد

زبا نش راثنـــــا گویم کــه ریزد دریکتـا یی           دهـــــا نش نقطــۀ پرکارتقـــــــدیرقــــدربا شد

زمرگ خودنیـند یشم به تیغم ســــربینــدازد           ز بیــم هجــــرنالا نم کـــه نارپرشـــــرربا شد

میسرگرشودخواهم سـگش راطوق برگردن           ازانکه آن سگی کویش زشیران خوبتـربا شد

تماماًربع مسکون راببخشـند فی المثل ایدل            چه حاصل بعدمرد ن درلحـــدخاکت بسربا شد

ترااین بود دنیـــاچنــــــد روزی بیشـترنبود            که فــردامی برند ت منــزلت جـــای دگربا شد

بمرّات رخ ســـا قی عیان بنــگرکـه دریابی            خلاف مهـــرمهرویان همه کارت هــــدربا شد

نکردی شــــکرایام وصــــال جـــا نفزای او            سزا ی ناســپاسان خودهمین خون جگربا شد

نکشتی جانیـــــا تخــمی کــــه تافرداببارآید

امید دارم شفاعت خواه من خیرالبشربا شد

چوسروسرفرازد قد نهــــــــــــــا ل دلبر         دل می بردبغارت ،چشــم غــــــزال دلبر

مژگان خون فشانش باقصـدجان عاشق         گرجــا ن همی ســـتا ند باداحـــــلال دلبر

قوســـین ابروانش دوماه نوســـــراسـر         وه وه چه خوش نمایدآن دو هـــلال دلبر

بانازوغمــزه آیـدبرقع زرخ گشـــــــا ید         ازدورخوش نمـا ید حسن وجمــــا ل دلبر

باچین زلف وگیسومرغ دلــــم فگنــــده          داغـــــم بدل نهــــــاده آن خط وخال دلبر

ازجوی باروصلش یکجــرعــــۀ بنوشم          جـــــاوید عمـربخشـــــد جـــام زلا ل دلبر

ازجاه ملک عا لم باعیش ونوش هردم          ازهـــــــرچه خوشترآید یکدم وصا ل دلبر

جان راحیا ت بخشدآن لعـــل درفشانش         برحسن خط کشیده خوی وخصــــــال دلبر

جا نی حــزین ودلریش درکنج نامرادی

خونین جــگرنشسته اندرخیـــــا ل دلبر

جمـــــــا ل خود نمـــاای ماه انور          نگارمهوشی ســــــروسمن بر

اگــــــرچـــــه لا یق د ید ن ندارم           بعین مرحمت سـویم توبنــــگر

من سرگشته ســــــــاما نی ندارم           ولی دارم امیــــد ازتوســـراسر

لسانت چون قـــلم درامررحـما ن           ولــی الله یاســـــــلطان رهبـــر

یگا نه درجهــــــان فــــرد زما نه           حمایت ازتوخوا هــم تابمحشر

اگـــرازخـــدمتــت دوروبعـیــــد م            جـبیـنت رابــدل دارم مصــــور

یتیــــــمان را انس ود لنــــــوازی          عمارت میـــــکنی دلهاسـراسر

بحمـــــدالله که دارم چون توشاهی          درین محنت سرابا شی تویاور

اگـــــرخوا نی مراازچــــــا کــرانت          لب ازخنــده ندارم تابه محشر

حبیـب خـــــا ص د رگـــــاه الــــهی          قوام خــــلق شــاه مهــرگستر

صـــــــــدورطا لبـــــــان ازبرکت تو         الی الآبا د مـی گـــرددمنـــور

حسودت ســــــــرنــگون باداهمیشه         بخا ک خون فتــاده بادیکـسر

برافـــــروزآن رخ گلـــگون خـود را         کــه دارد آرزوجــا نی مضطر

اگرخواهی کـــــه یا بـی نام جـا نا ن         به اول حرف هرمصراع بنگر

که نامش همچوجان درتن نها نست         چوبودربرگ گل کــردم مستّر

مشـــــا م کا ن بودخـــا لی زاخـلا ط         بیــــا بد بوی آن گل غنچه تر

وگـرنه نافـــــه ســــــا ن درناف آهو

بمــــا ند یا چـوگــل درغنـــــچه اند ر

غــــــم لــیلافگارم کردآخــــــر             چومجنون بیـقرارم کردآخــر

دلم بگرفــت خــویی وحشیانه              زخـــلقان برکنارم کـــردآخـر

نخواهــــم زیستن اندرعمارت              بویرانه فـــرارم کـــردآخــــر

مراازخـــویش و بــیگانه بریده             مقیـــم کوهسارم کـــردآخــــر

تعلق پای بنـد جـــــان من شـــد             دوصـد رخنه بکارم کردآخـــر

من ازجـــورزمانه چـون ننالـــم            زخــود بی اختیارم کـــردآخـــر

چـــراجانی شکایـــت ازکی داری

نکـــوکـــردآنچه یارم کـــردآخـــر

نگـــــــاردلـــــــــربایاروفـــــادار       پریـرودلــبرشـــوخ جفـــاکـــا ر

چـــرابامن ســـــری یاری نداری       مراباد ردوغــم کـــردی گرفتا ر

بسان بادصـــرصـــرازکنــــــارم        شتابان میروی ای لاله رخسا ر

منـــــورکـــن شبستان غــمـم را        بنـورمقـــد مــت ماه ده وچـــا ر

قبای صبر،بلبل می زند خــــا ک        خــرامان بگذری باسوی گلــزار

برای یک نگـاهـت انـتـــظــارم        حجاب ازچهــرۀ گلگـونه بــردار

زبانهــــــالال گــــردد قـمریان را        چوآن لعـــــــل لبش آیدگـــرفتا ر

حیا ت جاویدان بخشــــــدزلالش        فشا ند رشــحه بانقــش د یـوا ر

بگــــوبـاد صـــــباآن نازنـین را       ازین بیشـــم بدام هجــــــرمگزار

که جـا نی غــــریـب بیـــنـوایـت

ببــالــین غــمـت افــتـاده بیـما ر

بکن ترک معــــا صی روبدرگاه خـــــداآور        زتقصیرعمل هــرلحظه عجزوالتجاآور

نشین درگوشۀ تنــها بفکرتوشــــۀ فــــردا         بذکرحسن یکتاچهــــــرۀ دل راضیاآور

برودرمجلس خوبان ادب راپیـشۀ خـودکن         زیمن همت پاکان بجــان نوروصفاآور

بکن دست امل کوته ازاین کون فساد ایدل         بخاطرهرنفس اند یشه خوف ورجاآور

میـــفگن بیضۀ دل رابزیربال هــــــــرمرغی       زهمت درپنـــــــاه ســــایۀ با ل هما آور

بسوی منبع خورشــید روی دل بکن جانی

درین ظلمت سرای دل یکی شــــمع فراآور

خــــــداراای مۀ تا بنده رخســا ر         نقــاب ازچهـــــرۀ گلــگونه بردار

دوزلفت دام جـان عاشقان ا ست          رهی دل می زندآن چشـــم خما ر

ازان شکر بود زهـــــرتوخوشتر          که نوشم ای صنم ازدست اغیا ر

لب لعـــــــلت دوای د ردد لهـــــا           گرفتــــــــارغمت باشـــم سزاوار

برایت صرف کردم گوهــــر عمر          امیــــــــد لطف دارم آخـــــــرکا ر

بتوتفویض کـــــردم دین ودنیــــا           به چنـــــگ حاسد بیـگانه مگذار

بده جــــام کــه باکف داری ازحق          زدایدزنگ د لهـــــــــارابیــــکبا ر

بفضل الله رسیداین مژده درگوش          که آمد شــــــهریارملک قیصـا ر

فـــــریدالعصــروقیـوم زمان است          جنـــــیدالوقت یاســــلطان احـرار

اگــــرچــه روزوشب پامـال نفسم           زشــــــــروی نگهــدارم نگهـدار

زهجـــــرانت بجان کنــدن رسیدم           ازین بیشم بدام هجـــــــــرمگـذار

منـم گم گشـــــتۀ بحـــــــرضلا لت           نجاتم گردهی زین بحـرخونخوار

بحمــــــدالله بـدام زلف جـــــا نا ن           گرفتـــــا رم گرفتـــــارم گرفتـا ر

اگــرجـــــا نی درین سودابمیــــرد

ازین خوشترچه باشد درجهان کار

مســـــلمانان پناه جوییم زدور انقلاب امروز        بسی رو باخــــداآریم شود بل مستجاب امروز

عجب ای مؤمنان امروزچراباهم نمی سازید        خلاف قول حق داریدهمه ازشیخ وشاب امروز

گروهی راببینیدهمچورســـتم خشمگین گویا         بهــــم باجنگ وپیـــــکارندباافراســـیاب امروز

تبـــــاه یکدیگرخواهنــــدهمه ازپیــروازبرنا         خصوصا بشنوم هــــــردم زخلق فاریاب امروز

برادربابرادرهــــــــرزمان با قصد خونریزی         زبیــــــدادی بشد یکسرولایت هـــاخراب امروز

برای منصب سرداری وجـــاه می زنند باهم         ولی یکــتن نخواهدشـــــد ازینهـاکامیاب امروز

نـه د رقول خــــــــداوندونه درامررسول الله         نه درفرمان شـیخین ابن عفــا ن بوتراب امروز

یکی چون زاغ اند رکوچه هامردارمی جوید         یکی ثوب فقیران می د ردهمچون کـلاب امروز

یکی ازضعف هــرجا کوه بکوه اندرپناگاهی         یکی اندرپی اش  پویا بود همچون عقاب امروز

خــــــداوندابفعل ماگنـــهکاران مبین ازلطف         اگرچه ماســـــــزاواریم بصــد قهروعتاب امروز

هرآنچه میکنی یارب نه کس راجای گفتاراست           ظلوم وهم جهولم خوانده ای اند رخطاب امروز

الــــهی ازکــــــرم برمـازروی لطف کن برپا          امـــام عــــــادل عاجــــــزنواازانتـــــخاب امروز

لوای عـــدل وانصاف جهان داری برافـرازد          زیمنش تارهــــا یابیم ازین رنج و عذاب امروز

کنون ای جا نی محزون سرازخواب گران بردار

بشد عمرعزیزت سربسردرخورد وخواب امروز

هـــــرزما نم آرزوی کوه دلدارا ست بس        مقتضای دل همان لعل شــــــکرباراست بس

نقطۀ پرکارباشـــــد درمیـــان ســـــا لکان        خـــــاطرمجموع من آن زلف تاتاراست بس

درمیـــــــــان خوبرویان دل باوبسپرده ام         حاصل هـــــردوجهان آن یارد لداراست بس

جان زارم ایصنم دربوته هجــــران مسوز        کزحـوادث های دوران سوخته ناراست بس

گربمیرم من درین سوداازانم حیف نیست         تــا رزلفــش درکـفـم تـا پـا یۀ داراست بس

ای صنم بهــــــــــرخـــداکن التفاتی ازکرم        یک اشارت مرمرازان چشــم خماراست بس

گـرمراخوا نی زجمع چـــــاکران د رگهت        بعد ازآن کردن جدای ازتود شواراست بس

لایـق دیـدن نـــدارم بــارخ زیبــــــــای تو        دیدۀ ماراشرف زان خـــاک درباراست بس

من کنون کمترشمردم ســرزخاک درگهت       خاک بودن بردرت خوشترزهرکاراست بس

میـــــرود جـــــا نی ندارد دست آویزدیگر

ارمغان من همان لؤلؤی شـهواراست بس

منم حیران آن حسن وجما لش       زقدرت آفــــــــــریده ذوالجلا لش

چوگل ازغنچه سربیرون نموده      زلطف خویش کـــرده بی مثا لش

همـــا ن قــد بلندی جویبــــاری       بـه آب لطف پــرورده نهــــا لش

بآن چشـــم وبدان ابروومژگان       اگـــردل مــی بـــرد باداحــــلا لش

خــــــداوندا زآفت هـای دوران       نگــاهـش داربااصــــحا ب وآ لش

برخ تابنده چون خورشــیدانور       بفــــــرق بـینوایان ماه وســا لش

هرآنکس جـرعۀ نوشدزجامش       حیـــا ت جاویدان بخشــد زلا لش

خــــــداونـــدامیــسرکن بـزودی       که نوشم جـرعه ازجام وصا لش

الـــهی فیــض اوپاینــــــده بادا        مبــــــاداکـــم زمهجوران نوا لش

الهی آن همـه نامهــــــربان را

بجـانی مهـــربان کن لایزا لش

قاصدآمدآنکــــه بام دوست بوده منظرش        من گرفتـــم دست اوآنگه نشـستم دربرش

یارچابک ســـــیرمن دربال عنـــقامی پرد       عا لم کون ومکان چون نقطه درزیرسرش

این چه استغناست یارب آن پریرخسا ررا       دل نمی سوزددرین سرگشتــگان کشورش

من ندارم قوت وبازوی این نفس حـــزین       تابپایش ســــرنهم وانگه شوم خـاک درش

کاش درنارغمش این چشم جـانم سوختی       تا نسیمش وانمودی عاقبت خــــا کسـترش

آن زمان بیندکه چون خا کسترم رفته بباد      دل بســوزدبامـنش وانگـــــاه گــرددباورش

جا نیـــــابرخیزاکنون خاک آن درگاه باش

زرشودگرافگنـــــدخاک ســــــا یدبرسرش

مرایـارب بروی مصـــطـفا بخش          بروی چهــــــــاریارباصفا بخش

اگرچه غـــــــرق دربحـــــرگناهم          گنــــــاه من تویارب الورا بخش

تویی مقصودمن خواهـم رضایت          محبت معرفت ای ذوالعطا بخش

بحـــق ســــــــــرور پیغمبـــرانت           بروی آل واصحابش  مرا بخش

منــم ســـــــردفترگم کرده راهان           بفضل خود مرا راه هــــدا بخش

ندارم توشـــۀ راه ســـــفرهیـــچ           من بی توشه را زادالتــقا بخش

رهـــــم دوروبسی تاریک آنجــا           چــــراغ معرفت بامن عطا بخش

ندارم  همرهی جـــزفضل عامت           مرایارب باخـوان صـــــفا بخش

بحـــق آدم ونـــوح وخــلیـــــلـت           به ابراهیــم وآل مجتــــبا بخش

بحــق انبـــــــــیا ومرســــلیــنت           من ســرگشته رایارب لقا بخش

زبدبد ترزســـگ کمترمنــــم من           بدان راهــــــم بروی اتقیا بخش

منـــم جا نی مریض دردعصیان          

طبــیـب من تویی دردم دوابخش

مهـــــروالفت ازمحبـــــان رفت حیف          انبســــا ط ازبیـن یاران رفت حیف

باغ بســـــتان جهــــان شد خواروزار          رونق بــا زارافغـــــــان رفت حیف

خــــــــلق رابــربـود توفـــــــــان بـلا          ازجهان این کشـتیبا نان رفت حیف

گلســــــتان هــا مســکن زاغان شده          عنـــــد لیبان باهــزاران رفت حیف

این همــــــه ازشومی اعمــال ماست          راحت ازیمن بهـــــاران رفت حیف

عمــــــربگذشت ونکرد یم طــــاعتی          سربسرباسهوونســــیان رفت حیف

روزوشب درخواب غفلت صرف شد          نقد وقت من به خسران رفت حیف

این جهــــــــان باقی نمی ماند بکس          حشمت وجاه ســــلیمان رفت حیف

نازنیـــنان جهــــــــان یکســـرهمـــه          رفت آن ســـردارخوبان رفت حیف

وای جـــــا نی درگران خـوابی هنوز

ما نده تنــــها کـــاروانان رفت حیف

ای شــــاه پریرویان دارم هوسـی د ردل         برجســــم فگارمن درد یست بســی مشکل

درمان طبیب آنجـــامرهــــم نشودهـــرگز         تریاک عــــــــراق آنجا چون زهـربودقا تل

این رنج نهـــــــــا نی رادرمـــان نبوداما         کزلعــــــــل نگارینش مقصودشــودحــا صل

امیـــــدوصـــا لم هست ازلطف عمیـم تو         کزهجـــــــرگلِ رویت صـــدرخنه بودد رد ل

دل طالب دیداراست تایارچـه می خواهد          د لـداربود روزی شا ید کنـــــــدم بســـــمل

این جان فگارمن قـــــربان سـگ کویش         بخشای غلط گفتم من خود به سگش تمثیل

صــدبارم اگررانی زان باب کرم ایدوست

دست من ودامانت جــــا نی ودرت منزل

عــــــزیزان بشــــنوید آه وفغــا نم          زجورآن مهی نامهــــــــربا نم

مراازوصـــــــل خود مهجــوردارد          فــــراقش رخنه هاکرده بجا نم

فتــــــا دم دربــلا ومحنـت وغــــــم          زهجــــــردلبری شیرین زبا نم

دل ازمن بردورخ ازمن نهان کرد          به عشوه دلبــــری ابروکما نم

چـــــــرابامن ســــری یاری ندارد          مگربیــهوده پنــــــدارد فغا نم

کم ازســگ بردرشــــــاه جها ندار         فگنـــــده سرچوخاک آسـتا نم

بغمــــــزه غارت جا نهـــــا نموده          خد نگ ناوکش براسـتخوا نم

فــــــریب نرگس چون نیم خوابش

ربوده جا نیـــــــــا تـــا ب وتـوانم

ای بادصبـــــا برگـوباحضـــرت جـا نا نم          ازهجـــــــرگل رویش سرگشته وحیرا نم

یکبــــــارنمی پرسی ازحــال گرفتــــاران         آواره وســــــــــرگردان درکوه وبیـــابا نم

باریست مرابردوش راه ســـفرم درپیش          ازبیم رقیب ایدوست باحـــا ل پریشـــا نم

امیــــــــدوصـــا ل توچنـــــــدان بوددردل         کزمرگ نیندیشم ازهجــــــــرهــــراسا نم

آنراکه دراین عـالم تومونس وغمخواری        آزاده دوران است من نیــــــــزبه ارما نم

ای شــــــاهدرعنــــایی بردارنقــاب ازرخ         روشن شود ازرویت این کلبــــۀ احزا نم

دروقت خزان ای یارکن لطف وقدم بردار        امیــــــد چنــان دارم آیی به شبســـــتا نم

بنــماوگلـی رویت ای مونس دل وجــــان         کز پرتوی رخســـارت آســـان بکندجانم

دست من ودامانت ای ختم همـــه خوبان

جانی زجنــــــایت ها گردیده پیشــــیمانم

ایدل ســــزد که هـــــردم از هجـریارنا لم         ازبخت ناسرانجـــــام دولاب وارنا لم

زان فعل هـاکه کردم شــرمنـده آن چنا نم          بانزددوســتداران همچون هزارنا لم

نه امرحق بجا شــــدعمرم کنون تباه شد         باخــا طرپریشـــان برحــــا ل زارنا لم

ازفعل ناســــزایم ســـــگ رابودزمن عار         با نـزدحــی جبـــــــــارزارونـزارنا لم

یارب ذوالجـــــلا لم خودمطــلع زحـــا لم          بدفعل وبد خصـــــا لم لیل ونهارنا لم

ازکرده ها پشیمان برحال خویش حیران          ازبیم هجـــــرخوبان د یوانه وارنا لم

زین بعد شــــــا ید ایدل درگوشۀ فراغت          دوچشم اشک ریزان برکوهسـارنا لم

هـــردم بصحن کویش درآرزوی رویش           یک شـــمۀ بیـــــا بم ازبوی یارنا لم

قدم زمحنت وغــــــــم وزبارمعصیت خم

جا نی همیشه هـــردم بس سوگوارنا لم

فــــــراقت کـــــرده اید لبــــــرفگارم          مدام اندرپریشـــــا نیست کارم

بگیـــــرد ســـــتم توازروی ترحــــم          زپاافگنـــــده اینـــک روزگارم

فغـــــان کــاین دوردون بـی مــروت          زندهــــردم به پای بخت خارم

زجـوراین حـوادث هــــــــای دوران          بچشم دل رسد هــــردم غبارم

بروب اکنون غبـــــــارازلوح ســینه          مصفا ســـــــازاین جان نزارم

خـــــلاصی ده مراازقیـــــــد هسـتی          براه شـــــــرع گردان استوارم

ازاین دم تـابصحــــــرای قیــــــامت          به توســرمایۀ خود می سپارم

بوقت کنــــد ن این جــــان شـیرین          توخودباشی انیس وغمگسـارم

چه خوش بودی رسیدی درمشامم          شـــمیم زلف عنـــــبربوی یارم

زبــویـــش درلحــــــــدآرام بــودی          شــدی آسوده جانِ بیــــــقرارم

مبـــــــارک نام آن جــا نا نه ام را          نویســـید برســـــــرلوح مزارم

زفیـــض برکـت نام شـــــــریـفـش          شودآســــــان حساب گیرودارم

بودکان نامـــۀ اعمــــــال جـــا نی

بیـــــــا یـد بریمـین، نــه بریسارم

ای پادشـاه خوبان بنــــــگربحــــــا ل زارم          کزفرقت وصا لت هـــــــــرلحظه بیقرارم

ای مهـــــــرعا لم افــروزروزسیاه من بین          بی آفتـــــاب حسنت چون است روزگارم

تاجـــــــا ن زتـن برآیدروازدرت نتـــــــا بم          کزبهــــــــریک نگاهی من چشم انتظارم

باشــد که عارض گل چون آفتـــــا ب خاور         آن گاه وبرفــــــروزدازشوق جان سپارم

باریک ترزمویـیست این رشـــــــتۀ محـبت          یارب مبــــادروزی گــردد گسـسته تارم

درحضـــــرت جنـــابت ســــــربرنمی توانم          ازخجلت کـــــه دارم ازجـــرم بی شمارم

ای قبـــــله گاه عا لم رحـــــم نما بحــــا لم          درکنــــج بینوا یی محـــزون ودل فگارم

هــــرچند نیست لایق باوصـف روی جانان         باخورد خویش امّا این شـــــعرها نگارم

وان شاعران محمودازیمن شان امید است         کزپیـــروان ایشــــــا ن آرندد رشــــمارم

این نکته خود شــــنیدم ازگفت درفشا نش

زان روبه شـــــعرخوانی جانی فتاده کارم

چون رخ نموده بامن آن ترک می فروشم          بایک کرشمه نا گه برداست وعقل وهوشم

تیـــــــرخد نگ نازش جـــــا نم فگارکرده        درآرزوی وصلش هـــــــرلحظه درخروشم

آن د لربای جا نی چون عمرجـــاویدا نی        ازروی مهــــــــــربـا نی زد حـــلقۀ بگوشم

باجـــمع چـــــا کرانش ماراقبــول کـــرده         برمن فریضه باشد با شـــــــکرآن بکوشم

ســــا قی زتاب هجران جانم بلب رســیده        ازجویبـــاروصلش یک  جـــــــرعۀ بنوشم

ای مهـــــروماه پیـــکرای شاه داد گسـتر        دست ترحـــــــــم آخـــرگرخود نهی بدوشم

ازجوردورگـــــــردون جــا نی زپادرآمد

آتش فتـا ده دردل می سوزدآن خموشم

گربتـــــا بد آفتــــــا ب عـارضش درمحــفلم          شـــــمع رافانوس ســـا زدخانۀ آب وگلم

قطـــــــرۀ بی قیمتم دربحــرلطفش مضمحل          آرزواین می رود کزخویش عا لم بگسلم

رنج ناسور است ماراای مسیح اندر وجود          مرهمی نه از کرم برزخــــم نا سور د لم

گر فشـــــا نی گیسوی شبرنگ عطرآمیزرا          آن زمان خوشبو شودکا خ وسـراومنزلم

گر من ازوصلت بدورم تومرانزد یک باش           تومرا باشی نیـــند یشم که دوروواصلم

چارۀ وصـــــــل تو دلبرمن نمی یابم کنون           راه مقصد نا پد ید وورشــکسته محملم

جــــــلوۀ ابروی توباناوک مژگـــان بهـــم

جانی ســــــرگشته راکرده چومرغ بسملم

یــا رب زکـــــرم توای الهــم           بارحمت خویش ده پنـــــــاهم

ای چــــارۀ کاربی پنـــــاها ن          جزلطف تونیست تکیــه گاهم

زآشــوب زمــــا نه ده اما نم           میــــــداربحفظ خود نگــــاهم

بکشـــــای گره زمشــــکلاتم          وزغفـــلت تن کن انتـــــــباهم

از ذ لت نفس ده نجــــــــا تم          بنشـــــان بفـــــــرازعزوجاهم

ازکــرده یی خـویش منـــفعلم           باعجـــــزوقصورخود گواهم

دست من وذ یل رحـــمت تـو          عفوتوتـلف کنــــــد گنــــــاهم

امیــــد کـــــه ازرهی بطا لت          ازلطف کشـــی بشاهــــــراهم

یارب زشـــــفاعت محمــــــد          نا امیــــد مکن بحشـــــرگاهم

جزفضل توچاره ازکه جویم          جزلطف تویاری ازکـه خواهم

امروزعــــــزیزکــردی مارا           فـــــــردا زتوبرمزیــد خواهم

زان روکه کریم وبی نیازی

من جانی فقیــــروروسیاهم

منم آن چاکردیرینه ای جانان همی گویم         به غیرازحب توهرچیز زلوح سینه می شویم

اگرفرسوده گردداستخوان اند روجودمن         بجــــــزآن درگهی عـــا لی دردیگرنمی جویم

اگرصـــد ره براندازدمراآن عاکف کویت         اگرزان دربتابم ســــــربکن آنگه ســیه رویم

بوددست امیـــــــد من بدامان تمنـــــا یت         بگیـــر دست مرا ازلطف خودای یا ردلجویم

بدل مهرو وفای تونهــان باشد زاغیارت         وگرچـــه گــردش دورزمان بگسست نیرویم

شـــکنج طرۀ مویت دوماه  نودوابرویت         نگـــــاه چشم جـــادویت دلم برد ای پریرویم

تماشای جمال توکمـال دین وایمان است          نقاب ازرخ براندازونگـــه ازلطف کن سویم

منم سرگشته وحیران ندارم هیچ سامانی          فــروما ند است وپادرگل نمانده زوروبازویم

فغــا نم درگه وبیگاه رســدبا گنبد خضـرا

زبارمعصیت جانی شکسته پشت وپهلویم

شنیدم نا گهی کان شــــهریارم          گــــذارداندرین ملک ودیارم

چومجنون باهوای روی لیـــلا          شده عمربراهش انتـــــظارم

بجای سرمه خــاک پای جانان          نهم بااین دوچشم اشــکبارم

مســـیح الله صـــفت آید بسویم         طبیب رنج هــــای ناشـــمارم

بوصل خودبکن شــادم نگـــارا         زهجــــرانت بسی زارونزارم

زگلـــــزاررخت من دورمــا ندم        گلستان جهـان باشد چوخا رم

زهجران زخم هاباســینه خوردم        بیـــا ای مونس شــــــبهای تارم

دوابخش دل هــــــــرد ردمنــدی        بنه مرهــــــم باین جـــان فگارم

زحق وصل تراخواهانم ایدوست        ازین دم تاابــد ای گلعـــــــــذارم

بهـــــرجا پا نهی ای راحت جان        همی خواهم که روی خودگزارم

اگـــــروصلت بمن گـــردد میسر        خوشاکاین جان شیرین راسپارم

دمی وصـــــــل توای جانانۀ من        بودخوشــــــترزباغ لا لـــه زارم

همـــیشه آرزوی وصــــــل دارم        بفضـــــــل لطف توپرورد گــارم

شــفایابد دل مجـــــــروح جا نی

زشربت خــــــــا نۀ وصل نگارم

گلــی یا گلبــــنی یا ســــــــــروآزاد ی نمیدانم        صنوبر قامت ویا نخل شمشادی نمیدانم

تویوسف زاده ای جا ناویا خود یوسف ثا نی        تویی لیــــلا ویاشیرین وفرهادی نمیدانم

زنســـــل آد می یاحــورالعین بـاغ رضــوا نی        ملا یک خلقـتی یا خود پریزادی نمیدانم

دلم بردی شــــهیدم کـــرده ای با تیـغ ابرویت        توآهوی غـــــزالی یاکـه صیادی نمیدانم

جنون رخت خردبربست عزم کوه وصحراکرد        شـرابم یاکه افیون تاچه ام دادی نمیدانم

بـدل گفـــتم زمـــام اختــــیا رازکف مده آخــــر        بدام عنبرین زلف کــــه افتـادی نمیدانم

چود ردام اوفتـــــادی صبرمفتـــاح الفرج آمـد

بگوجــــــا نی زجورکــه بفـــــــریـادی نمیدانم

تاچند نا لم چون جرس ازغم بفریادای صنم        هرلحظه هــــردم هرنفس ازهجــرتودادای صنم

نیروی مردان کم شــده سورهمه ما تم شده        ســــروصنوبرخم شده هم نخل شمشاد ای صنم

نقدازکفم بیرون شـــده درد غمم افزون شده        این قــامت موزون شـــــده ازپادرافتاد ای صنم

اید لبـرگل پیــــــــرهن بادافـــدایت جان وتن         شکرلب شیرین سخن بین حال فرهاد ای صنم

عمرم بشــــــداندرغمت تاکی ببــینم یکدمت         ســــــازم فدای مقدمت این جان ناشاد ای صنم

نقــدی نیاوردم بکف عمرم بشد اکنون تلف         عـزو وقاروهم شـــــرف رفتست دربادای صنم

جا نی غـــــــریب وبینواافتــــــاده دردام بلا

میکن توازبهـــــــــرخدازین قیدآزادای صنم

پادشــــــــاهـــــا بردرت زاروپریشـــــا ن آمد م           شـرمساروروسیه باجرم وعصیان آمد م

گوهــــــــــرعمرم بغفلت صـــــرف شد بیفاییده           منـفعل ازکرده هــااکنون پشـــیمان آمد م

عمـــــــــرخــود بــربـــا ددادم بــرهـــواوآرزو           ترس ولرزان ازشرورنفس شیطان آمد م

زیربارمعصـیت قـــــدّم خمیــــــده چـون کما ن           باامیــــــداندرپنــــاه بحــــــرغفران آمد م

هــــرطرف از جهل ونا دا نی دویدم وای وای          چون سگ آواره درکوه وبیـــــابان آمد م

نوبهـــــــــا رعمر رابادخـــــــزان پژمرده کرد           رنگ زردوآه ســـــردوچشم گریان آمد م

ازخجا لت ســـــــرفگنــــده ازندامت نیـــــزهم           برامیــــــد رحمتت باآه وافغـــــــان آمد م

توبـه ام ده توبــــه ام بپــــذ یرازلطف عمیــم            گرنیم لایق به امیــــــد فــــــراوان آمد م

من نکــردم هیــــــچ کـــــا ری تا بکارآید مرا           ازعقوبت عاقبت چون بیـــد لرزان آمد م

عمرازپنــجاه گذشت وخوی طفـــــلا نه هنوز            پیرونابالغ کنون افتــــان وخیـزان آمد م

ســــا یلی ازدرگهت دانم یقین بی ریب وشک           ناامیدهـــــــرگزنیـاید پس به ایقان آمد م

ای بســــــا گم کرده ره را فضل تودربرگرفت           گوییا زانهـا یکی من نومســــلمان آمد م

جزدرت هــــــــــرگزپنــاه نیست یارب بنده را          عاجــزودرمانده ومفتون حیـــــران آمد م

ربنا انا ظلمنـــــا نفســـــــــنا یا مســـــــتعا ن           روبه توآورده ام ازخـود گـــریزان آمد م

روی خودرا خود ســـــیاه کردم زفعل ناســزا           موسفیدوروسـیاه اکنون هــراسان آمد م

جرم چندین سا له پیش بحرلطفت چون غبـار          باامیــــد قطره یی زان بحـــرعمّان آمد م

ازخودی بیـــــــزاریم ده باخودت کن آشـــــنا           اســـتعانت خا ص ازتوخواهم الآن آمد م

موسم پیری رســـــــیدعهد جوانی شد هــد ر           بی بروبی مایه باحــــــال پریشـان آمد م

درد می آخــــــــرمرایارب توخودفــریادرس            التـــــجاآورده بادرگــــــاه رحما ن آمد م

قطره یی ازبحــــــــرلطفت شـــامل حال همه

جا نی بیچــــــاره ام مغبون وخسران آمد م

من عاجـــــــزوهـــم گناه کارم         ازکرده یی خویش شرمسارم

روزان وشبا ن به بد فعـــا لی          بگـــذشت وهنوزمی گــذارم

ازکــرده یی خـویش منفعــــلم          ناکــــرده راکرده می شمارم

من غیرگنـاه وروســـــــــیاهی          یکــذ ره بخـودعمـــل ندارم

عمرم به چهــل رســـید اکنون          هــرلحظه به بندپنج وچارم

غا فل زحســـا ب روزفــــــردا          بی فا ییده عمـــرمی گذارم

ســـــرما یۀ عمرشد زدســــتم           اندرپی نفس دون فــــرارم

زان راه مگـــــربـدورمـــا ندم            یارب زکـــــرم براه و آرم

هـــــــرچند منم غریق عصیان           زان بحـــــرکـرم امیدوارم

یارب به جمـــــال پا ک احمــد           آن روزمکن توشــرمسارم

باحـــــرمت جمله آل واصحاب           باعصمت خودنگـــاه دارم

باحــــرمت آن امــــام اعظـــم            کن بارهی اوتواســــتوارم

باحرمت جملـــه مجتـــــهد ین            باجملــــه مشـــا یخ کبارم

من جــــا نی غــــریق سیـیا تم

درمســلک دوســــــتان درآرم

سرووخمیــد ،چون بد ید قد نهـــــا ل د لبرم        آب زدیده می چــــکد پیش جمـــا ل دلبرم

پرده زروی خود گشودطا قت بلبــــلان ربود        دردمرابجان فــــزود آن خط وخــال دلبرم

مهـررخش طلوع نمود گشته منوراین جهان        شـبنم برگ گل بشـــد محوجمــــــال دلبرم

هـــــم زبشـــرند ید کس نه زپری شـنید کس        هست فرشته یاملک خوی وخصال دلبرم

ایکه نداری توخــــردعیب چه جویی ازحسد         بــاداهمـیشه تاابد جــــاه وجـــــلال دلبرم

ناوک نازآن صنم ملــک د لم خـــــــراب کرد         طاقت وصبرمن ربود چشــم غزال دلبرم

جـــا نی زلال خضــــرجو،ازدرآن کــــریم خو

عمــــربقاهمی دهــد جــــــام وصـــــال دلبرم

به خوبان همسری کـــردن خطا بوداست ندانستم         رخ خوبان همــه نوروصــــفا بوداست ندانستم

نشـــین درمحفـــــل خوبان اگــــرداری شعورایدل         کـــه خوبان مظهرصنع خـــدا بوداست ندانستم

جلســهم فلا یشـــــقی حــــد یث جـا ن فــــــزا آمد        غرض آنکه بهــــر دردی دوا بوداست ندانستم

سرم خــــا ک رهی جا نا ن نثــــار مقدمش جا نم         به چشمم خــا ک پایش توتیا بوداست ندانستم

طواف کـوه او خوشــــترزحج عمــــره بر عا شق         تماشــای رخش مروه ،صفا بوداست ندانستم

بقول د لبران آن ضـــرب الجیب همچون ذبیب آمد         جفای او همه لطف و عطا بود است ندانستم

طریق عاشقی این نیست جانی خواب وخورکم کن

کــــه راه عشق همه رنج وعنـــا بوداست ندانستم

عمریست نگارا بخم زلف تو بندم        در مجمر هجران غمت همچو سپند م

زان لعل شــکرریزبگودلبرشیرین        کی می دهی نازکبدنا بوسه یی چند م

روزان وشبانم به تمنـای وصا لت        جزیاد رخت کارجهان یکسو فگنـد م

ازلذت دنیــــا طمـــع جملــه بریدم         والله نگــاراآن لب توست چو قنــد م

این سینه جا نی هدف ناوک نازت

دورازگل رخسار تودر قیـد کمند م

کجا شـــد مرشد پا کیـــــزه دینم         کجا شــــد مونس قلب حــزینم

کجا شد پیشوای خـــــــلق عا لم         نظا م الدین شهی مسند نشینم

دو ابرو قبـــله ومحراب عشا ق         بود او مقصــــــد دنیـــــاودینم

سفرکردومرادل خون شد از غم         زهجـرا ن وصا لش دل غمینم

زدم دست طمـــــع بـر دامــن او         بود سلسـله اش حبـــل المتینم

غم ودردش بدل جا گیر و گشته          نمی گــــرددبیرون تا یوم دینم

بگوعــــــــرض مرابادصبـا زود          به آن ســــردارجمع سا لکینم

به فـــریادم برس یا غوث اعظم          کـــــه من از چا کران کمترینم

بود شــام وصبـــــــا ورد زبا نم          بهــــــا والدین محمد شاه دینم

به بیــــداری نشـد باری بخوابم          نمایان کن رخ ای زهره جبینم

خداراای شـهی ســــلطان طولی

به جـــــا نی رخ نماای نا زنینم

زهجرت ای مهی تابان خـــرابم           بظلمت گاه واندرپیچ وتا بم

ببین ایـد لـــــــرباچشـــــم پرآبم           ببــــا لین غمت دراضطرابم

بجــــــزلعــــل لبت اید لبــــرمن           بدرد خویش درما نی نیــابم

گذرکن سوی من ای یارشیرین           چوفــرهادازفـراقت دل کبابم

بده آخـــــــــر تواید لبـــرنویدم            زباغ وصـــل توکی کام یابم

زاســــــتغناهمان شـاه سمرقند           ولی کرده بسی قهـــروعتابم

بچنــــگال غمت بیچاره جا نی

بسان کبک درچنــــگ عقــابم

عزیزان هرزمان مشتاق یارم           زتا ثیرفــــــراقش بیقــــرارم

زهجــــــراومنم خاطـرپریشان           نه پروایش بودبرحــال زارم

فرســــــــتادم باخوان گـرامی            حدیث فرقت آن گلعـــــــذارم

ندیدم سخت روزی ازجـــدایی           جـــــدایی کردباغمهـــافگارم

جدایی بدتر ازنارجهیـــم است           ربوده طاقت وصبــــروقرارم

جدایی گربچنـــــگ من درافتد           دمارش ازنهــادش می برارم

دعاســــــا زید یاران طــریقت           زیاده تاب هجـــــرانش ندارم

دعایی غایبـــــان مقبول باشد           که تا واصل شوم باآن نگارم

بما لم رخ بخــــا ک آستا نش

درآندم جا نیــــا جان راسپارم

یکــشب بیـــــــا با من ای مــــــه دلا رایم           تا تراشودپیــــدادردوســــوزوغـوغایم

منتـــظردیـــدارم پـــرده ازجبــــــین بـردار           تاکه نورافـــــــزاید د یده های اعمایم

روزوشب درین سوداعمر شد به سریارب          طامع وصـــــــال او با دوصــد تمنا یم

چــاره وصــــــال اوهیـــــــچ من نمی یابم           زانکه من بودحـــــا یل بین ماولیـلایم

ای خـــــــدامنی ازمن ازمیـــــــــا نه بردار          کن بوصل جانانم مست و بی سروپایم

وزســـــگت کمم جــــا نا توبجـای آن دانم           پس مران زدرگاهت تانسازی رسوایم

با کف تهـی جـــــــــا نا با رآنقــــــد ردارم

نزدچون تومحبــــوبی آه تـا چســـــا ن آیم

نســـــیما گو پیــام ازمن به آن د لدار شیرینم          مهی سنگین دل وسیمین عذاروشوخ پرکینم

گذرکن یکشبی ای مه درین ظلمت سرای من          شبســتا نم بکن روشن مهـی با نازو تمکینم

نمی آیی چـــــــراازحال مشتا قان نمی پرسی           قــدم رنجـــــه نما جا نا ببین احوال غمگینم

بزاری کشـــته ای مارابگو جورو جفـا تا کی           مبـــــارک باد بازویت زرحمت سـاز تکفینم

چودورروزبادست تو با شد ســــا قیــــا باری           بکن شــاداب پیمانه به یک دو جام رنگینم

صبـــــا آورده این مژده کـــه آن ماه تمام آمد           ندانم با کــدامین چشـــم روی ماه خود بینم

زغفلت جانیا همچون جمادی بی حس ودانش

نمیـدانی که فرداتودۀ خــــــا ک است با لیــنم

ای صبـــا بگذربه کوی آن صنم          یعنی آن شکر لب سیمین تنم

با امیدوصل رویش هــــــر نفس         قرعه بس نیــک فا لی میزنم

گـروصــــــا لش روی ننماید مرا        شـــــمۀ بویش بود هــم مغتنم

چشم دل کوراست بنما ای طبیب         تو تیـا یی این دوچشم روشنم

ای جما لت آفتـــــــا ب خــاوری         با وجودت کس نگوید من منم

عمرهـــا بگذشت در کا هل تـنی         تا چنین فرسود این جان وتنم

رخ نما زانجا که عــــا لی همتی         تا نماید نور جــــا ن ازروزنم

گرنســـــا زی همتی بر حال من         کـی توانم این بت تن بشـــکنم

حاسد بدخواه وخواهد با فسون         برق عصیـان تا زند در خرمنم

جــــا نی خودرامددگــــاری کنید

پس ندارم با ک از صــد د شمنم

قبــــــــای د لبری هـاراببـــرکن           بسوی عاشــقان باری گــــــذر کن

نمی بینی که دنیا درگـــذاراست           غنیمت دان دمی عــــــزم سفر کن

خـــزان بگرفت نخلســـتان مارا           زهمت ازســـــــــــرنــو پرثمـر کن

زخواب غفلـــتم بیــــــدارگردان           نسیم آســــــا ببـــــا لیــــنم گذر کن

بیفشــــان گیسـوان عنـبرین را           زبویت عا لمی را بهــــــره ور کن

بروقا صـد بگوجـــا نا نه ام را           پیام این است قصــــه مختـصر کن

همه میل دلت برواصلان است           به این مهجوربی سـا مان نظر کن

درین ظلمت سرا ما نده اسیرم           شب تاریک هجران را سحـــر کن

زعناب لب لعــــــل شکر خواه

مذاق جا نی ات راپرشــکرکن

ای مونس جـان دردمندا ن          ای روح وروان مســــتمنـدان

رحم و نمــا بحـــــا ل زارم          کزعمر نما نده ا ست چنـــدان

فـا رغ تومرا زماســــواکن          ازروی کرم بسوی خود خوان

اوقات بخواب خودتلف شد          این دُرگـــران بهـــــا به ارزان

طبـعم ز ملولی سردگرد ید          چون ســــــــردی چلّۀ زمستان

یارب زکـــرم خـــلاصیم ده          ازشـــــرّ بدی نفس و شــیطان

با موی سفیدوروی سیاهم          با حـــــال خـراب وچشم گریان

نی بــرگ توانی زادراهـــم          جـــــزفضل تویارحیم ورحما ن

بادست تهی وســــرفگنـده           آییــــم ولــی چـوبیــــــد لرزان

جا نی به همـــه گناه کاری

مشــتاق لقای وصل جانان

کجـا یی ای گل وگلبــــــا نۀ من         کجا یی مونس جا نا نۀ من

بکن رحــمی انس خــلوتـم شـو         بت مه پیــــــکردردا نۀ من

گـــذ رکن یکشـبی بانازو غمزه          منـورازرخت کن خا نۀ من

زروی مرحـمت ای یارجــــا نی          ببین این کلبـــۀ ویرانۀ من

خـــــراب آباد ما معمور گــردان         زفیض مقدمت جا نا نۀ من

چه باشــد گرشبی رویت نما یی          تمنــــــای دل د یـوا نۀ من

بگستا خی زبان مکشای جا نی

بگوشش کی رســـد افسا نۀ من

الاای شـــــــاهــــــددین پرورمن         نــد یم وهمـدم وتاج سـر من

بیا تابا قدومت جـــــان ســــپارم         نگـــــار گلرخ مـه پیــــکرمن

به چشمان سرمه سازم خاکپایت         شودروشن ازان چشـم ترمن

تویی مقصود من درهـردوعا لم          بودکــــــزنا زآیـــــی دربرمن

تراخواهــــــم تراجـویم همــیشه          به اشعاروغـــزل سردفترمن

زوصـــــــل توبسی دارم تمنــــا          دم مردن بـیــــا یــی دربرمن

زبوی تومشــــــا مم تـازه گردد          بگویم مرحبــــا اید لبـــر من

زیمن مقــد مت جـــا ری زبا نم          شــود محبوب حـــی داورمن

نباشــد جا نی راهیـچ ارمغا نی

بود نام تو گـــــــردد یـــاورمـن

تراکـــــــا ن مــــلاحت آفرید ند         وجــود ت رازرحـــمت آفرید ند

به خیــل انبیا ســــلطان خوبان          شهنــــشاه رســــا لت آفرید ند

ترابازمرۀ خــاصــــا ن درگـــاه          چــــــراغ د ین ومـلت آفرید ند

زکلــــک صنـع اندرلوح هستی           تراشــــمع هــــــدایت آفرید ند

محمـــــداحمـــــدومحمود نامش          حبیب خاص حضـرت آفرید ند

ثریــا تاثــری شــــــدازطفیــلش          زنـورش هشـت جنت آفرید ند

بفــرقش تاج کرمنــــــا نها د ند          به عــــــزونازعــزت آفرید ند

بفــــــردای قیـــــامت روزمحشر          شـــفاعت خواه امت آفرید ند

سپاس حق به جانی فرض عین است

کــــــه بــا ایــن کـیش ومـلت آفرید ند

برای خـــــــاطربعضی عزیزان         نوشـــــتم بادوچشم اشــــــکریزان

بخوانندازکـــرم خورده نگیرند         اگرســــــنجندهـــــــربیتم به میزان

بلطف وعاطفت عیبش بپوشند         که این است پیشـۀ صاحب تمیزان

بسی امیـــــددارم گـاه وبیـــگاه          زانفــا س دعـــــای صبح خیــزان

زیمن همت آن شــــــیرمــردان          شـــود د یـو لعین ازما گـــــریزان

بمدح منعـمان بهـــــــر نوا لی

تو جــا نی آبروی خودمریزان

وفــــاومهــــــــــرتوایـد لبــــــر من          بلنــــــد بالا مۀ سمین بری من

ازان روزشــــــــدم پا بنــــــد زلفت          خیــــال روی توشدمنظری من

غـــــــم ودردتوبا شـد مونس جـان          بودخــــاک درت تاج سری من

چه باشد آنکه داردچون تو شاهی          سلیمان حشمت واسکندری من

بیا ســــا قی زاشــــک آب حیــوان          فشـان یکجرعۀ برساغری من

ندارم قا صـــــــد حــــــا لم بگو ید          بآن ســـــنگین دل ناباوری من

فتـــــا ده جا نی اندر بســـتر مرگ

بجــــز غــم نیست کس دربسترمن

ترا ســـــــلطان وســــــرورآفرید ند          امـیــــــر هـفـت کشــورآفرید ند

قبـــــــای خلعت اســــــــــرا نگـارا           بــــآن قــــامت بــرابـــرآفرید ند

بهــــــــرجا رشحۀ خویت فتـــــاده           ازان گلهــــــــای احمــرآفرید ند

جمــــــا لت آفتـــــــاب عــــا لم آرا           لبت چون کان شــــــکرآفرید ند

کمــــــان ابروانت صیــــــدد لهــــا           دومژگان رادوخنجــــــرآفرید ند

مسلسل گیسوی شــــــبرنگ دلبــر           چو مشک وعطروعنبرآفرید ند

دهان ســـرچشمۀ آب حیــات است           ازان یکقطـــــره کــوثرآفرید ند

زنخدان سیب آن سیمین بنا گوش            قــــدش ســرووصنوبرآفرید ند

ثــریا تاثـــری مــــــــه تابمــــاهی            بنــــوراومنـــــــــورآفـــــرید ند

بتورات به انجیــــــــل وبه فـرقان            چواوصــــــافش مکررآفرید ند

بجــــزحق وصف اوکس کی تواند            وراچـــون تاج برســرآفرید ند

قــــــلم با دفتــــرهستی رقم زد           ورا عنـــوان دفتــــــــر آفرید ند

مسماعذرخواه مجـــرمان است           چو مختــــــــارو مخیــرآفرید ند

ذراعک بالوصید میباش جـا نی

تـــرا چــون کلب آن در آفرید ند

قاصـــــد ســـلام من بگوبه آن نگارمن       کو بودیارومونس شــــبهای تار من

تااز نسیم کوه او بی بهـــــره ما نده ام        باد مرادکـم وزد برکوهســــــــــارمن

دیشب بخواب دیده ام آن شـمع دلفروز       لـکن نگـــــه زناز نکــــرده بکارمن

ای باغبان عنـــــا یت بـــآب یاری بکن       شد خشکسار گلبن این جویبــــارمن

یارب زصـــرصرباد دوران دون پرست        درتیـــره افگنــده این برگ و بارمن

درســـــایه یی حمایتـــم یارب نگاه دار       اینک غراب روسیه خواهد شکارمن

بــودم ببــــــام دوست آزاد ازجهـــــان        اکنون فتـــــا ده عقبۀ مشکل بکارمن

درمـزرع وجــود نکشـــتیم دانــــه یی         روز خـــــــزان رسید سرآمدبهارمن

خــــم شـــــد نهال قامتم ازبارمعصیت         بخشــــــــا گنــــه توای پروردگارمن

دارم امیـــد جــــا نیا کاندرد می آخیر

  آیــــد انس وهمــد می درکنـــــــارمن

درســـــفرآماده بایدپیش ازان خواهدشدن        تاکــــه بیـــنی وقت کــوچ کـــاروان خواهد شد ن

همرهانت رفته اندعبرت نمی گیری هنوز       کا ین ســــفرامــــروزوفرداناگهــــان خواهد شد ن

تن بغـفــلت داده ای یادت نمــی آید چــرا        زان دمی کاین مرغ روح ازتن روان خواهد شد ن

عاقبت منــــزلــگهت زیرزمین باشـدیقین        تاچــــــه حــــــال برتوای بی ارمغان خواهد شد ن

خود بقــرآن خوانده ای انا الیـه راجعون         روزفـــــــردا حشــرونشرمردمــــان خواهد شد ن

زندگانی درجهــان بادوستان خوشـتربود         پیش ازانکــــه خاک اندراســـتخوان خواهد شد ن

دست آویـــزی نداری جا نیــــــا یوم النــشور

زان خجا لت اشک ازدیده روان خواهدشد ن

داد خواهـــــــــان آمدم باکردگارخویشتن         من زشـــــــرنفسک نــــاســــــازگارخویشتن

عرض حال خود نمودم باجناب حضرتت          برامیــــــــــــدعـفـوتـووانتــــــــظارخویشتن

مســـتمندان فـــــــراقت رابود چشم امید          باعنـــــــایــات  تــــوام امیـــــــدوارخویشتن

باهمه عیبم ببخشا یی زلطفت دورنیست          گرســـــیه کــــردم بخواری روزگارخویشتن

عشوۀ دوران مراازراه حـق گمــراه کرد          ازتوخواهم دردوعــا لم رســـــتگارخویشتن

آنقد ردرکــــرده هـای خودتا مل می کنم           زانکه بیجـــــاصرف کـردم روزگارخویشتن

می نیابم ذرۀامیـــــــددرکــــــردارخویش          این بتوبســــپرده ام انجــــــام کـــارخویشتن

مزرع اقبـــــــال ازسـیلاب غفلت شدتباه           بی مناسب صرف کردم کشت وکارخویشتن

سالها بگذشت تا بستان عمرم شـدخزان          حیف چون ضــــایع نمودم نوبهــارخویشتن

جانی ام عمرگرانما یه به غفلت صرف شد

تاابدباشـــــم الهـــا شــــــرمســــارخویشتن

ای صنم رنجه قدم باجانب احبـــــــاب کن        شمع حسن افروخته اندرمحفل اصحاب کن

ازفراق حسن زیبایت دل اندر پیـــچ وتاب        مسکن دل راشــــــکنج ســــنبل پرتاب کن

باغ امید م خـــــزان بگرفت چون ابربهار        ازقــــــدومت گلبن امیــــــد ما شــاداب کن

عمـــــردنیــــارابقای نیست ایدل هوشـدار        عرض حـال خویش راباحضرت وهاب کن

مال و آمال جهان سودی نبخشیدت کنون         ازهمه باز آی وروی دل بران محراب کن

هرزمان ســــــیل ندامت ریزچون ابربهار        وزســـــرشک این دامن آلوده راپرآب کن

جانی ازتاب حوادث گشته بیمارای طبیب

مرهـــــــم این خسته راافشردۀ عناب کن

     الااید لـربای من گــــذر درکــوهســــــاران کن       زالطاف عمیــــم خودنظــــــربردلفگاران کن

برای خــاطریاران بیـــــاور جام می ســــا قی        نقاب ازروی گل برداروجـلوه برهزاران کن

بشداوراق بســـــــتا نهـــا چوایام خــــزان آمد       حیــــــات مرد گان ازنوزانفــاس بهاران کن

کوهستا ن رازراعت خشک شدای پایۀ رحمت       زروی مرحمت برماغریبان فیض باران کن

زهـــــرسولشکرغم صف کشیده بهرخونریزی       پیاپی جام می ســــا قی نثاردوســتداران کن

همه ســـنگ ملامت میزنندبرســـــاغرعیـــشم       بیک جذ به حریفان رامحبت کیش یاران کن

بغفلت صرف کردی جا نیــــاعمرعـــــزیز خود

کنون هم یک دوروزی خدمت آن گلعذاران کن

خــداوندا ببخشــــــا یی برین حــــال تبـاۀ من       زآب مغفــــرت اسفید کن روی ســـــیاۀ من

بغفلت صرف شدعمرم نکردم جـــزگنه چیزی       بفضل خویش یـارب عفوکن جرم وگناۀ من

اگرچــــــه من گنه کارم امیــد ازرحمتت دارم       ازانکـــه گفتـــه ای لاتقنــطواای پادشاۀ من

ترافضلست واحسـان وعطابخش وخطا پوشی       عطاهـــــاوکرمهـــــای توبس امیــــدگاۀ من

دران ساعت کندد یوقوی چون قصدخونریری       بجـزفضل تویارب نیست دیگرتکیه گاۀ من

درین ظلمت سراهــــرچندغرق معصیت باشم        یقیـــــــنم بارگــاه لطف توباشـــــــدپناۀ من

بفــــــردای قیـامت چون خلایق جمع میگردد        دراندم تیــــره می گرددجهــان ازدودآۀ من

اگرپرسی که ای جـــا نی چه آوردی بدرگاهم

چــــگونه ازخجـــا لت ســــــربرارم یاالاه من

عزیزان سخت زارومضطرم  من       اســــیردام نفس کـــــــافرم من

بســـــا بامن گمـــان نیـــک دارند        نمی داننـد به چه ها اندرم من

زکـــــــــرداربــــد خود منفعــــــلم        زبس عاصی ونافرمانبرم من

ازین فعـــــل که من دارم عزیزان        سزاوارحـــــــریق اخگرم من

زلطف دوســــــتان شام وصباحی        تمنـــــای دعا یی می برم من

کنم ختـــــــم سخن اندرمنــــاجات        اگرچـــه ازبدان هم بدترم من

بود کـزلطف گیـــــــرددست جانی

وگرنـــه خــاک ویاخــاکسترم من

الفراق ایدوســتان حضرت غوث زمان       ترک جهــــان گفت طا یرعرش آشــیا ن

آن شهی نیکوسـرشت مظهردیروکنشت       داغ بدلهـــا بهشت نقــل نمودزین مکان

بود ه چوابربهــــا ردرهمه جافیضـــبار      کردجهـان لا لــه زار راحت روح وروان

باطــــــریق نقشـــبند بود شهی ارجمند      مونس هـــردردمندراهبـــری ســــا لکان

منبع جودوســـــخا معـــدن حــلم وحیا       مخـزن صــــدق وصــفا گلبن باغ جنــان

خــــادم دین مبین نایب شـــــرع متین       مشــــعل روی زمــین بودامـــــام زمـا ن

ازقفس تن برست نقــددرآورد بشصت       رخت عزیمت ببست رفت چوبرق ازمیان

قدراونشــناختیم عقـــــد گهــــرباختیم        باهوادرســــا ختیم آه وفغـــــان وافغـا ن

بلبـــلان ازهـــــرکران مانده بآه فغان        درغم آن دلســـــتا ن نعره زنان هرزمان

مرشدمشکل کشــــارهبرشـــــاه وگدا        مـــــایۀ هــــــربینوامونس بیچــــاره گان

صاحب نیــکوســــیرعزم نموده سفر       داغ نهاد درجــــگرمانده براهــــل جها ن

جــــا نی افسرده دل پای فروشد بگِل

نزدعزیزان خجل گشته برنگ خـزان

الهی کزبدن بیرون شود آن لحظه جان من        به لااِله اِلّا الله بکن جــــــاری زبان من

زشــــرّدشمن بد خواه ویارب درپنـاه خـود        نگهدارم که لطف عام تـوباشــدامان من

زبارمعصیت یارب شکسته پشت وپهـلـویم        ندارم ملجای جزفضل تویا مســتعان من

مرابامــرکب چوبین چوآرند سوی گورستان       بچـالاکی شتابان می بــرندم دوستان من

برندم تاگـــــــزارندم بگورتـنگ ظلمــــــا نی       بیایندآنزمـان ناگه دوپیک راســـــتان من

بصدهیبت زمن پرسندکه رب ودین خودبرگو      جواب شان بکن آسان کریم مهـربان من

بفـــرداگــرخطاب آیدچه آوردی درین درگاه        بجـــزلاتقنطوایارب نباشد ارمغـــــان من

بمیزان عـدالت چونکه سنجندکرده های من       حساب آندم کنی آسان تویارب المنان من

اگـــرکـوه گنه آوردجــــا نی اینقـــــــد ردانم

کم ازکاهیست پیش عفوتو بارگـــــران مــن

ای صباعرض وسلام آن راحت جان رابگو     آن شفـابخش دل مشتاق حیران رابگو

همچوسایه درپیَش افتان وخیزان هرطرف      بگـــذ ری وانگه پیام مستمندان رابگو

درمیان نارهجــران سوخت جانم  ای نگـار      مرهـم رنج وفــــراق د ردمندان رابگو

پـرده بالاکــن زرخ اید لبــــــرســمین بد ن       شرح حال گلرخـان این بینوایان رابگو

شدگلستان امیـــدم خشک ازبا د خـــــــزان       بازتـو آن پایۀ ابـربهــــــــا را ن رابگو

ازجــــدای چنـــدنا لــم درفــــــراق دوستان      ازگدابهــردعــــاآن دوستــــداران رابگو

من زره افتاده ام دستم بگیـــــرازراه لطف       پیشوای گلرخان محبوب سبحان رابگو

چون ندارم توشۀ راه ســــــفرای وای وای

خود تودا نی حـال این جـــانی حیـــران من

ای خوش آنروزی که بینم عارض گلنارتو      تابکـــام دل ببوســـــم آن لب دُربارتو

گــرنهی پابرســرم چندان ببا لد پیکــــــرم      چون کبوترپرزنان گــــرددسـردیوارتو

گــــرچه لایق نیستم بامن نگاه می افگنی      ســـرنهم برآستانت چون سگ دربارتو

پرده ازرخ برکشاای ســــروسیم اندام من      منظــــــردل تاشودآن نرگس خمــــارتو

مــــرترا لایق بودتاج وقبــــــای دلبـــــری     عاشقان یکسرخـــــــریدارگل رخسا رتو

سوی مارنجه قدم فــــرمازروی مــرحمت     دروثاق جـــان فــــروزدآن مۀ ده چارتو

داغ هجران بِه نگـــردد تا ابدجــا نی یقین

وصل اومرهــــم نهــد بااین دل افگــــارتو

پرده زرخ برکشــا جــــلوه کنــــد روی تو         عــــــروة الوثقای مـــاسلسلۀ موی تو

حسن دل افــــــــرو زتو صیقـــل مِرّات دل         مقصــدوارمـــا ن من قامت دلجوی تو

گربمیرم ای صنم برســــــرکوه فـــــــــراق         قمری صفت میزنم هردمی کوکوی تو

جن وبشرهم ملک کـــرسی وعرش وفلک         ازثریاتاسمک میـــــل همه ســــوی تو

رحمت عــــــا لـــم تویی مقصد ازآدم تویی         برهمه خــاتم تویی جمـــله ثناگـوی تو

من به این بیچارگی وصف رخت چون کنم         روی توبدرمنیـــــرمشک ختن بوی تو

جانی نکردی عمل جــــزکه به قلب دغــــل         روزی عیـان می شودکیل وترازوی تو

جــــــا نی پرمعصیت عمـــــربغـفلت گذشت

شومی اعمــــــــال تو کــرده سیاه روی تو

عــــــرش  مشرف ای صنم گشته زخاک پای تو         بس که رفیع کرده است حق زکرم لوای تو

تاکه قـــــلم رقـــــــم زده نامه بنـــامت ای صنم           شوربعـا لــم آفـــــرید آن قـددلـــــــربای تو

پرده زروی خودکشاشمع جمـــال خود فــــــروز          تاکنم ازســــری نیــا زگوهــــرجان فدای تو

تاکه رسیــــداین خطـــــاب صلواوسلمواعیــــان          کـــرده همه جهـــــــانیان وردزبان ثنا ی تو

طـــــــا یـراوج لامکــــان نورزمین وآسمــــــان          ســـــرمۀ چشم گلـــــرخان خاک درِسرای تو

عمــری عــــزیزشد بسر کی رسداین شبم بروز          پرده ازآن کشــــدمگـــــرخنـــدۀ دلکشای تو

چیست نداری شفقـتی بامن بینــــــواهنــــــــــوز         تاچه بودنگـــارمــن حــــاصـــل مــدعــای تو

وه چه خوشست اگررسدجانی گهی به آن جناب

تابنهدبزخــــــم جـــان مـرهــــــــم مومیـــــای تو

اگـــرازپرده بنمــــا ید جمـــــــال دلــــربای تو         هـــــزاران جــــــان برافشا نند به امیـــدلقای تو

اگــــرقامت برافـرازی بگلشن بلبــــلان یکسر         باقبــــــــال تومی نا زند پا کـــــوبا ن بـــرای تو

لب لعـــــــل شکربارت حلاوت آنقـــــــدردارد          که مشــتاقــان بیــدل میکنند صـدجــان فـدای تو

دل وجان بادای جانان فدای یک ســـــرمویت         جها نی نقــــد جان برکف نشــا ند در هـــوای تو

سربا لین مهجوران مسیح آســــاخـرامان شو         شفــــای رنج دلهــــا آن رخ بد رالد جــــــای تو

بیـــاد لعــــــل میگونت بخـلوت گاه نومیــــدی         ســـــرشک از د یده بارانم به آن مهـرووفای تو

اگـــر یک قطــــرۀ آبی به خـــاک تربتم ریزی         حیــــــات جـــــاویدان یابم ازان آب بقــــــا ی تو

اگر هرمویی من گردد زبان ای خسـروخوبان         همه یکســـر بود قـاصــــــر زبان ها در ثنای تو

مکن قطع نظر جـانا بدین مهجور، بازم پرس

چو این جا نی بی ســامـــان بود زیر لوای تو

ایدلبــــرگل پیــــرهن آن طــــــــــرۀ شبــــرنگ تو         مه پیکــــرنازک بدن گیسوی پرنیــــــــرنگ تو

شورفنگنــده د رجهـــــان عقـل وخــردحیران آن         دل برده ازپیــــروجـــــوان زمـــزمۀ آهنــــگ تو

هستی یقین بی ریب وشک سرحلقه مُلک وملک         بـرتـــربـودازنـُــه فــــلــــک آوازۀ اور نگ  تـو

ای شهـــــریارملک جـان ای خسروعــــالی مکان        نورزمین وآســمـــان آن عـــارض گلــــرنگ تو

چون مردم هـــــــــردیده یی زیبنده وبگـــزیده یی        باگلـــرخان چربیده یی عـــرش برین پاسنگ تو

ســــردفتـــــرخوبان همه تاج ســــرشاهـــان همه        محراب انس وجان همه رخسارشوخ وشنگ تو

جانی نه این باشـــد جنون خواهــــم زحی بینمون

باداهمیشه ســــــرنگــون آن دشــــمن دل تنگ تو

دل بیغما می سـتا ندنرگــس شهــــلای تو      ســـــــــروراازپادراندازد قـــد بالای تو

بلبــــلان اندرچمن شوریده وحیران بسی       میکننـدافغا ن وزاری دررخ زیبــای تو

دردمنــــدان غـمت برآســـتان حضـــرتت        نعـره هاسرمیکنندازجورواسـتغنای تو

ازفـراق روی توهستم پریشان هـــرنفس       کی بودیارب ببـینم طلعــت زیبـــــای تو

ازخودواعمــــال خود بوی نیابم از امیــد        دست من بادامن لطف جهـان آرای تو

جانی ام سرگشته ام ازکرده های خودخجـل

گــــرچـــــه لایق نیستم دارم بدل سودای تو

مفت زمن برده دل خــــندۀ شــیـرین تو        غارت جـان میکند چشـم خمـــارین تو

ناوک خـون ریـزتـوخــون دلـم ریخـــته         رشـتۀ آویزجــــان زلف نگــــارین تو

لعــــــل لبت ای نگاربرده زدلهــــا قرار         حـلقه زنارشــــدگیسوی مشـــکین تو

کاســـۀ فغـفورراساغرت قیمت شکست         آب زجمشیدبرد جــــــام جهان بین تو

هــــم زسکنــد رشکست قدرزآیینه اش          تا بجهان شدعیان عارض رنگین تو

هــــــرکــه ورادررسد مست شود تا ابد          روح ورادرمشـــــام بوی ریاحین تو

پرتوی انوارتوکــــرده ظهــورای صـنم          گشت جهان برقــــرارازپی تمکین تو

هرکه بتوروی کـرد می نشودروی زرد          آنکه زحق دورشـــــدکرداونفرین تو

گرچـــه فلک عمرهـــــاازتوببــریده مرا          چشم طمع داشتم زان لب شیرین تو

گــــرتونوازی مراعجـــــزونیــــــا زمرا           نیست بعیـــدای صنم لیک زآیین تو