|
ختم فراخوان مشاعره در سایت جام
غور
امروز تاریخ 14 حمل 1386 برابر با 3 اپریل 2007 ختم
فراخوان مشاعره وبسایت جام غور اعلام میگردد.
از همه کسانیکه درین مشاعره اشتراک نمودند و با
اشعار زیبای شان این فراخوان مشاعره را وزین تر ساختند تشکر میکنیم.
نتیجه این مشاعره بزودی از همین وب سایت به اطلاع
دوستان خواهد رسید.
فراخوان مشاعره
!!!
دندان طمع بر
کن از خوان فلک ای دوست
بی رنج نمی بینی إحسان فلک ای دوست
مطلع فوق من حیث
سوژه وعنوان فراخوان مشاعره در سایت جام غور انتخاب شده است.
چراسوژه تعین شد؟
گاهی اتفاق میأ فتد که دوستان نسبت نداشتن سوژه به نوشتن وسرودن کمتر علاقه میگیرند
لذا سایت جام غور ضمن مشوره وتفاهم با دوستان اهل نظرتصمیم گرفت تا من بعد سوژه های
را انتخاب واز طریق
سایت جام غور پیشکش حضورخواننده گان محترم نماید. بناء شیفته
گان محترم شعر وادب میتوانند تا در راستای
مصداق ومفاهم سوژۀ انتخاب شده فشردۀ از
اندیشه ها و وداشته های علمی ،هنری وادبی خویش را که بحق
شاهد زندۀ بر قریحه،
استعداد وتوانائی علمی وفرهنگی شان نیز میباشد به سلک نظم در آورده ازین طریق
تشنگان عرصۀعلم وادب را بزبان شعر سیراب نمایند.
درین فراخوان از تمام شخصيتهای فرهنگی، علمی وعلاقمندان دنيای شعر وادب به شمول
خانم ها وآقايان فريخته
وجـــــوانان پويا تقاضا به عمل میآید تا در ارتباط به مطلع
فوق سروده های خودراکه بازتاب دهنده واقعیت های
عینی وحاکم جامعه وتصویر از زنده
گی روزمره ملت مصیبت دیده ما باشد به آدرس سایت جام غور بفرستند .
چون تمثیل و تصویر
مطالب در آئینه شعر خیلی ها گیرا، ساده، دل انگیز،لذت بخش وشادی آفرین است.
دوستان
با سهم گیری درین مسابقۀ علمی وادبی بر غنائی فرهنگی سایت می افزائند وعلاقمندان را
از فیض
علم ودانش بطور ساده بهره مند میسازند ، تشکر سایت جام غور 22
جنوری 2007
دانـي
به چـه هـا گـرديـد سـت بنيـان فـلك ايـدوسـت
دانـي
كـه چـه مـيــدانـست مـيـدان فـلـك ايـدوسـت
بــركـــام كـسـي هـــرگــــز يــك آن نگـــــــرددايــن
كـــج بـــوده وكـــج بــاشـد گـردان فـــلك ايدوست
شـاهـان
جـهــان يــك يــك نـاكـام وزبـون افـــتــنـد
هــريــك
بـه غــم وانــده حـيـران فـــلــك ايــدوست
جــز
درد وغــــم حـســرت بــرخــان فـلــك نـبــــود
تـكــريــم
بـه ايـن گــردد مـهـمــان فـلـك ايـدوست
بــرگــردش ايـــن گـــردان دل خــوش نـنـمـايـكـدم
ديـديــم كـه كـج بـودســت دوران فـلــك ايــدوسـت
هركس كه
مسرت جست يك لحظـه به اين گـيـتي
گــويــا كــه
گـــزيــدسـت خود زندان فلك ايدوست
اين
مـوي بــريــده زال صــــد مـكــروحـيـــل دارد
آريـسـت فـريــبـنــــــده پــيــمــان فـلـك ايـــدوســت
بــرلانــة ايـــن مـــكــارآتــش زخــــــرد افـــــروز
بــاشــد كــه بــرايـــد روح از جـان فــلك ايدوست
خــوب
اسـت كــه كـس هــرگـز نـه ديده وبشـنيده
گـــردد بـــه هـمــه عـالــم يـكـسان فـــلك ايدوست
از راه
عــلـوم وفـــن تــقــديـر خـودت بـنــويـــس
الـخـتــم مگـــو ديــگــر افـسـان فــــــلـك ايدوست
ايــن جــاســـت كــه مـــي
بـايـد مشت خـرد(نادم)
صـنــدان صفــت كــوبيـم
دنـدان فــلــك ايــدوست
پاسخ به فراخوان مشاعره
جام غور
سید شکیب زیرک
بـي مهـــر وصـفــا گـشـتـيــم
بـي نـام ونـيــاگـشـتـيـم
در زيــر لـگــد هــاي ايــن چـرخ فــلــك ايـــدوســـت
رسـواي فـلـك بــوديــم
ســرگـشـتــه كـلــك بــوديـــم
عـمــري پــي بـيـمــاري ازدســت فــلـك ايــدوســــت
انـديـشـــة فـــردا هـــــا
،هـــم غــصــه بـيــجـــاهـــا
خـار وخـسـكــي بـوديــم ازدســت فــلــك ايــدوســت
نـان ونـمـكــي بــرجــا،چــشــم
وســـركــي بـــر راه
بـشـكـسـتــه وهـم كــوريـم از دست فـلـك ايـدوسـت
آواره ايــن دنــيــــا،
ســـرگــشـــتــــه هـــــر مـــا وا
صـد مـحـنـت وصــد سـودا از دسـت فـلـك ايـدوست
هــر شـــام پــراز غـصــه، هـر
صبح پراز غـوغـا
ايـن عـايـد حــال مــا از دسـت فــلـــك ايـــدوســـت
از شـادي واز مـســتــي، نــايـد
خـبـــري دردســـت
شــادي هـمـه بـشـكـسـتـه از دسـت فـلـك ايـدوسـت
از واژة مـهــر انـگـيـــز يــك
نـكـتـــه نــمــيـــابــي
چــونــكــه هـمــه بـرچـيــده ازدسـت فـلك ايـدوست
غـم را چــه طـمـــع داري اي
عـــاقــــل فـــرزانــه
عـمــريـست كـه پـروردست از دست فلك ايآدوست
ايـن مـلــك چـو ويـران است
تقصيرمن وتو نيست
چــون در پــي مــا هــردو افـتــاده فـلـك ايــدوســت
مــارا گــره دركــار اســت
دنــدان نـمــي يــابــيــم
چـون كار سه دنـدان است اين دست فـلك ايـدوست
ما مصرف راه هسـتـيـم
بـيـگـانــه جـــداهـسـتـيـم
آنــي كــه بـه مـقصد خورد آن دست فـلـك ايـدوست
خـواهــي كــه شـوي آزاداز دســت
تـظــلـــم هـــا
بــربـاي تــوقـــدرت را از دسـت فـلـــك ايـــدوســـت
آن دســت كـه مـا گفـتيم خود
جمله به نزد ماست
بـيــجــا نــبــنــمــايـــد دســـت فــلـكــش ايـــدوســـت
كــاري كــه بـشـر كــرده
صــدمــرحله اش راهـم
هــرگـــز نــتــوان بـيـــرون از دسـت فلـك ايدوست
زيــرك چــه درســت آيــد از
شـعــر تــهي صنعت
اين هــم بـخـدا كـاريـسـت از
دسـت فلك ايدوست
پاسخ به " فرا خوان مشاعره!" جام غور"
به ارتباط منار جام غور
دســـــت دراز طــــمع تـو کوتاه همیشه
بـاد
بـرآنـکـه در کـمــــیـن تــــو باشد
شکسته بـاد
در اوج افتخـار هـــــــمـان جـام جـمع
کنون ایـــن دیـــد بان دیــــدهً دوران همـــــیشه بـاد
با عــــزم راستـــین بـیـا بـــــان
نشیــــن ده دســـــت طـمـــــع ز غـیـر دونـان بریده بـاد
بربرج آن منار جــــمع و جــــــام
غــوریـان چــون کـــــوه پایدار درخـشـــان جـاویـدان
دایــــم بــقـــــا و عـظمـــت و
افتخـــار تـــو در هــــر طـلـوع صـبح نـمـایــان مـنـار تـو
یا درغـروب غــــرقه بخون ســـوی
آسمـان این جام جم به سینه کوه مـــی شود نـهـان
خورشید به طمع بوسه
زکوهسارسـرکشـید آن جام جــــــمع منار کهن را بـه بـر کشید
از نور خـــویش تاج ز زر بر سـرش
نـهـاد در تابش غـــروب دل انگــــیز گـشته شاد
در هر نبشته روی تـنت آیه هــــای
عـشـق تاریخ صد ده ها بر آن پـیکـرت نـــوشــت
در جام باده ریزد و در مـی خـمـار
خـویش زیـبـا و پـر شـکـوه نـمـایان مـنــار خویش
بـال عـــقـاب خـسـتـه شـــود بر فـــراز
تـــو همپای هر ستاره و ماه اســــت مـنـار تو
هـــر دیـــده بـدیـن گــرد خــاک پــــای
تـــو از سیــنه چاک گـــردد و افـتـد کــنـار تـــو
از قــرن هـا کــه نـسـل بـشـر آرمیده اســـت
در دیـدگــاه بـرج غــرورش خـمـیـده اســت
عبدالرحیم سیدی
وایله
دنمارک
Vejle
پاسخ به مشاعره جام غور
ف. بریالی
گـرچـشــم
گــدا داری بــرخــوان فـلـک ای دوسـت زیـنـسـان نـدهـد
دسـتـی ارزان فـلـک ای دوســت
اسـرارفـلـک رازیـست بـرخــانـهء دل سـازیـســت
تـا دسـت دهــد بـر تـو دامـان فـلـک ای دوســت
انـدیـشـهء نـیـک و بــد بـرتـو د مـد از فـطــرت
هـرتـیـغ وخـدنـگی نـیسـت پـیـکـان فـلـک ای دوسـت
بـر وهـم بـیـلایـی انــدیشــه و دانـــا یــی
چون چشم طمع داری
ز احسان فـلـک ای دوسـت
تـو
هـسـتـیـی مـمـتـازی بـا عـلـم سـر افــرازی تــوجـنـس فـلـک
تــازی مـهـمـان فلک ای دوسـت
بـا عـقـل
بـیـفــرازی راهــی بـه نـواســازی از روز
ازل ایــن بــود پـیـمـان فـلـک ای دوســـت
راه خـرد و
پـسـتــی بـر هـر دو تــرا دسـتـــی پـویـنــده
تـویـی جـانــا بـر خـوان فـلک ای دوســت
بـریـالـی
اگـر هـسـتـی بـا عـشـق و خـرد بـستـی
پـیـونـد دل ارایـسـت بـا شـان فـلـک ای دوســـت
پاسخ به " فرا خوان مشاعره!" جام غور"
فرمان
ديديم بسی رنج ز فرمان تو ای
دوست
هرگز نشديم
رام بـه ارمان تو ای دوست
این خانهً ویرانه ز خشم تـــو فرو
ریخت
جمله نگرانـنـد
بــه پيمان تــو ای دوســت
چـــون تخـم سپنجیم به هـــر گـــوشه
دنیا
باید که
بگيریــم گــريبان تو ای دوســــت
تو دوسـت نائي دشــمن هــر بنده خدايي
بس خسته وزاریم
و حيران تـوای دوست
از نطق تو بر ملـــت بيـچاره چـه
حاصل
گوخيرکي
ديدســـت زميدان توای دوست
ایـن چهره بــد فکس تو ای رهــبر طالـب
زشت است خدايا
به حريفان توای دوسـت
وزعزت شيطان کـــه تو برتـخت نشستي
خندند همه نيز
بــه هذيان تـوای دوسـت
وه، وه چــه بجاشد که ایـن پرده بر
افتاد
تا جمله
بديدند به ایـــمان تـوای دوست
در فتـنه گـری ورد زبــان
هــــمـگاني
هر دخمه بود
غله و زندان توای دوست
یا رب چـه بلایي کـه فتاد ی به
سـرما
برگو ز کجا
خاسته سلطان تـوای دوست
تو دیو پليدی کـــــه گريزند هــــمه از
تو
شيطان لعين است
سليمان تـوای دوست
نجیب برید ـ دنمارک
ویــــــــدا عـــــزیـــــــزی
سـالـمـنـدي داد فـــرزنــــدان را چـــنـــــدي پــنـــــد
انــدوخــتـــه اي كـــه داشـــت زســالــيــانـي چـنــد
رنــج وزحــمـــت در بــهـــــاران نــيــكـو رونـــد
حــاصـــلــــش آيــــد لــقــمــــه نـــانـــــي چــنـــــد
جانان پـدر را بـاشـــد زمـســتـــانـــي بـي رنـــج
هــر قــدر كــوشـنــد بـديــن چــنـــد مـثـقـال پـنــد
بـــي رنــــج نــبـــــاشـــــــد انـــد كـــــــي هـــــــم
گــــر حـــا تــــم طـا ئـــــي بــا شــــد خـــداونــــد
زنـهـــار كـــه كــنـــي دسـت طمع را تو ردراز
بـودسـت مــرا كـه گـويـمـت فـريـضـه اي چـنـد
شهر کابل، 15 دلو 1385
فــــر یــــا د
غـــر یـــبـــــا ن
عبد ا لغفو ر (غو ر ی)
د نـد ا ن طـمـع بـر کـن ا ز
خـو ا ن فـلـک ا یــد و ســـت بـی ر نـج
نـمـی بـیـنـی ا حـسـا ن فـلـک ا یــد و ســـت
ا ز مـا چـه مـیـخـو ا هـنـد
بـا ز و ر کـتـک ا یــد و ســت آ یـنـد
بــه ســراغ مـا بـی پــرس و پـــرک ا یــد وســـت
نـا خـو ا سـتـه و نا ما سـته
بـی تک تک و بـی پــرسـش
شـیـطــا ن بـز و ر گـشـتـه مـهـمـا ن ملک ا یـد و سـت
بـر غـا ر ت ا یـن مـیـهـن د
رجـهــد و تــلاش هـــر کـس کــی مــا نــد ه بـه
خــا ن مـا قـا لین و چپک ا ید و سـت
ا ز را کـت و خـمـپــا ره
گـنـگ و کــر و کـو رهـــر جــا صـد هـا
بـی ســرو بـی پـا د رروی ســرک ا یــد وســـت
ا ز بـسـکـه فــر و ر
یـخــتــه بــر هــر کـلـبــهً مــر می خـوا ب
مــا حــرا م گـشـتـه ا ز د ست چکک ا ید وسـت
سـر مـا ی ز مـسـتــا ن ا سـت
آ و ا ر ه یـتـیـمـا ن بـیـن پـنـد یـد ه ز
سـر تــا پـا ا ز د سـت خـنـک ا یـد و ســت
ا ز و هـم جـنـا یـت هــا،
خـشـکـیـد ه هـمـه چـشـمـا ن ا ز چـشـمـی نـمـی ر یـزد یـک
قـطـره و چـک ا یـد وسـت
گـر را سـت بـگـو یــم مـــن آ
زا رشــو نـــد د وسـتــا ن مـشـت هـا بـه سـر م کـو بـنـد
بـا مثـل کلک ا یـد و ست
بـیـگـا نـه پـر سـتـیــد
یــم بــر خـو یـش جـفـا کـر د یم مـحـتــا ج هـمــه گـشـتـیـم بـا
پـا ی شـلک ا یـد و ست
بـر د ا ل پـا کـسـتـا ن چــا
ق هــم طـا لـب و مــلا بـیــن چـو ن یـا بـو ســری آ
خـو ر بـا پـو ز وسـرک ا ید و ست
هـم خـود مـیـکـشـنــد آ خــر
آ تـش مــی ز نـنـد مـکـتـب کـی شـر م و حـیـا د ا ر نـد ا
یـن نسل لو چک ا ید و ست
ا ز جــو ر سـتـمـگــا ر ا ن آ
و ا ر ه شــد یــم یـکـسر فـر یـا د غــر یـبـا ن
ر فـت تـا ا و ج فـلـک ا یـد و ست
هــر جـا بـه شـبـا ن گـر د
نـد گـر گــا ن د ر نــد ه خــو نه غوغو ی
سگ ما ند ه نه مو ش و پشک ا یـد و ست
غـلـطـیـد ه بـه خــا ک وخــو
ن ا یـن مـرد م بــیـچـا ره کرزی به سری چـوکـی چـو ن شـا
نـه سـرک ا ید و ست
گـه نـل مـیـکـو بـنـد گـه
مـیـخ یـــا ر ا ن سـیـه پـیـشـه شر مند ه کـنـد ا یـشـا ن ا ین
نا ن و نمک ا ید و ست
کـت کـت مـیـکـنـنـد بـا ما آ
نجــا میگــذ ا ر نــد تخـــــم بر د ا م و تلک ا فـتـنـد
مـرغـا ن ز یـرک ا یــد و ســت
03.02.2007
کشو ر هلند
پاسخ به مشاعره جام
غور
سراج ا لدین سراج
دنـدان طـمـع بــرکـن, از خــوان فــلـک ایــدوسـت
بـی رنـج نـمـی بـیـنـی , احـسـا ن فـلـک ایــدوسـت
ایــن کــاســه سیـه روزی, بـیـغـم نـدهـد با کس
آســوده نـخــواهــد خــورد کـس نــان فــلــک
ایدوست
تـا هـسـت تـنـور دهـــر, از فــــرط حــــوادث داغ
چــون بــره هــمـی بــا شـیـم بـریـــان
فـلک ایدوست
یــا دانــه گــنــدم وار در زیــر دو سـنـک چــرخ
یــا رقــصــی جــو سـپـنــد در,دیـکــدان فلک ایدوست
از اوج بـلـنـدی هــا, بــر پـسـتـی یـی پـستـی ها
افکــنــده هــزار ان را, طــوفـا ن فــلـک ایــدوست
گـه سـفـلـه شـود آقـا , گـه بـیـخـردان فا ضل
از مـعـرکــه بـیـرون اســت مـــردان فــلــک ایدوست
یک در گـرانمـایه, پـیـداست کــه نـا پـیـداسـت
خــر مـهــره فــراوان اســت در کــان فـلک ایدوست
تـبـعـیـض مـیـا ن مـا ,تـا آتـش جـنگ افروخت
بـگــرفــت زلــب خــنـــده شـیطان فـلک ایدوست
از نـعـشـی کـه مـدتـهـاست مرده, نمیدانم من
دیـگــر چــه طــمـع دارنـد گـرگــان فــلـگ ایدوست
گـلـهـای گـلـسـتـا ن بـین , پاما ل جفا گشته
از بــرگ پــریــشـا ن پــر , دامــان فـلک ایـدوست
بـی شـاخـه درخـتـان شــد بـی لانه شـده قمری
کــوچیــده ازیــن گــلـشـن, مـرغـان فلک ایـدوست
هـر بــرگــی حـکـایـتـهـا , از جور خزان دارد
کـس نـیـسـت عـیـان سـازد عـصـیان فلک ایدوست
کـج گـفـتـن کـج دیـدن گـشـته بـه عمل یکجا
کـج گـردشـی هــا دا رد , دالان فـلـک ایــدوسـت
ایـن مـسـجد و ایـن مــلا تـا هـسـت نباشد
خـیر
روز سـیـهـی دارنـد طـفـلان فـلـک ایــدوسـت
ونکو ور . کانادا
30 جنوری 2007
پاسخ به "
فرا خوان مشاعره!" جام غور
بر ازای سوژهء تعيين شده"
دندان طمع... ."
فـگـــــــــارزاده
عـمـريـســت کــه انـــدر پـــی
ســرمــايــه دويـــديــــم
بــس خـسـتــه ودرمـــانــده
بــمـقـصــد نــرسـيــديــم
گــه پــيـــروی شـــرق وگــهـــی
پـــيـــــروی غــــرب
بــر وصـــف کــمــکـهــای
"صـمـيـمـانه" سروديــم
درخـانــهء مــا شـکــر خــدا خـشــک
وتـــری بــــود
زاشــوب زمــان تــرک هــمــيـــن
خــانـه نـمـوديــم
در قــريــه و کــاشــانــه چــو شـــد
تــنـــگ گـزاره
درگــوشـــهء پـسـمـانــدهء
هــمـســايــه غـنـوديـــم
مـا جـمـلـگـی فـرزنــد هـمـيـن خـاک
وهـمـيـن آب
از هــم بـگـسـسـتـيــم و بــه
بـيـگــانــه تــنـيـديـــم
هـر ذره کمک از دری بـيـگــانــه چـــو
کــوهــــی
بــر شــانــه ء خـــود بــار
گـــرانــمـايــه خميـديـم
هـمـسـايـه زمــحـتـاجـی مــا نـيـت
ســوء داشــت
امـــروز ازان زهـــر
مـهــيــبــانـــه چــشــيــديــم
ايـنـک کــه نـيــامـــوخــتــه از درس
گــذشـــتـــه
بـار دگــرآن سـفــره و غـمـکـا سـه
کـشــوديـــم
بــاز آ بـخـــود ای هــمـــت وای عــزت
ديـريــن!
از نــام وطـــن آنــچــه
شــريـفـانــه سـتـوديــــم
دســت طــمــع بــر ســوی فـلــک هـم
مـنـما کج
زنـهـار کــه از مـنــت آن
رنــجـــه کـشـيــديــم !
احــســـان خــداعــزووجــل لايـق
شـکــر اسـت
جــز مـنـت او مـنـت کــس را نــــه
پــذيـــريـــم
شهر کابل، 30 جنوری 2007
خوان فلک
داکتر نصیر ندا
شعر ذیل به ارتباط فراخوان مشاعرۀ
سایت وزین جام غور سروده شده است که مطلعش چنین بود. دندان طمع بر کن ازخوان فلک ای
دوست.
دندان طمع بر کن از خوان فلک ای
دوست بــی رنج نمــی بیـنی إحسـان فـلک ای دوست
بس داده بـــه رنج وغـم دلهـای
پــر از امیـد بـر خاک سیــه بـرده عصیان فلک ای دوست
ویــران کنــد آبـاد، صلحــی بـه
جنگ بـدهــد معکوس کند این سـان دستان فلک ای دوست
هـــر لحظــه بمـا رنگـی، آید
بــه پا سنــگـی گـویـا همیـن بوده ، پیمـــان فلک ای دوست
از بحــر بقــائی خویش جنگیم
همــه با هـــم گردون بـه هـم ریختـه شیطان فلک ای دوست
تفـکـیـک دروغ وراسـت نـبـود
بـــرای کس هــررنگ بـه گـوش آید هذیان فلک ای دوست
هـر ذره بمـا رنگیست،هر تار بما
چنگیست کـردند ســران بی ســر قـربان فلک ای دوست
کی مانده وفا وعشق؟جز لاف ودروغ
ومکر حــــالا چنـین گشـــتــه دوران فـلک ای دوست
تا سـود برند از خلق،قلع وقمع
است هـرجــا ددوار بـــدرانــنـد گـــرگــان فــلک ای دوست
سیـــلی غـمـــی بــــرده از
سیـــنـۀ مـا ، دلها بر وادی وحشت زا طـوفان فــلک ای دوست
آرام کــجـــــا یــا بــــــد
حــــالا، روان پــــاک دنـیـــا بـمــا گـشتــــه زنــدان فـلک ای دوست
خــلاق چنین اوضاع مـــائیـم
بـــه این دنیـــا عیـب خـودی گـــوئـیم نقصـان فـلک ای دوست
مائیــم فلک ســـازان، بــر کردۀ
خود حیران خودکـرده سیه داریـم بر شان فـلک ای دوست.
25-01-2007 آلمان
به فراخوان مشاعره جام غور
وطندار
ای دوست
نميرسـد بـار کـج ،
تـامـنـزل ارمان ای دوست
نه سالک کجرو رسدبه
قـصـر کـنـعـان ای دوست
هرکی از خـود ګذرد،
ګردن فـلـک بـا اوسـت
چشم طماع نبرد
زی خزاين ، فـراوان ای دوست
ګر داد ، خــواهی
زی انوشيروان عادل مجو
سـر حسيـن بـه ، از
يـزيـد سـلطان ای دوست
مـه پـوش جـامـه
حـرير ، زی اهريمن بد ذات
کـربـاس بـپـوش در
وصلت انسان ای دوست
ازپـروانه ،
سـوخـتـن آمـوز و از ليث عـياری
راه مرو ، يـار مباد ،
با نامردان ای دوست
چـو(جام غور) باش سر
به فلک ای(وطندار)
بسـاز( نـدا) ی
(حيدری) را(طوفان) ای دوست
يا
داشت :
١ - ( ندا )
داکتر نصير ندا .
٢ - ( حېدری )
عابد حیدری .
٣- (طوفان ) نصر
الله طوفان
.
| 
