
احمد سعیدی
اشک
تنهای بخاطر درد مشترک
درین شب روز مردم
افغانستان در لحظات حساس تاریخی قرار دارند. لحظات سرنوشت ساز با دادن
اعتماد وگر فتن تعهد. تعهد نامزدان وزارت بخاطر خد متگذاری به مردم ، تعهد
بخاطر درک مشکلات وجستجوی راه حل ها این مر حلۀ از تاریخ کشور ما با نامزد
شدن خد متگذاران جدید بنام وزیر وپرس وچون نمایندگان ملت ومردم ولایات
مختلف کشور ازین نامزدان بخاطر وفا به عهد شان صورت میگیرد این لحظه است که
هر کس باید از چانس استفاده کند وبر رأئی ونظر خود ارج قائل شود. ، من که
باشنده اصلی یکی از ولایات محروم کشورم که شش نماینده در خانه ملت دارند بی
صبرانه انتظار طرح مشکلات غور را از زبان شان دارم درین پنج روزیکه به پای
تلویزیون نشستم خود ستائیها وتعهدات نا مزدان مقام وزارت وسوال های
نمایندگان سائر ولایات را به نظاره نشستم هر روز دقیقه شماری کردم تا
نماینده من ونماینده تو ای شهر وند غور مغضوب علیهم مانند نمایندگان دیگر
زبان را شکر ریز سخن کند واز تلخی های روز گار ومصیبت های آشکار غور ودرد
مشترک محرومیت مظلومیت ومحکومیت همه ما چیزی بگوید اما دریغ که این امید
بجای نرسید سر انجام این لحظات با ریزش اشک نا امیدی ومأیوسیت از دیدگان
خسته ورنجور به پایان رسید وسوال ها همچنان لاینحل باقی ماند؟
چه
سوال های ؟
سوال های چون، چرا نمایندگان مردم غور در مجلس
ظاهر نشدند ویکی از هزار درد بی مداوا را باز گو نکردند.؟ آیا اینطور نیست
که رئیس پارلمان برای نمایندگان غور حق صحبت کردن را نمید هد؟ویا اینکه
نمایندگان غور تمام مشکلات را حل شده حساب میکنند وغور یگانه ولایتست که
هیچ مشکلی ندارد؟ واینکه وکلا ویا نمایندگان مان از وعده های دروغین
مسئولین خسته شده ونا امید اند ویا اینکه غرور ووقار شان اجازه نمیدهد حل
مشکل را به عنوان سوال ونیاز در محضر مردم مطرح کنند؟ به هر حال معضل هر چه
باشد باید انسان با زمان گام بر داشت وهمسان مردم بود ودر نهایت ادای
مسئولیت کرد .گفتن مشکلات وورساندن عرض مردم به سمع اولیای امور از وجایب
ومسئولیت های وکلا ویا نمایندگان مردم است.هیچ یکی از دلائل فوق از مسئولیت
شان نمی کاهد.
غیابت وکلای غور در روز
های مهم وحیاتی: درین مقطع
تاریخ که هر کس کوشش مکیند رأئی ونظر خود را ارزشمند سازد وإعتبار مردم
خودرا به نمایش بگذارد از نمایندگان مان خبری نیست من ایشان را نه در چوکی
ها می بینم ونه هم عقب میکرافون.نمیدانم چرا ظاهر نمیشوند اگر در چنین
شرائط ولحظات حساس وسر نوشت ساز نمایندگان ما سهل انگاری کنند وبجای خانه
ملت در خانه خود ویا بازار ها پردود وغبار کابل وقت خودرا سپری کنند قضاوت
را به مردم میدهیم که این عمل را چگونه ارزیابی مکینند.این مسئله سهل
انگاری در ادای مسئولیت، بی إعتنای به ارزش خود وارزش پارلمان ویا کا بینه
حکومت است.ویا اینکه وکلای یقین کرده اند رئیس پارلمان وسائر نمایندگان
برای شان چانس صحبت وعرض مشکل را نمیدهند.اگر واقعیت چنین باشد این هم یک
درد است باید از طریق میدیا مردم را در جریان بگذارند تا ملت بخاطر تأئید
نمایندگان خود دست تظاهرات بز نند واز حق خود ونمایندگان خود دفاع کنند.از
نظر من اگر در پارلمان تبعیض وجود داشته باشد باز هم نمایندگان ما حق دارند
فریاد بکشند ودر برابر ملت ادای مسئولیت کنند.ومردم را به کمک خود بطلبند
کسانیکه ایشان را انتخاب کرده در مبارزه تنها نمی گذارند بشرطیکه در وجود
وکیل صاحب کمی حر کتی باشد.
ولایت غور هیچ مشکلی
ندارد؟ گمان نکنم ولایت غور هیچ
مشکلی نداشته باشد ویا برای نمایندگان ولایت غور در پارلمان اجازۀ صحبت
کردن داده نشود ویا تبعیض در حدی باشد که اظهار نظر را برای نمایندگان ما
مشکل ساخته باشد. .شاید ایشان فکر کنند که ولایت غور هیچ مشکلی ندارد و طی
این هفت سال همه مشکلات مر فوع ومردم برفاه کامل اجتماعی اقتصادی رسیده اند
وحالا نوبت داده اند تا دولت به مردم سائر ولایات کشور رسیدگی کند.این
جسارت نماد عدالت پسندی نمایندگان غور در ولسی جر گه را نشان میدهد .گمان
میکنم همه فیصله کرده بگذار دولت همه امتیازات را بما داده وحالا نوبت
دیگران است واگر نه یکی ازین شش نفر درین روز ها که هر وکیل مشکل ولایت
خودرا مطرح میسازد حاضر میشد و یکی از هزار درد آشکار را میگفتند که
نگفتند.. این سکوت وجمود واین طرز فکر را نیز به میزان قضاوت مردم میگذاریم
تا دست آورد های هفت ویا پنج سال گذشته را حساب کنند.
در یک گزارش از
ریاست معارف غور خواندم که در سال 1383 تهداب 12 باب مکتب در ولایت غور
گذاشته شده تا حالا تکمیل نگردیده است که دلائل آن نیز نوشته شده حتما
دوستان در اخبار سایت جام غور خوانده اند..سالانه إعمار سه تا چهار باب
مکتب سهم ولایت غور است اما تکمیل این تعمیر ها تا حالا راپور داده نشده
است تنها آغاز کار نشر میشود واما از انجام واتمام هیچ خبری نیست.به عین تر
تیب در سال 1383 شخصی رئیس جمهور آغاز کار سرک میدان شهر به سمت بامیان
وبعد غور وهرات را افتتاح کرد اما از آن روز تا حالا کسی سنگ بالای سنگ
نگذاشت وکس نیست پر سان کند آخر پولی را که کشور ایتالیا به این منظور داد
در کجا مصرف شد؟.تمام آنچه به سمت ولایات مر کزی خصوصا غور ارتباط دارد ما
جرایش چنین است.
آیاغیابت نتیجۀ
مأیوسیت است؟ عدۀ بر این عقیده اند
که نمایندگان غور نسبت نبود عدالت وعدم إعتنا دولت به خواست های شان مأیوس
اند وهر گز امید ندارند کسی صدای شان را میشنود ویا ولایت غور را در جمله
ولایت حساب میکند همان است یا ساکت اند ویا غایب.هر چند این حدس تا جای
واقعیت دارد اما درد با این نبض گر فتن مدا وا نمیشود باید به سراغ چارۀ
رفت در مطبوعات رسانه وروز نامه ها فریاد مظلومیت را سر کشید ودولت را به
چالش کشید تا متوجه شود .من از نمایندگان ولایت غور تقاضا مینمایم تا پاسخ
این همه فرضیه هارا بدهند.آیا اجازه صحبت کردن ندارید ایا غور مشکل ندارد
ویا از حساب بیرون است؟ آیا از عملی شدن وعده نامزدان وزارت مأیوس هستید
آیا برای این ادعا ها گاهی به مطبوعات سر زده اید ویا به مردم خود گفته
اید؟ همه اینها سوال های است که باید پاسخ داده شود.
اگر این سوال هارا
پاسخ ندهید مردم شمارا بی مسئولیتی وبی تکلیفی متهم میکنند .درد ما درد
مشترک است بیایئد یکجا به مطبوعات برویم بیائید مردم خودرا از بی عدالتی
واقف سازیم بیائید خودرا از گریه تنهای کنج خانه نجات دهیم درد مشترک با
گریه تنهای علاج ندارد.خداوند یار ومدد گار شما.............