محمد اسحاق ثنا
افسوس هموطن
افـسـوس هـموطن که تراخواب برده است
ازغـفـلـت اسـت کـشت وطن آب برده است
بـا ایـن فـساد و بـه ایـن کار خود سری
دزدان مـلـک ما عـجـب الـقـاب بـرده است
آه و فــغــــان مــــردم بـیـچـاره نشـــنــونــد
قــدرت – تـرحـم ازدل احـبـاب بـــرده اسـت
زاهــد زبـسـکـه دل شکـنـد بـا کلام خشک
خـلـق بـرون زمسـجد و محراب برده است
مـهـتـاب هـمـسـری دیـگر نـتـوانـد شبـــی
دلـــدار بــانـگـــه دل مـهـتــاب بـرده اســت
دهـقـان زبـخـت خـویـش بـنالد بدو رواست
حاصل زرنج اوست که اربـاب بـرده اسـت
نـازم (فـروغ ) و(جـوهر) خود باکلام نـاب
کـیـف از خـمـار بــاده نـایـاب بــرده اســت
دیـــدم (ثـنـــا) بــه چـشـم خـرد دزد پـارسـا
حـتـی حـصـیر گوشه ی محراب برده است
| 
