اشفتگی سیاسی در تیم نظام حاکم افغانستان

حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان بعد از سفر به کاخ سفید قدری آرامش روحی پیداکرده بود، بسیار آرام مطمئن وصبور به نظر می رسید واز سر دادن شعار های میان تهی وبی نتیجه چون صلح با مخالفین وانتقاد بر نحوۀ عملکرد قوت های نظامی خارجی خود داری مینمود. مبصرین سیاسی این سکوت حامد کرزی را نشانه ازو عده ونوید های کاخ سفید وضمانت حمایت از ادامه اقتدار آن در افغانستان تعبیر نموده وی را کاندید بدون رقیب در انتخابات آیندۀ ریاست جمهوری پیش بینی کردند.

هر چند حامد کرزی از اثر ائتلاف با برخی سران قومی واستخدام تمام ابزار دولتی از قبیل واحد های امنیتی واداری درولایات و مصارف پول وگماشتن افراد نفوذی در کمیسیون انتخابات واستخارۀ مجددی پیروزی خودرا تضمین شده می بیند، با آنهم نسبت نا رضائتی گسترده درسطح کل کشور از آینده نگران به نظر می رسد.او از همین حالا در پی ما جرا جوی سیاسی وبهانه تراشی بر آمده هر آوازی را بر ضد خود تعبیر میکند. دیدار نمایندگان خارجی با رهبران أحزاب سیاسی وکاندیدان پست ریاست جمهوری را مداخله در امور افغانستان دانسته با براه انداختن هیاهوی وفریاد های عوام فریبانه چون غرور ملی وتمامیت ارضی وجلو گیری از مداخله خارجیان در امور افغانستان میخواهد اذهان عامه رامغشوش و تمثیل یک قهر مان ملی استقلال طلب و متکی بخودرا نمایش دهد.

اگر خارجی ها تمام اناتومی وجود تیم رئیس جمهور را به تحلیل وتجزیه بنشینند، رگ های گندیده وارواح خوابیده این عناصر ملوث به فساد اداری، اخلاقی ومدیران قاچاق وتولید مواد مخدر را تأئید وشایسته حکومتداری بدانند مداخله پنداشته نمی شود واما اگر با فرد غیر ازین حلقه صحبت کردند بیدرنگ صحبت از مداخله در امور کشور وآسیب پذیری غرور ملی بمیان میاید؟؟ چه غروری؟.وقتی بادیگارد های رئیس جمهور را تفنگداران دریای آمریکا تشکیل میداد این غرور وإعتماد ملی کجا بود؟رئیس جمهور تمام نشانه های غرور وافتخار کشور را از امیر امان الله خان شروع تا سید جمال الدین وزیر اکبر خان ومیرویس خان وغیره بر بازوان راست وچپ بمبارد گران دهات وقراء افغانستان نصب کرد.دیگر چیزی بنام افتخار در این کشور باقی نمانده که رئیس جمهور تشویش نابودی آنرا داشته باشد.

آشفتگی سیاسی تیم حاکم حکایت از آن دارد که ایشان مائل نیستند جامعه جهانی بر پر وسه انتخابات نظارت داشته باشد.این تیم خود محور دیکتاتور مأبانه تلاش می ورزد کاندیدان رقیب را از دیدار با دپلومات های خارجی ونمایندگی های سیاسی وکار مندان ملل متحد مانع شوند. چنانچه بعد از دیدار سفیر آمریکا با برخی کاند یدان رئیس جمهور وتیمش با سراسیمگی واکنش نشان داده نسبت به آسیب پذیری غرور وحاکمیت ملی کشور سر تکان دادند .نخست سخن گوئی حامد کرزی دیدار سفرائی خارجی با سائر کاندیدان را نقض حاکمیت ملی دانسته محکوم کرد. وبعد آقای کرزی هم با تبعیت از حمید زاده از غرور ملی صحبت بمیان میاورد واز مداخله سفیر آمریکا در امور داخلی کشور اظهار تشویش ونگرانی کرد؟.جناب رئیس جمهور نمیداند حکومتش نتیجه مداخله کیست؟در دور اول انتخابات وقتیکه سفیر امریکازیر بغل وی را گرفته بود وسائر کاندیدان را به انصراف به نفع ایشان تشویق میکرد غرور ملی کجا بود؟.وزیر صاحب خارجه هم میفرماید ایشان مهمان اند باید از طرف صاحب خانه رهنمای وبدرقه شوند؟ عجب نطقی زیبائی! این وزیر نمیداند که مهمانان بخاطر رهنمای وحمایت صاحب خانه آمده اند.وزیر صاحب خارجه نمیداند بر خلاف رأئی نمایندگان ملت به اشاره وتأکید مهمانان وزیر شده است. وزیر صاحب تا هنوز نمیداند مهمانان بدون گر فتن ویزه از نمایندگی های سیاسی اش از آسمان وز میین افغانستان وارد میدانهای هوای در تمام نقاط کشور میشوند.اینها تنها مجاری حفظ قدرت را می بینند دیگر خیر.؟اگر شما حکومت متکی بخود میبودید چه بلند پروازی های میکردید.؟...!

این اولین بارنیست که حامد کرزی وتیم مربوطش مخالفین را به صلح واشتی دعوت میکند دعوتیکه آیندۀ سیاسی کشور را در هالۀ ابهام فرو برده، قدرت تشخیص دوست ودشمن را از مردم گرفته است.رئیس جمهور با این شعار های عاطفی مردم را در سر دوراهه قرار داده است.حال مردم نمیدانند 42 کشوریکه در افغانستان حضور دارند وبار سنگین تخت وتاج حامد کرزی را بر دوش گر فته اند دوست وی اند ویا حکمتیار وملا عمر.؟ اوشعار مداخلۀ خارجی در امور کشور وصلح با مخالفین را در یکزمان سر میدهد گو اینکه از حضور خارجیان ناراض است.اگرر امروز مسئله خروج نیرو های خارجی مطرح شود جناب ایشان دودسته از پا های شان میگیرد تا بخاطر بقا وادامه این حکومت مضحک ما ل وجان قربانی بدهند، اما شعار های دروغین آن بخاطر راضی نگهداشتن کسانیست که درسایه حکومت استبدادی طالبان عقده های درونی شان بر آورده شده بود وحال هم انتظار پیروزی همان کابوس را دارند.همین شعار غیر عملی را هم فر هنگ صلح وآشتی میخوانند.

صلح با پدیده هائیکه من میشناسم ممکن نیست.آمیزش با نیش حکمتیار وزهر ملاعمر مرگ آفرین است.تسلیمی کامل نظام به مخالفین ممکن است اما صلح وآمیزش با ایشان نا ممکن. بخاطر اینکه دشمنان فعلی افغانستان تمامیت خواه اند نه مشارکت طلب. اینها ذوق وسلیقه خاص ومنحصر بخودرا دارند که قبلا تجربه شده ودهشت افگنی فعلی هم جرأت آمیزش با ایشان را از بنی نوع انسان گرفته است:فر هنگ مخالفین دولت با فر هنگ جهان معاصر قابل آشتی وآمیزش نیست. اینها دارای فرهنگ جنگ وستیز فر هنگ انفجار وانتحار وفر هنگ کشتن خود ودیگران اند.فر هنگ کشتن دسته جمعی مردمان ملکی ،ملا امامان ومتنفذان قومی ! ، بدون تردید پدیدۀ با این زشتی وخشونت طرفی برای صلح پنداشته نمیشود.این گروه تا رسیدن به قدرت هیچ حد طبیعی ومرز شرعی را برسمیت نمی شناسند. از لحاظ سیاسی مشارکت را نمی پذیرند واز لحاظ شرعی قابل مجازات وبیرون راندن میباشند.

اسلام آنانی را که مسئولیت انفجار وانتحار را به عهده میگیرند امتیاز نمیدهد بلکه مجازات میکند.

افغانستان جامعه اسلامی وماده اول قانون اساسی نیز دین اسلام را دین مردم افغانستان پذیرفته است.از دیدگاه اسلام کسانیکه با انفجار،انتحار وکشتار جمعی نظم عامه را متلاشی میکنند بنام مفسدین فی الارض ومحاربین با خدا ورسول شناخته شده و مجازات ایشان نیز در قرآن کریم پیش بینی گردیده است.کسانیکه زیر شعار اسلام بخود کشی دست میزنند از دین استفاده ابزاری نموده به اسلام وقرآن اهانت میکنند.فرموده پیامبر اسلام است { هر کس به خود کشی دست زند جزایش این است که در روز قیامت بار بار زنده میشود وباز خودرا میکشد} این گناه استثنائی است وجزای استثنای دارد.وبه فتوای مبتدعیان دین ستیز مشروع هم نمیشود. این گروه را خدا واسلام نمی بخشد اینها قانون خدارا پایمال وسیمای اسلام را نهایت زشت ساختند.اینها در برابر پول اعمال انجام میدهند که هویت دین را در جهان به چالش کشیده اند.اگر حکومت این گروه را ببخشد خدا وپیامبرش نخواهد بخشید.پالیسی صلح وآشتی دولت با عث ایجاد ستون پنجم دردرون نظام گردیده است.

صلح وشرائط آن باید از طرف ارگانهای مشخص تعریف واز طرف شورای ملی وشورای وزیران تأئید گردد تا همگان بدانند کسانیکه با دولت یکجا میشوند از کدام امتیاز بر خوردارند وآنانکه به خشونت ادامه میدهند چه جزای در انتظار شان است؟نه اینکه یک روز ملا عمر را برادر خواند وفردای آن آنرا دشمن مردم ووطن نامید؟ حال مردم هم توانای انتخاب بین دولت ومخالفین را از دست داده اند واین دولت است که با برادر خواندن شورشیان روحیه وانگیزه مبارزه را از مردم گرفته است. عادلانه نخواهد بود که دولت هر روز دست صلح واشتی دراز کند ومخالفین آنرا دلیل ضعف وشکست دانسته با تمسخر رد کنند.بلی دولت صرف دروازه را باز نگه میدارد وبس گذاشتن سلاح وپیوستن به دولت با حفظ حق استفاده عادلانه از حقوق شهر وندی وظیفه جنگجویان مخالف است. خضوع وتضرع وریزش اشک باعث طغیان بیشتر میگردد.

صلح یک شعار نیکو با پیامد های نیکو تر است اما بد بختانه آنچه شعار درو غین صلح به ار مغان آورده ریشه دواندن نیرو های فرصت طلب ستون پنجم در درون نظام است این گروه زیر شعار صلح علاوه از اخذ امتیازات نقدی در سطوح مختلف حکومت زیرکانه أخذ موقع نموده دولت را از لحاظ سیاسی گمراه واز لحاظ امنیتی دچار بحران گسترده ساختند.امروزبیشترین معلومات استخباراتی از طریق همین مهره های دستوری ومخرب به مخالفین داده میشود.زمان ومسیر حرکت نیرو های خارجی را بوقت وزمانش گزارش میدهند واسرار سیاسی ونظامی دولت را قبل از عملی شدن فاش ومشکلات را بیشتر از پیش ساخته اند.هفت سال از شعار صلح دولت میگذردمبالغ هنگفت از طریق کمیسیون استخاره بمصرف رسید به استثنای افراد نفوذی ودستوری دیگر هیچ فردی که به صلح وثبات کشور کمک کند به دولت نپیوسته است..وحال هم حلقات مشخص تأکید دارند تا دولت ملایمت وملاطفت بخرچ دهد ودوستان نا راض را به آغوش بگیرد؟دوستانیکه اولین شرط شان خروج نیرو های خارجیست تا با یک مارش بساط نظام را جمع با کشتار جمعی تصفه قومی را آغاز مزارع را حریق وریشه درختان واستخوانهای مرده ها را به آنسوی مرز به لیلام بنشینند.

نظرات شما

داکتر محمدناصر "انوش"
چغچران مرکزولایت غور

جناب دانشمندآقای "علم"!! درحقیقت نظریات پرمعنی شماگوش شنوای ضرورت دارد که شنیده،تحلیل نموده وازشان استفاده اعظمی نمایند اما متاسفانه شخصیتهای سرنوشت ساز امروزی نه تنهااینکه نطریات وشکایات ماوشمارا در قبال عملکرد شان نمیشنوند حتی وجدان شانرا هم مثل کودک نوزاد "آللو" میکنند تابخواب برودو هرچه تصمیم میگیرند فکر میشوددرعدم موجودیت وجدان شان صورت میگیرد. انوش کاندید در شورای ولایتی غور

اسم شان نیامده است

خـیـر ببینـید جناب آقای اعـلـم که حقایق را سچه و پوسـت کـنـده بیان فر مودید . هـر چنـد مردم عزیز ما بسیار ساده دل و نا باور اند و قـر ن فـهـم. اما جوانان میدا نند که این پیران که خود شان به زور عصا راه میروند نیروی حر ص و آزشان تا زه جوان شده است ونیت مردن راهـم ندارند و هی هی میـخواهند اجساد بیروح و شان برای چند سالی دیگری به این ملت بیجاره حکومت کنند. وای بر ملتی که جوانش رسالت خود را ندانسته به تقلیدهای بیمورد روی بیا ورد و پیرانش دنبال نفس اما ره را گرفته به مرض( خدادور داشته باشد) شیخ بر سیـسـا گرفتا ر میشوند چه جای گله خواهد بود ؟ الهی مارا هدایت کن !